کمشنوایی ممکن است تدریجی و بدون علامت واضح شروع شود. شناخت نشانههای اولیه به تشخیص و پیگیری به موقع کمک میکند. مبهم و زمزمهگونه شنیدن کلمات، درخواست مکرر از دیگران برای تکرار صحبت، دشوارشدن تشخیص صداها در محیطهای شلوغ، دشوارشدن فهم صداها در مکالمه تلفنی، بلندکردن صدای تلویزیون و موسیقی و تکیه بیشتر بر لبخوانی و حرکات چهره هنگام گفتوگو از جمله نشانههای اولیه در بخش علائم رفتاری و ارتباطی هستند.
در ادامه، نشنیدن صداهایی مانند آلارم و زنگ، شنیدن مداوم صدای وزوز، سوت یا زنگ در گوش، احساس گرفتگی، سنگینی یا فشار در گوش و تجربه ناگهانی سرگیجه یا اختلال در تعادل از دیگر مواردی است که تحت عنوان علائم جسمی و گوشی نمایان میشود.
همچنین، احساس خستگی ذهنی پس از مکالمه و کاهش انگیزه برای حضور در جمع، از جمله علائم ذهنی و اجتماعی است که باید به آنها توجه داشت.
در نهایت، افت ناگهانی شنوایی، خونریزی، ترشح یا درد شدید گوش، کاهش شنوایی پس از ضربه به سر و سرگیجه شدید و ناگهانی همراه با وزوز گوش، از مهمترین علائم هشدار محسوب میشوند که نیازمند پیگیری جدی پزشکی هستند.
منبع: ایسنا