در سال 2015، جهان توافق کرد که افزایش دما را محدود کند؛ اما این هدف در حال حاضر غیرممکن به نظر میرسد. آیا وقت آن رسیده است که مسیر را اصلاح کنیم؟
توافق پاریس، پیمانی تاریخی برای مقابله با تغییرات آب و هوایی، هدفگذاری را برای محدود کردن افزایش دمای جهانی به زیر 2 درجه سانتیگراد، ترجیحاً 1.5 درجه سانتیگراد بالاتر از سطوح پیش از صنعتی شدن، تعیین کرد. با این حال، با گذشت بیش از یک دهه، جهان همچنان در مسیر رسیدن به این اهداف قرار دارد.
در واقع، بر اساس گزارشهای اخیر، جهان در حال حاضر در مسیر افزایش دما به بیش از 2.5 درجه سانتیگراد تا پایان قرن حاضر قرار دارد. این امر منجر به پیامدهای فاجعهباری برای سیاره زمین، از جمله افزایش سطح دریاها، رویدادهای شدید آب و هوایی و از دست دادن تنوع زیستی خواهد شد.
بنابراین، برخی از کارشناسان استدلال میکنند که وقت آن رسیده است که جهان رویکرد خود را در قبال تغییرات آب و هوایی تغییر دهد. آنها پیشنهاد میکنند که جهان باید به جای تمرکز بر محدود کردن افزایش دما، بر «محدود کردن افزایش، رسیدن به اوج، کاهش» تمرکز کند.
این رویکرد شامل سه مرحله است:
- محدود کردن افزایش: این بدان معناست که جهان باید تمام تلاش خود را برای محدود کردن میزان افزایش دما انجام دهد.
- رسیدن به اوج: این بدان معناست که جهان باید در اسرع وقت به اوج انتشار گازهای گلخانهای برسد.
- کاهش: این بدان معناست که جهان باید پس از رسیدن به اوج، به سرعت انتشار گازهای گلخانهای را کاهش دهد.
طرفداران این رویکرد استدلال میکنند که این امر واقعبینانهتر و مؤثرتر از تلاش برای محدود کردن افزایش دما به زیر 1.5 درجه سانتیگراد است. آنها همچنین معتقدند که این رویکرد میتواند به جهان کمک کند تا از پیامدهای بدترین تغییرات آب و هوایی جلوگیری کند.
البته، این رویکرد نیز با چالشهایی روبرو است. یکی از چالشها این است که رسیدن به اوج و کاهش انتشار گازهای گلخانهای نیازمند تغییرات اساسی در سیستمهای انرژی و اقتصادی جهان است. چالش دیگر این است که این رویکرد نیازمند همکاری بینالمللی گسترده است.
با این حال، بسیاری از کارشناسان معتقدند که این چالشها قابل غلبه هستند. آنها معتقدند که با اراده سیاسی و سرمایهگذاری کافی، جهان میتواند به یک آینده پایدار و کمکربن دست یابد.