در طول نمایشگاه Gamescom، من جلسات یکساعتهی زیادی داشتم، اما هیچکدام نتوانستند من را به اندازهی ۶۰ دقیقهای که با Petit Planet گذراندم، مجذوب خود کنند. این بازی تلاشی از سوی Hoyoverse برای جذب مخاطبان Animal Crossing است و به این معنی است که این توسعهدهنده اساساً شبیهساز زندگی آرامشبخش نینتندو را به فضا فرستاده است.
صادقانه بگویم، از گستاخی این کار شگفتزده شدم. از جعبههای متن گرفته تا انیمیشنهای کاراکتر و آهنگهای کوتاه همراه با آنها، تقریباً همه چیز (به جز محیط کیهانی) فریاد میزند Animal Crossing. اما میدانید چه؟ من واقعاً آن را دوست داشتم.
همانطور که اشاره کردم، Petit Planet حال و هوای آرامشبخشی را که به طور سنتی برای زمین و دریا محفوظ است، به مرزهای کهکشان منتقل میکند. اما این بدان معنا نیست که من از زیستبومهای موجود در زمین محروم هستم. پس از ساختن شخصیت انسانی خود و استقبال یک خرگوش صورتیرنگ، دو سیاره برای انتخاب به من پیشنهاد میشود—یکی که حال و هوای جنگلی سنتیتری دارد و دیگری که به طور قابل توجهی شبیه به بیابان است.
البته من دومی را انتخاب کردم—اگرچه به نظر میرسد که گزینههای بیشتری برای شروع در آینده وجود خواهد داشت—و شروع به ساختن سیارهی کوچک خودم کردم. من توانستم تمام کارهای سنتی شبیهسازهای اجتماعی را انجام دهم: ماهیگیری و شکار حشرات، تکان دادن درختان برای جدا کردن میوههایشان (در مورد من، آلو)، و با شخصیتهای پشمالویی که همزمان با من به سیاره پرتاب شدهاند، دوست شدن.
با پیشرفت در انجام وظایف بیشتر، منظرهی Petit Planet پیش روی من آشکار میشود. من با ساحلی برای ماهیگیری شروع نمیکنم، اما بلافاصله پس از گرفتن حشرات کافی برای قرار دادن در یک تانک اکولوژیکی جادویی، آن را به دست میآورم. گمان میکنم این کار مشابه موزهی بازی است، با این تفاوت که هیچ نمایشگاههای براق برای قدم زدن وجود ندارد.
انجام تمام این کارها یک شیشه را پر میکند که میتوانم از آن برای آبیاری یک درخت و پیشرفت در سیارهام برای دریافت مناطق جدید مانند ساحل یا به دست آوردن ظرفیت دعوت از همسایههای جدید استفاده کنم. در طول دموی بازی، روباه کشاورز یونگوو به خانهی کهکشانی جدید من علاقهمند شد، جایی که با هم محصول کاشتیم و سپس توانستیم خانهاش را درست در کنار خانهی من قرار دهیم.
متأسفانه من نتوانستم زیاد با تزئینات Petit Planet بازی کنم، اما بر خلاف Animal Crossing، من کنترل کامل ۳۶۰ درجهای بر چیدمان خانه و خانههای روستاییان فضایی خود دارم. مطمئناً تعداد زیادی قطعه دکوری بامزه وجود خواهد داشت که بتوانم در سراسر سیارهام پخش کنم، که من برای آن بسیار هیجانزده هستم.
یک چیز که نتوانستم در مورد آن احساس خوبی داشته باشم، این است که Petit Planet تا چه حد به سیستم gacha وابسته خواهد بود. هدایای پیشثبتنام بازی حداقل نشاندهندهی نوعی هیاهوی ارزی است و من حدس میزنم که این بازی از مسیری مشابه بنرهای کاراکتر برای کاندیداهای روستایی بالقوه استفاده کند.
میدانم که این نان و آب Hoyoverse است، اما امیدوارم که جنبهی gacha بیش از حد به بخش آرامشبخش شبیهساز زندگی نفوذ نکند. این دو چیز مانند آب و روغن هستند، میدانید؟
من مایل هستم Petit Planet را بیشتر بازی کنم تا بفهمم، که نشان میدهد بازی چقدر سریع در زمان کوتاهی مرا مجذوب خود کرده است. بعد از همه، این احتمالاً نزدیکترین چیزی است که ما تا به حال به Animal Crossing در کامپیوتر خواهیم داشت—و این وضعیت به تنهایی ارزش وقت و احتمالاً پول من را دارد.