یکی از لذتهای خاص در بازیهای ویدئویی با تم قرونوسطایی، استفاده از منجنیق است. در دورانی که جنگها عمدتاً رقابتی برای بقا بودند، استفاده از دانش فیزیک برای پرتاب تختهسنگهای نیمتنی، مهارتی استراتژیک محسوب میشد. با این حال، گزارشهای علمی اخیر نشان میدهد که انسانهای واقعی در طول تاریخ قربانی این سلاحهای مهیب شدهاند.
به گزارش مجله علمی Science، پژوهشگران اسکلتی را شناسایی کردهاند که معتقدند نخستین مورد تایید شده از مرگ بر اثر اصابت منجنیق در سوابق باستانشناسی است. این اسکلت که با نام «اسکلت ۱۵۰» شناخته میشود، یکی از چندین بقایای کشف شده در حفاریهای سال ۱۹۹۷ در زیر کلیسای قلعه استرلینگ در اسکاتلند است که قدمت آنها به دهه ۱۳۰۰ میلادی بازمیگردد.
جو باکبری، زیستباستانشناس دانشگاه برادفورد، که این بقایا را با همکاری سازمان «محیط زیست تاریخی اسکاتلند» بررسی کرده، یافتههای خود را در بیست و پنجمین نشست انجمن دیرینشناسی اروپا ارائه کرد. از آنجا که این پنج اسکلت آسیبدیده در زیر کلیسای قلعه دفن شده بودند، باکبری نتیجه گرفت که آنها احتمالا در جریان محاصرههای قلعه استرلینگ در اواخر قرن سیزدهم جان باختهاند؛ قلعهای که در نهایت در سال ۱۳۰۴ میلادی به دست ارتش ادوارد اول سقوط کرد.
اسکلت ۱۵۰ آسیبهای شدید و غیرمعمولی داشت. استخوانهای این جنگجو بیش از ۱۶۰ شکستگی داشت که شامل شکستگیهای خرد شده در شانه، حدود ۶۰ شکستگی در دندهها و ۶۱ شکستگی مجزا در جمجمه بود. باکبری در گفتگو با Science اظهار داشت: «این آسیبها شبیه به مواردی است که در تصادفات رانندگی یا برخورد با قطار دیده میشود. اما در سال ۱۳۰۴ چه چیزی با سرعت بسیار زیاد حرکت میکرد؟»
پاسخ این معما احتمالا «منجنیق» است. انگلیسیها در محاصره سال ۱۳۰۴ از یک منجنیق غولپیکر به نام «لو-دو-گر» (Loup-de-Guerre) یا «گرگ جنگ» استفاده کردند که بزرگترین منجنیق ساخته شده در آن زمان محسوب میشد. طبق متون تاریخی «فلورس هیستوریاروم»، پرتابههای این سلاح دیوارها را مانند پارچه میشکافتند.
باکبری معتقد است شکستگیهای اسکلت ۱۵۰ نشاندهنده یک ناحیه وسیع از برخورد و ویرانی است که تایید میکند این فرد احتمالا توسط یک ماشین محاصره کشته شده است. این کشف، پایانی هولناک برای یک سرباز در قرونوسطی را روایت میکند که اکنون پس از قرنها در تاریخ باستانشناسی ثبت شده است.