در سایه جنگ و بمبارانهای بیوقفه در نوار غزه، کودکان مبتلا به اوتیسم با شرایطی بسیار دشوار و طاقتفرسا روبرو هستند. این کودکان که برای بقا و آرامش روانی خود به شدت به روالهای روزمره و محیطهای قابل پیشبینی وابسته هستند، اکنون در میان ویرانیهای جنگ و آوارگی، با شوکهای حسی شدید و بازگشتهای رفتاری مواجه شدهاند.
گزارشها حاکی از آن است که صدای انفجارهای مداوم، تغییر مکانهای مکرر و فقدان دسترسی به امکانات درمانی و حمایتی، وضعیت این کودکان را به شدت وخیم کرده است. خانوادهها در غزه که خود با بحرانهای ناشی از جنگ دستوپنج نرم میکنند، اکنون باید با چالشهای مضاعف مراقبت از فرزندانی روبرو شوند که درک شرایط بحرانی برای آنها دشوار است و به تغییرات محیطی واکنشهای شدیدی نشان میدهند.
کارشناسان و والدین در این منطقه گزارش میدهند که بسیاری از این کودکان به دلیل استرسهای ناشی از جنگ، مهارتهای ارتباطی و رفتاری که پیشتر با تلاشهای بسیار کسب کرده بودند را از دست دادهاند. فقدان محیطهای امن و آرام، باعث شده تا این کودکان دچار فروپاشیهای عصبی و حسی شوند که مدیریت آن در شرایط فعلی غزه، تقریباً غیرممکن به نظر میرسد.
خانوادهها در گفتگوهای خود از فقدان دارو، نبودِ درمانگران متخصص و حتی نبودِ فضای کافی برای کاهش تنشهای حسی فرزندانشان سخن میگویند. در بسیاری از موارد، والدین مجبورند در پناهگاههای شلوغ یا چادرهای آوارگان، شاهد رنج کشیدن فرزندان خود باشند، بدون آنکه ابزاری برای تسکین آنها داشته باشند.
این وضعیت تنها یک بحران پزشکی نیست، بلکه یک فاجعه انسانی در ابعاد گسترده است که سلامت روان نسل آینده غزه را به شدت تهدید میکند. سازمانهای امدادی بارها نسبت به وضعیت کودکان با نیازهای ویژه در مناطق جنگی هشدار دادهاند، اما تداوم درگیریها مانع از ارائه هرگونه کمک موثر به این قشر آسیبپذیر شده است.
در نهایت، آنچه در غزه میگذرد، فراتر از ویرانی ساختمانها و زیرساختهاست؛ این جنگ در حال تخریب ساختار روانی کودکانی است که بیش از هر زمان دیگری به ثبات و امنیت نیاز دارند. خانوادههای غزه همچنان در میان آوار و فقدان، برای حفظ سلامت و کرامت فرزندان خود در شرایطی که هیچ پناهگاه امنی وجود ندارد، تلاش میکنند.