در گذشته، ادعای «لینوس پاولینگ» مبنی بر اینکه ویتامین C میتواند با سرطان مبارزه کند، با تمسخر گسترده جامعه علمی مواجه شد؛ بهویژه پس از آنکه آزمایشهای بالینی با استفاده از قرصهای ویتامین C هیچگونه اثربخشی مثبتی را نشان ندادند.
با این حال، پژوهشگران اکنون دریافتهاند که ویتامین C تزریقی (وریدی) به غلظتهای بسیار بالاتری در بدن میرسد و میتواند رفتاری شبیه به یک داروی آزمایشی ضدسرطان داشته باشد تا یک مکمل غذایی معمولی.
مطالعات اولیه حاکی از آن است که این روش درمانی میتواند به سلولهای سرطانی آسیبپذیر آسیب وارد کرده، عوارض جانبی درمانهای رایج را کاهش دهد و احتمالاً نتایج درمانی را برای برخی از بیماران بهبود بخشد.