کاتماندو، نپال – پس از وقوع سیلهای ویرانگر در نپال، شناسایی قربانیان با چالشهای زیادی روبرو است. بسیاری از اجساد به دلیل شدت سیل و گذشت زمان، به شدت آسیب دیدهاند و تشخیص هویت از طریق روشهای سنتی دشوار یا غیرممکن است. در این شرایط، آزمایش DNA به عنوان یک ابزار حیاتی برای شناسایی قربانیان و تسکین آلام خانوادههای داغدار به کار گرفته میشود.
فرآیند شناسایی DNA چگونه است؟
شناسایی DNA یک فرآیند علمی پیچیده است که شامل چند مرحله کلیدی میشود:
- جمعآوری نمونه: اولین قدم، جمعآوری نمونههای DNA از اجساد است. این نمونهها معمولاً از استخوانها، دندانها یا بافتهای نرم گرفته میشوند.
- استخراج DNA: پس از جمعآوری نمونه، DNA از سلولهای موجود در آن استخراج میشود.
- تکثیر DNA: مقدار DNA استخراج شده معمولاً بسیار کم است، بنابراین با استفاده از تکنیک PCR (واکنش زنجیرهای پلیمراز) تکثیر میشود.
- آنالیز DNA: DNA تکثیر شده سپس مورد تجزیه و تحلیل قرار میگیرد تا یک پروفایل ژنتیکی منحصر به فرد ایجاد شود.
- مقایسه پروفایلها: پروفایل ژنتیکی اجساد با پروفایلهای ژنتیکی افراد مرتبط (مانند والدین، خواهر و برادر یا فرزندان) مقایسه میشود.
- تأیید هویت: اگر پروفایل ژنتیکی اجساد با پروفایل ژنتیکی افراد مرتبط مطابقت داشته باشد، هویت فرد تأیید میشود.
چالشهای شناسایی DNA در شرایط سیل
شناسایی DNA در شرایط سیل با چالشهای خاصی روبرو است. یکی از این چالشها، آلودگی نمونهها است. آب سیل ممکن است حاوی DNA سایر افراد یا موجودات زنده باشد که میتواند باعث ایجاد نتایج نادرست شود. چالش دیگر، تخریب DNA است. آب و اکسیژن میتوانند باعث تخریب DNA شوند، به خصوص اگر اجساد برای مدت طولانی در آب مانده باشند.
تلاشهای بینالمللی برای کمک به نپال
پس از وقوع سیل، بسیاری از سازمانهای بینالمللی و کشورهای مختلف به نپال کمکهای بشردوستانه ارسال کردهاند. برخی از این سازمانها، تیمهای متخصص در زمینه شناسایی DNA را نیز به نپال اعزام کردهاند تا به دولت نپال در شناسایی قربانیان کمک کنند.
شناسایی DNA یک فرآیند زمانبر و پرهزینه است، اما در شرایطی مانند سیلهای ویرانگر، میتواند تنها راه برای شناسایی قربانیان و بازگرداندن آرامش به خانوادههای داغدار باشد.