اگر فکر می‌کنید این عکس هلال ماه در آسمان است، باید بگوییم که اینطور نیست. این در واقع یک واقعیت کمتر شناخته شده است که زهره نیز دارای حالت‌های مرموزی است.
این تصویر برجسته، سیاره زهره را در زمانی که تقریباً بین خورشید و زمین قرار داشته نشان می‌دهد. این اتفاق هر یک سال و نیم رخ می‌دهد و مانند هم‌ترازی است که هر ماه در طول ماه نو اتفاق می‌افتد، اما ماه نو تاریک است، در حالی که جو زهره با نور پس‌زمینه، نور خورشید را می‌شکند و پراکنده می‌کند و یک قوس هلالی درخشان ایجاد می‌کند که بیش از ۱۸۰ درجه امتداد دارد.
نوک این قوس «شاخ» نامیده می‌شود. این هلال را می‌توان با یک تلسکوپ کوچک یا دوربین دوچشمی در هنگام گرگ و میش دید، اما کسانی که بینایی فوق‌العاده خوبی دارند، ممکن است بتوانند آن را با چشم غیرمسلح نیز ببینند.
ستاره‌شناسان بابِل باستان احتمالا اولین کسانی بوده‌اند که تغییرات روشنایی زهره را که مربوط به فاز‌های آن است، رصد کرده‌اند. بسیاری از فرهنگ‌های دیگر، از جمله قدیمی‌ترین کتاب مایا‌ها که هنوز باقی مانده است، سوابق نجومی مشابهی دارند.