نیودلهی – دادگاه عالی هند اتانازی غیرفعال را در شرایط خاص مجاز اعلام کرده است، اما آگاهی عمومی و آمادگی برای استفاده از این قانون جدید، به ویژه در مورد «وصیتنامه زندگی» بسیار پایین است.
این تصمیم، که در تاریخ 19 اوت 2026 اتخاذ شد، به افراد اجازه میدهد تا در صورت ابتلا به بیماریهای لاعلاج و رنج شدید، درخواست پایان دادن به زندگی خود را ارائه دهند. با این حال، فعالان حقوق بشر و متخصصان بهداشت و درمان نگران هستند که بسیاری از مردم از این حق قانونی خود آگاه نیستند.
«بسیاری از خانوادهها نمیدانند که چگونه باید برای این شرایط برنامهریزی کنند یا چگونه میتوانند از این قانون استفاده کنند»، یک وکیل حقوقی که در این پرونده مشارکت داشته است، به الجزیره گفت. «آگاهی عمومی در مورد «وصیتنامه زندگی» بسیار پایین است و این باعث میشود که بسیاری از بیماران نتوانند از حق خود برای اتانازی غیرفعال استفاده کنند.»
«وصیتنامه زندگی» سندی است که در آن فرد، دستورالعملهای مربوط به مراقبتهای پزشکی خود را در صورت عدم توانایی در تصمیمگیری برای خود، مشخص میکند. این سند میتواند شامل دستورالعملهایی در مورد اتانازی غیرفعال نیز باشد.
در حال حاضر، تنها تعداد کمی از مردم در هند «وصیتنامه زندگی» دارند. این امر به دلیل عدم آگاهی، پیچیدگیهای قانونی و موانع فرهنگی است.
متخصصان بهداشت و درمان بر این باورند که دولت هند باید تلاشهای بیشتری برای افزایش آگاهی عمومی در مورد اتانازی غیرفعال و «وصیتنامه زندگی» انجام دهد. آنها همچنین پیشنهاد میکنند که فرآیند تنظیم «وصیتنامه زندگی» سادهتر شود.
این تصمیم دادگاه عالی هند، یک گام مهم در جهت به رسمیت شناختن حقوق بیماران در مراحل پایانی بیماری است. با این حال، برای اینکه این قانون به طور موثر اجرا شود، نیاز به افزایش آگاهی عمومی و تسهیل دسترسی به «وصیتنامه زندگی» وجود دارد.