دچار بودن به برخی عوارض فرد را بیشتر مستعد ابتلا به سندرم تونل کارپال میکند. این موارد عبارتند از:
-آرتروز یا شکستگی در نزدیکی مچ دست
-بارداری
-دیابت
-اضافه وزن یا چاقی
-فشار آوردن یا استفاده بیش از حد (به عنوان مثال، ناشی از حرکات تکراری برخی مشاغل یا ورزشها)
-بیماری تیروئید، به ویژه کم کاری تیروئید
گاهی هم هیچ علت واضحی برای ایجاد این سندرم پیدا نمیشود.
کارهایی که میتوانید برای تسکین علائمتان انجام دهید
سعی کنید حداقل دو هفته به دست آسیبدیده استراحت دهید و از فعالیتهایی که علائم را بدتر میکنند، خودداری کنید. استفاده از آتل که مچ دست شما را در حالت خنثی نگه میدارد، میتواند مفید باشد. بسیاری از افراد دریافتهاند که استفاده از آتل در شب بسیار مفید است. برخی از تمرینات دست ممکن است برای افراد مبتلا به سندرم تونل کارپال مفید باشد، اما بهتر است با پزشک یا فیزیوتراپیست خود مشورت کنید. تمرینات نادرست یا تمریناتی که به طور نادرست انجام میشوند، ممکن است وضعیت را بدتر کنند.
داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی مانند آسپیرین، ایبوپروفن و ناپروکسن میتوانند به تسکین درد کمک کنند، اما سندرم تونل کارپال را درمان نمیکنند. تزریق استروئید به داخل تونل کارپال نیز میتواند کمک کند، به خصوص در افراد جوانتری که فقط برای مدت کوتاهی علائم داشتهاند. مطالعات در مورد فواید طولانیمدت تزریق استروئید نتایج متفاوتی داشته است، به طوری که برخی دریافتهاند که برای اکثر افراد، درد ظرف دو تا چهار ماه برمیگردد.
برای افرادی که بیحسی، درد یا کاهش عملکرد مداوم دست دارند و به درمانهای استاندارد پاسخ نمیدهند، جراحی میتواند یک گزینه باشد. هدف از جراحی ایجاد فضای بیشتر در تونل با آزاد کردن رباط عرضی مچ دست است که فشار روی عصب میانی را کاهش میدهد. اغلب این عمل جراحی در یک روز انجام میشود و نیازی به بیهوشی عمومی ندارد.