دایناسورها در دوران حیات خود بر خشکیهای زمین با ابعاد بسیار بزرگ تسلط داشتند، اما نکته عجیب اینجاست که آنها تقریباً هرگز به سمت تکامل به سوی موجوداتی بسیار کوچک حرکت نکردند. تحقیقات جدید نشان میدهد که فیزیولوژی به تنهایی نمیتواند دلیل این فقدان تنوع در طیف مینیاتوری دایناسورها را توضیح دهد.
بر اساس یافتههای این پژوهش، پستانداران اولیه ممکن است در این موضوع نقش داشته باشند. در حالی که دایناسورها با حضور خود مانع از بزرگ شدن پستانداران میشدند، پستانداران کوچک نیز احتمالاً با اشغال جایگاههای اکولوژیکی (Ecological Niches) که میتوانست میزبان دایناسورهایی در ابعاد موش باشد، به نوعی پاسخ این محدودیت را دادهاند.
این مطالعه پیشنهاد میکند که تعاملات اکولوژیکی میان گروههای جانوری در دوران باستان، عامل تعیینکنندهای در شکلگیری ابعاد بدن دایناسورها بوده است و این «شکاف کوچک» در طیف ابعاد دایناسورها، نتیجه مستقیم رقابتهای زیستی با پستانداران اولیه در محیطهای مشترک بوده است.