به گزارش اطلاعات آنلاین، وزغ نیشکر یک دوزیست بزرگ و بسیار سمی است. این گونه پس از معرفی به کشورهای مختلف جهان به عنوان یک کنترل بیولوژیکی علیه آفات حشرات در زمین های کشت نیشکر، در حال حاضر یکی از مخرب‌ترین گونه‌های مهاجم جهان محسوب می‌شود و از این رو نام رایج آن وزغ نیشکر است. این معرفی‌ها تا حد زیادی ناموفق بودند، به ویژه در استرالیا.
زیستگاه طبیعی وزغ نیشکر چیست؟
این وزغ‌های زمینی و شب‌زی بومی آمریکای جنوبی و مرکزی هستند. آنها سازگار هستند و در زیستگاه‌های مرطوب متنوعی از جمله علفزارها، جنگل‌ها، تالاب‌ها و مناطق کشاورزی یافت می شوند. آنها همچنین در مناطق شهری، کنار جاده‌ها و باغ‌ها زندگی می‌کنند. برای تخم‌گذاری به مکان‌هایی که آب راکد وجود دارد جذب می‌شوند.
وزغ نیشکر چگونه سم تولید می‌کند؟
وزغ‌های نیشکر، غددی روی شانه‌های خود دارند که به غدد پاروتوئید معروف هستند. این غدد وقتی وزغ احساس خطر می‌کند، سمی به رنگ سفید شیری (معروف به بوفوتوکسین) آزاد می‌کنند. طبق گفته دولت استرالیا، اگر سم وزغ نیشکر توسط حیوانات دیگر بلعیده شود، بر قلب تأثیر گذاشته و می‌تواند باعث ترشح بیش از حد بزاق، تشنج، فلج و در نهایت منجر به مرگ شود. این دوزیستان در تمام مراحل زندگی (تخم‌ها، بچه قورباغه‌ها، وزغ‌های بالغ) سمی هستند.
آیا حیوانات می‌توانند وزغ‌های نیشکر را بخورند؟
شکار این دوزیستان همچنان محدود است، زیرا بسیاری از حیوانات در برابر سموم وزغ‌ها تسلیم می‌شوند. با این حال، برخی از گونه‌ها بدون آسیب دیدن یا با اجتناب از قسمت‌های سمی یا با مقاومت طبیعی در برابر سموم، با شکار وزغ‌های نیشکر سازگار شده‌اند.
موزه استرالیا گزارش می‌دهد که «مار پشت‌پشتی» می‌تواند وزغ‌های نیشکر را بدون اثرات کشنده بخورد. همچنین مارهای سیاه شکم‌قرمز که به فراوانی در زیستگاه های اصلی وزغ‌های نیشکر زندگی می‌کنند، مقاومت بیشتری در برابر سموم آن پیدا کرده‌اند یا به طور کلی از خوردن وزغ‌ها اجتناب می‌کنند. کلاغ‌ها یاد گرفته‌اند که وزغ‌های نیشکر را به پشت خود بچرخانند تا شکم غیرسمی آنها را پاره کرده و محتویات آن را بخورند. پرنده ای به نام ایبیاس، وزغ‌های نیشکر را قبل از خوردن می‌شویند و موش‌های آبی قسمت‌هایی از وزغ را که خوردن آنها بی‌خطر است، مانند قلب، جدا می‌کنند.
در استرالیا چه اتفاقی افتاد؟
در سال ۱۹۳۵، وزغ‌های نیشکر برای کنترل دو گونه سوسک نیشکر که لاروهای آنها ریشه‌های گیاه را می‌خورند، به کوئینزلند معرفی شدند. نتایج فاجعه‌بار بود. وزغ‌های نیشکر زادآوران بسیار پرکاری هستند و توانستند جمعیت خود را به سرعت افزایش دهند؛ در حالی که نتوانستند جمعیت سوسک‌ها را کنترل کنند. آنها باعث آسیب‌های زیست‌محیطی قابل توجهی شدند، گونه‌های بومی را از رقابت خارج کرده و شکارچیان طبیعی سوسک‌ها را مصرف و مسموم کردند. همچنین تصور می‌شود که حضور آنها باعث افزایش فراوانی جوندگان غلات‌خوار شده است.
امروزه چند وزغ نیشکر در استرالیا زنده مانده‌اند؟
طبق گزارش‌ها، بیش از ۲۰۰ میلیون وزغ نیشکر در استرالیا وجود دارد. از زمان معرفی آن در سال ۱۹۳۵، این گونه در بیشتر مناطق کوئینزلند، از غرب تا قلمرو شمالی تا استرالیای غربی و از جنوب تا نیو ساوت ولز گسترش یافته است. ابتکاراتی مانند طرح جمع‌آوری وزغ نیشکر بزرگ، که شرکت‌کنندگان را به گرفتن و کشتن انسانی این دوزیستان تشویق می‌کند، در تلاش برای مهار تعداد آنها هستند.
بزرگترین وزغ نیشکر ثبت شده چیست؟
رکورد جهانی گینس برای بزرگترین وزغ به مارس ۱۹۹۱ برمی‌گردد، با یک وزغ نیشکر خانگی به نام پرینسن (شاهزاده) که ۲.۶۵ کیلوگرم وزن داشت. با این حال، یک وزغ عظیم دیگر توسط محیط‌بانان در پارک ملی کانوی کوئینزلند در ژانویه ۲۰۲۳ پیدا شد. این وزغ که با نام مستعار «تودزیلا» شناخته می‌شود، با وزن ۲.۷ کیلوگرم، رکورد پرینسن را شکست. طبق روال معمول، تودزیلا به صورت انسانی معدوم شد.
وزغ‌های نیشکر چه می‌خورند؟
وزغ‌های نیشکر موجودات فرصت‌طلبی هستند که رژیم غذایی متنوعی دارند. آنها در درجه اول بی‌مهرگانی مانند مورچه‌ها، موریانه‌ها، سوسک‌ها، حلزون‌ها، عنکبوت‌ها و ملخ‌ها را می‌خورند، اما اگر بتوانند خزندگان کوچک، دوزیستان و حتی پستانداران و پرندگان کوچک را بگیرند، آنها را نیز می‌خورند. وزغ‌های نیشکر همچنین لاشخور هستند و از لاشه و غذای حیوانات خانگی که برای حیوانات خانگی گذاشته شده است، تغذیه می‌کنند. این وزغ‌ها به جای نوشیدن، آب را از طریق پوست شکم خود جذب می‌کنند.
چند گونه وزغ نیشکر وجود دارد؟
سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده (USGS) اظهار می‌کند: «وزغ‌های نیشکر مدت‌هاست که در سراسر محدوده‌ی پراکندگی خود به عنوان یک گونه در نظر گرفته می‌شوند. با این حال، مطالعات اکنون این وزغ‌های نیشکر را به دو گونه متمایز کرده‌اند: وزغ نیشکر آمریکای جنوبی با نام علمی Rhinella marina که در آمریکای جنوبی در شرق کوه‌های آند یافت می‌شود، و وزغ نیشکر آمریکای میانه با نام علمی R. horribilis که از آمریکای جنوبی در غرب کوه‌های آند از طریق آمریکای مرکزی تا تگزاس یافت می‌شود. گونه اول گونه‌ای است که به طور گسترده در سراسر جهان معرفی شده است. هر دو گونه توسط IUCN به عنوان گونه با کمترین نگرانی فهرست شده‌اند و جمعیت آنها در حال افزایش است.
وزغ‌های نیشکر چگونه تولید مثل می‌کنند؟
وزغ‌های نیشکر می‌توانند در تمام طول سال تولید مثل کنند. پس از آمپلکسوس (تخم‌ها به صورت خارجی لقاح می‌یابند)، تخم‌ریزی در ردیف‌های طولانی ژلاتینی از تخم‌های سیاه در آب‌های کم عمق یا آرام برکه‌ها، جوی‌ها، استخرهای موقت، مخازن، کانال‌ها و نهرها انجام می شود. اندازه دسته می‌تواند بین ۸۰۰۰ تا ۱۷۰۰۰ تخم باشد (اندازه دسته ۳۵۰۰۰ نیز شناخته شده است). وزغ‌های نیشکر بین ۶ تا ۱۸ ماه به بلوغ جنسی می‌رسند و حدود پنج سال عمر می‌کنند.