فناوریشارژ بیسیمسالهاست که بخشی جداییناپذیر از گوشیهای هوشمند شده و با وعده رهایی از دست کابلهای گرهخورده و گمشده، آیندهای جذاب را ترسیم میکند. اما در کنار این مزایا، معایب قابل توجهی نیز وجود دارد که پیش از سرمایهگذاری روی این فناوری باید به آنها توجه کرد. از جمله این موارد میتوان بهگرمای بیشتروکاهش بهرهوری انرژیاشاره کرد.
محدودیت استفاده هنگام شارژ بیسیم گوشی
به گزارش گجت نیوز، یکی از محدودیتهایشارژ بیسیم گوشی، نیاز به قرارگیری ثابت و بدون حرکت دستگاه روی پد شارژر است. این امر امکان استفاده آزادانه از گوشی را حین شارژ از بین میبرد، در حالی که شارژرهای سیمی این قابلیت را فراهم میکنند. این مسئله برای کاربرانی که نیاز به استفاده مداوم از گوشی خود دارند، یک نقطه ضعف محسوب میشود، حتی اگر اتصال و جداسازی دستگاه از شارژر بیسیم بسیار ساده و سریع باشد.
سرعت شارژ بیسیم؛ کندتر از رقبا
سرعتشارژ بیسیم گوشیبهمراتب کندتر از شارژرهای سیمی است. در حالی که استاندارد Qi اصلی در سال ۲۰۱۰ تنها ۵ وات بود و حتی با رسیدن به ۱۵ وات و پیشبینی ۲۵ وات در استاندارد Qi2.2 برای سال ۲۰۲۵، همچنان از رقبای سیمی عقب میماند.
کاورهای گوشی با ضخامت بیش از ۵ میلیمتر نیز سرعت شارژ بیسیمرا کاهش یا آن را بهطور کامل مسدود میکنند. در مقابل، شارژرهای سیمی پیشرفتهای چشمگیری داشتهاند؛ برای مثال، سریآیفون ۱۷، شاملآیفون ۱۷ پرووآیفون ۱۷ پرو مکستا ۴۰ وات و گوشیهایی مانندریلمی GT3تا ۲۴۰ وات سرعت شارژ ارائه میدهند که میتواند دستگاه را در مدت ۲۰ دقیقه تا ۵۰ درصد شارژ کند.
گرمای زیاد و کاهش بهرهوری انرژی
شارژ بیسیمبا تولید گرمای بیشتری همراه است که ناشی از انتقال غیرمستقیم انرژی از طریق القای مغناطیسی است. این گرما میتواند به مرور زمان به باتری گوشی آسیب زده و عمر آن را کاهش دهد و باعث نیاز به شارژ مکرر شود؛ کاورها نیز این گرما را در خود حبس میکنند. همچنین، این روش از نظر بهرهوری انرژی ناکارآمد است؛ طبق گفته برند انکر، حدود ۳۰ درصد انرژی در فرآیندشارژ بیسیم گوشی تلف میشود، در حالی که در شارژ سیمی این مقدار تنها ۵ تا ۱۰ درصد است و آن را به گزینهای کارآمدتر تبدیل میکند.