من به اندازه هر کس دیگری از فکر کردن لذت میبرم. بازی کردن ویدئوگیمهایی که تواناییهای ذهنی شما را به چالش میکشند، میتواند بسیار سرگرمکننده باشد، زیرا شما را تشویق میکند تا هر تکه از دیالوگهای استراتژیک یا تصمیمات در کسری از ثانیه را بسنجید. اما در مقابل، من همچنین عاشق این هستم که در بازیهای ویدئویی فکر نکنم و فقط روی موج آدرنالین، حافظه عضلانی و میل به نبرد سوار شوم.
معمولاً وقتی میخواهم این نیاز را برطرف کنم، بازیهایی مانند Ultrakill را اجرا میکنم، اما حالا میتوانم بازی دیگری را به این چرخه اضافه کنم: Gunstoppable. و باید بگویم که این بازی کاملاً لایق نام خود است.
این بازی یک اثر اکشن roguelike است که در آن شما با استفاده از قلاب، لیز خوردن (Slide) و دویدن روی دیوارها در نقشههای مختلف جابهجا میشوید و هر ربات بختبربدهای را که سر راهتان قرار میگیرد، نابود میکنید. هدف نهایی شما نجات خانوادهتان و سرنگونی طبقه حاکم میلیاردرهای شرور است؛ از جمله مدیرعاملی که شما را به ماشین کشتاری تبدیل کرده است که امروز هستید.
بسیار خب، شاید داستان بازی جایزهای مانند پولیتزر نبرد، اما این موضوع اهمیتی ندارد زیرا تمام جذابیت بازی در بخش اکشن آن نهفته است. شما میتوانید از سلاحها به صورت دوگانه استفاده کنید، خواه این سلاحها تفنگهای اتوماتیک باشند، چاقوها یا حتی راکتاندازها. همچنین با پیشروی در مراحل، این فرصت را خواهید داشت که سلاحهای خود را از میان مجموعهای از امتیازات (Bonuses) که به صورت تصادفی انتخاب میشوند، ارتقا دهید.
برخی از این ارتقاها بسیار ابتدایی هستند، مانند Adrenaline Shot که پس از دریافت آسیب، سرعت حمله شما را دو برابر میکند، یا Rocket Recoil که هر حمله را بهگونهای ارتقا میدهد که هنگام شلیک، شما را به عقب پرتاب کند (و با هر پشته، نیروی بیشتری اضافه میکند). اما ارتقاهای تخصصیتری نیز وجود دارد، مانند Supply Hook که با تقویت قلاب شما، مهمات را بازیابی میکند.
در اولین تجربه من، تصمیم گرفتم روی قدرت (به طور obvious) و همچنین لیز خوردن تمرکز کنم؛ زیرا وقتی میتوانید به طور نامحدود روی زانوهای خود لیز بخورید و باظاهری خفن به نظر برسید، دویدن روشی بسیار کلیشهای برای جابهجایی است.
با این استراتژی، بقیه مسیر را روی زمین لیز میخوردم. نه تنها هدف سختتری برای دشمنان بودم، بلکه مهارتی (Perk) به دست آوردم که باعث میشد اگر هنگام لیز خوردن ضربه بخورم، آسیب کمتری ببینم. من روی این قابلیت سرمایهگذاری کردم و به زودی به یک نیروی متوقفناپذیر تبدیل شدم که روی زمین لیز میخورد و چند تفنگ در دست داشت.
اما هیچ مبارزهای بدون دشمنان جذاب کامل نمیشود و خوشبختانه Gunstoppable در این زمینه نیز موفق است. من تا کنون تنها چند بار بازی کردهام و توانستهام از سد Fluffy the Crab بگذرم؛ موجودی که برخلاف نامش اصلاً «پشمالو» نیست، بلکه غولپیکری است که میتواند عنکبوتهای انفجاری کوچک را به صورت شما پرتاب کند (چیزی شبیه به Face Huggerها اما بدون بخش بغل کردن!).
سپس نوبت به Jonny Jetpack میرسد، یک «بچه پولدار» خودشیفته که علاوه بر اینکه مبارزه با او بسیار جذاب است، فوراً دل من را ربود؛ زیرا صداپیشگی او را Gianni Matragrano بر عهده دارد—کسی که صداپیشگی شخصیت Gabriel در بازی Ultrakill را نیز بر عهده داشت و همین توضیح کافی است.
با در نظر گرفتن تمام این موارد، Gunstoppable به راحتی جای خود را در لیست بازیهای مورد علاقه من پیدا کرد. اکشن این بازی کمی بخشندهتر از Ultrakill است، اما منصفانه است بگویم که هنوز نتوانستهام از «برج» (Tower) عبور کنم (هرچند که بسیار نزدیک هستم!)، بنابراین بازی بیش از حد آسان هم نیست. این اثر دقیقاً همان حس هیجان و آدرنالینی را منتقل میکند که من در این سبک بازیها دوست دارم. بنابراین اگر به دنبال یک بازی اکشن roguelike جدید هستید، اکیداً توصیه میکنم نگاهی به Gunstoppable بیندازید.