ستارهشناسان شاهد متلاشی شدن یک ستاره بسیار بزرگ توسط یک سیاهچاله بودهاند که منجر به یکی از پرانرژیترین انفجارهای ستارهای مشاهده شده است.
این رویداد که با نام مستعار «ویپت» (Whippet) شناخته میشود، به طور خلاصه حدود 400 میلیارد برابر انرژی خورشید آزاد کرد و یک موج ضربه را با یکپنجم سرعت نور به بیرون فرستاد.
ماهها بعد، دانشمندان هلیومی با سرعت غیرمنتظرهای را شناسایی کردند که نشان میدهد ممکن است ساختاری از این تخریب جان سالم به در برده باشد.
این یافتهها که در مجله Nature منتشر شدهاند، بینش جدیدی در مورد نحوه تعامل سیاهچالهها با محیط اطراف خود ارائه میدهند.
وقتی یک ستاره به اندازه کافی به یک سیاهچاله نزدیک میشود، نیروی گرانش شدید سیاهچاله میتواند ستاره را از هم بپاشد. این فرآیند، که به عنوان «رویداد گسیختگی جزر و مدی» (tidal disruption event) شناخته میشود، مقدار زیادی انرژی آزاد میکند.
در مورد «ویپت»، ستارهای که متلاشی شد، حدود 20 برابر جرم خورشید داشت. این یک ستاره بسیار بزرگ است، اما سیاهچالهای که آن را متلاشی کرد، حتی بزرگتر بود - حدود 300 میلیون برابر جرم خورشید.
انفجار ناشی از گسیختگی جزر و مدی آنقدر قوی بود که توسط تلسکوپهای سراسر جهان شناسایی شد. دانشمندان همچنین توانستند موج ضربه را که از انفجار ساطع شده بود، ردیابی کنند.
اما آنچه واقعاً دانشمندان را شگفتزده کرد، شناسایی هلیوم با سرعت غیرمنتظره بود. هلیوم معمولاً کندتر از سایر مواد از یک ستاره در حال گسیختگی خارج میشود. سرعت بالای هلیوم در «ویپت» نشان میدهد که ممکن است ساختاری در داخل ستاره وجود داشته باشد که از تخریب جلوگیری کرده باشد.
«این یک نتیجه بسیار غیرمنتظره است»، میگوید دکتر امیل برنارد، نویسنده اصلی این مطالعه از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز. «ما انتظار نداشتیم که چیزی از ستاره پس از گسیختگی جزر و مدی زنده بماند.»
دانشمندان در حال حاضر در حال بررسی دادههای بیشتری هستند تا بفهمند چه چیزی باعث زنده ماندن هلیوم شده است. آنها معتقدند که ممکن است یک هسته متراکم در داخل ستاره وجود داشته باشد که از تخریب جلوگیری کرده باشد.
این یافتهها میتوانند به ما کمک کنند تا درک بهتری از نحوه تکامل سیاهچالهها و نحوه تعامل آنها با محیط اطراف خود داشته باشیم.