به گزارش اطلاعات آنلاین، انتظار میرود این اقدام دسترسی بخش دفاعی به طیفی از فناوریهای مرتبط با نسل جدید سامانههای دریایی بدون سرنشین آمریکا را فراهم کند. این خبر یادآور موفقیت پیشین ایران در بررسی هواگردهای توقیفشده آمریکایی، بهویژه پهپاد شناسایی رادارگریز «آرکیو-۱۷۰ سنتینل» (RQ-170 Sentinel) است که سال ۲۰۱۱ با استفاده از جنگ الکترونیک در خاک ایران به زمین نشانده شد.
سردار محبی اظهار داشت: «این فناوری پیشرفته در شناور زیرسطحی که به دست نیروهای دریایی سپاه افتاده، موجود است و مهندسی معکوس آن آغاز خواهد شد.» وی همچنین اشاره کرد که فناوریهای بهدستآمده ممکن است به کشورهای ثالث فروخته شوند. شناور مدل «Dive-LD» ساخت شرکت آندوریل است که برای انجام مأموریتهای طولانیمدت و بدون سرنشین طراحی شده است. شرکت آندوریل این پلتفرم را یک سامانه خودمختار و قابلاستفاده مجدد توصیف میکند که قادر به حمل محمولههای مختلف برای مأموریتهایی نظیر جمعآوری اطلاعات، نظارت و شناسایی، عملیات مینریزی و مینروبی، نقشهبرداری از بستر دریا و بازرسی زیرساختهای زیرآبی است. این شناور میتواند در اعماق زیاد فعالیت کند و برای چند روز متوالی در وضعیت عملیاتی باقی بماند.
سپاه پاسداران خبر توقیف این شناور را در ۸ سپتامبر اعلام و تصاویری از آن منتشر کرد؛ تصاویری که تحلیلگران مستقل دریایی متعاقباً آن را مدل Dive-LD شناسایی کردند. برایان کلارک از مؤسسه هادسن در گفتگو با خبرگزاری رویترز درباره شکار این زیردریایی بدون سرنشین گفت که مهندسان ایرانی «قطعاً میتوانند سامانههای مکانیکی آن را مهندسی معکوس کنند»، هر چند خاطرنشان کرد که محافظتهای نرمافزاری میتواند کپیبرداری از کل سامانه را به مراتب دشوارتر سازد. بخش دفاعی ایران سالهاست بر توسعه سامانههای دریایی بدون سرنشین تمرکز دارد تا محدودیتهای نیروهای دریایی متعارف خود را جبران کند.
یک شناور زیرسطحی خودمختار با قابلیت انجام عملیات نظارتی، مینریزی یا شناسایی بستر دریا میتواند توانمندیهایی را فراهم آورد که بهویژه برای عملیات در منطقه تنگه هرمز - جایی که زیرساختهای زیرآبی، تحرکات دریایی و عملیات مینریزی از اهمیت راهبردی بالایی برخوردارند - حائز اهمیت است. دسترسی به یک پلتفرم آمریکایی دستنخورده میتواند به مهندسان ایرانی اجازه دهد تا معماری پیشرانه، طراحی هیدرودینامیکی، سطوح کنترل، تجهیزات ارتباطی، سیستمهای ناوبری، معماری الکتریکی، رابطهای محموله و تکنیکهای تولید آن را بررسی کنند.
خودران بودن زیر آب مشکلات فنی خاصی را به همراه دارد، زیرا سیگنالهای GPS معمولاً نمیتوانند در زیر آب استفاده شوند، به این معنی که وسایل نقلیه خودران دوربرد باید برای تعیین موقعیت خود به ترکیبی از ناوبری اینرسی، موقعیتیابی صوتی و سایر حسگرها متکی باشند. ارزیابی چگونگی توسعه این قابلیت توسط آندوریل و آسیبپذیریهای آن میتواند بسیار ارزشمند باشد.