خورشید در فرایند همجوشی هستهای خود، ایزوتوپی خاص از هلیوم به نام هلیوم-۳ تولید میکند. بخشی از این هلیوم-۳ به عنوان بخشی از باد خورشیدی، جریانی از ذرات باردار، از گرانش خورشید فرار کرده و در سراسر منظومه شمسی پراکنده میشود.
در طول میلیاردها سال، این باد به تمام اجسام نزدیک خورشید، از جمله ماه زمین برخورد کرده است. ماه فاقد میدان مغناطیسی یا جو است و هیچ مانعی برای جلوگیری از جریان مداوم این باد وجود ندارد.
این بدان معناست که هلیوم-۳ برای مدت طولانی به خاک ماه یا رگولیت برخورد کرده است. این یونهای هلیوم تنها کمی به داخل دانههای منفرد این خاک نفوذ میکنند، اما به صورت دورهای شهابسنگها به سطح ماه برخورد کرده و خاک را به هم میزنند و مقداری از این هلیوم-۳ را کمی زیر سطح مخلوط میکنند.