اولین تلگراف در یک روز دوشنبه به سنگاپور رسید؛ پیامی که از شهر باتاویا در هند شرقی هلند (جاکارتا فعلی در اندونزی) ارسال شده بود. در این پیام آمده بود: «انفجارهای سهمگینی از کراکاتائو (جزیره آتشفشانی) گزارش شده است.» shortly پس از آن، پیامهای دیگری رسید: «سنگها در حال ریزش هستند. روستایی در نزدیکی آنجر شسته شد و از بین رفت.»
سیمهای تلگراف همچنان به ارسال خبرهای تکاندهندهای درباره تخریب پلها، درهمشکستن قایقها و «ناپدید شدن» فانوسهای دریایی ادامه میدادند. تا ظهر روز سهشنبه، ابعاد این بلای طبیعی کاملاً روشن شد: «جایی که زمانی کوه کراکاتائو ایستاده بود، اکنون دریا جایگزین شده است.»
در عرض چند روز، منشأ این ویرانی در سراسر جهان شناخته شد. در صبح ۲۷ اوت ۱۸۸۳، یک فوران آتشفشانی عظیم، دو جزیره در تنگه بین جاوه و سوماترا و بخش بزرگی از جزیره سوم را به طور کامل محو کرد. در این فاجعه بیش از ۳۶,۰۰۰ نفر جان باختند که اکثریت آنها بر اثر سونامیهای ویرانگری که از انفجار عظیم به بیرون راند شد، کشته شدند.
تولد علم آتشفشانشناسی مدرن
به لطف سیستمهای ارتباطات دوربرد عصر ویکتوریایی، این نخستین بار در تاریخ بود که مردم در سراسر جهان توانستند اثرات فوری و بلندمدت یک فوران آتشفشانی فاجعهبار را تقریباً به صورت لحظهای مستند کنند. آنچه آنها در سالهای بعد آموختند، پایههای علم مدرن آتشفشانشناسی (Volcanology) را بنا نهاد.
این واقعه یک درس بسیار چشمگشا در مورد این موضوع بود که چگونه بزرگترین فورانها میتوانند بر اقلیم، کشاورزی و حتی مسیر تاریخ بشر تأثیر بگذارند. فورانهای عظیم نه تنها محیطهای محلی را ویران کردند، بلکه با تغییرات اقلیمی گسترده، جوامع را در مقیاس جهانی تحت تأثیر قرار دادند.
آتشفشان اندونزیایی معروف به «آناک کراکاتائو» یا «فرزند کراکاتائو»، در دهه ۱۹۲۰ از ویرانههای زیر آب آتشفشان بزرگتر کراکاتائو که در سال ۱۸۸۳ به شکلی ویرانگر فوران کرده بود، ظهور کرد. تصویری که مشاهده میکنید، فوران این آتشفشان در سال ۲۰۱۸ است.