سایمون جنکینز، ستوننویس گاردین، در یادداشت اخیر خود با اشاره به وضعیت بحرانی در مناطق مختلف جهان مینویسد که امروزه جنگها تنها به کشتار انسانها بسنده نمیکنند، بلکه هدف آنها نابودی میراث ارزشمند و گرامی یک ملت است.
جنگها شاید تعطیلات تابستانی نداشته باشند، اما گاهی دچار فرسایش میشوند. در حالی که پهپادها در آسمان اوکراین و تنگه هرمز در حال پرواز هستند، یک بنبست تلخ بر زمین سایه افکنده است. بمبارانهای هوایی با مقاومت محدودی روبرو هستند و پیروزی یا شکستی در آنها دیده نمیشود. به نظر میرسد کشورهایی نظیر اوکراین، روسیه، اسرائیل، ایران و متحدانشان قادرند دیپلماسی را نادیده گرفته و برای همیشه به بمباران یکدیگر ادامه دهند.
در چنین شرایطی، جهان خارج تنها میتواند بخشی از هزینهها را شمارش کند. تمایل شناختهشده ولادیمیر پوتین برای از بین بردن هویت تاریخی اوکراین، منجر به ویرانی فرهنگی این کشور شده است. دو هفته پیش، یونسکو گزارش داد که ۵۴۵ ساختمان تاریخی در اوکراین، از جمله ۱۵۶ مکان مذهبی و ۴۳ موزه، تخریب یا متروکه شدهاند. تلاش برای محو آنچه که خود پوتین ادعا میکند بخشی جداییناپذیر از تاریخ روسیه است، بسیار تکاندهنده و ناگوار است.
این روند تخریب تنها به اوکراین محدود نمیشود. درگیریها در غزه و سایر نقاط خاورمیانه نیز نشاندهنده الگوی مشابهی از هدف قرار دادن آرشیوها، میادین تاریخی و نمادهای تمدنی است که هویت یک جامعه را شکل میدهند. وقتی تاریخ یک ملت به صورت نظاممند هدف قرار میگیرد، هدف نهایی چیزی جز پاکسازی حافظه جمعی آن مردم نیست.
سایمون جنکینز در پایان تأکید میکند که این تخریب میراث فرهنگی، زخمی عمیق بر پیکره بشریت است که حتی پس از پایان درگیریهای نظامی نیز التیام نخواهد یافت.