یک حادثه رانندگی پرسرعت باعث می‌شود یک دانشجک در ویلچر زندگی کند، اما این تنها نقطه شروع داستان در "به یک فرد معمولی" است؛ فیلمی حساس و عمیق که به بررسی تأثیر این حادثه بر کل خانواده جوان می‌پردازد. این فیلم که بیش از یک دهه را در بر می‌گیرد، به موضوعاتی مانند کشمکش‌های زناشویی، بحران‌های اقتصادی، دردهای بلوغ و بحران‌های اخلاقی می‌پردازد. نویسنده و کارگردان تایوانی، لی یون چان، در چهارمین فیلم خود — اولین فیلم او پس از «رقص بدون تو» در سال 2010 — داستان زیادی برای روایت دارد، اما با لمسی ظریف و همدلانه، به این داستان می‌پردازد و با فیلمنامه‌ای که با دقت و علاقه به همه افراد درگیر در این وضعیت ناخوشایند می‌نگرد.
لی پس از آخرین فیلمش، بیشتر در زمینه کارهای تلویزیونی فعالیت داشته است — از جمله کارگردانی سریال «زنان در تایپه» در سال 2022 — و اگر گاهی اوقات لحن ملودراماتیک تلویزیون در «به یک فرد معمولی» دیده شود، محدودیت‌های فرمی و گستره داستان فیلم، به آن کمک می‌کند تا در سینماها بدرخشد. این فیلم پس از نمایش در جشنواره بوسان و به عنوان تنها فیلم تایوانی در بخش اصلی رقابت، در جشنواره فیلم توکیو نیز به نمایش در خواهد آمد و در اواسط نوامبر در تایوان به اکران در می‌آید. انتظار می‌رود این فیلم در جشنواره‌های دیگر نیز به نمایش درآید، به ویژه جشنواره‌هایی که بر فیلم‌های آسیایی تمرکز دارند. این فیلم به اندازه کافی جذاب و تأثیرگذار است که بتواند توزیع محدودی در سطح جهانی داشته باشد، اگرچه پلتفرم‌های پخش تخصصی ممکن است بهترین گزینه برای آن باشند.
لی که فیلمنامه را با همکاری جینجر وانگ، نویسنده «زنان در تایپه» نوشته است، داستان را به سرعت آغاز می‌کند. صحنه‌ای زیبا و روان از یو-جی (جونیور هسیه)، دانشجوی 22 ساله، در حال موتورسواری در جاده‌های بارانی حومه شهر تایپه به تصویر کشیده می‌شود. موسیقی حماسی سیکاڈا حس آرامش کاذبی را القا می‌کند. دوربین فیلمبردار، مینگ لی، دیگر این‌قدر آزاد نخواهد بود. این رویا زمانی به پایان می‌رسد که یو-جی در یک چهارراه توسط ماشینی که متعلق به آقای ما (هسیو شن لیانگ)، یک پیرمرد ثروتمند است، مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرد و او بلافاصله با احساس گناهی که قابل جبران نیست دست و پنجه نرم می‌کند.
یو-جی از حادثه جان سالم به در می‌برد، اما به زودی در بیمارستان متوجه می‌شود که دیگر نمی‌تواند راه برود. او که دانشجویی است و کسب و کار طراحی وب خود را نیز راه‌اندازی کرده است، این خبر ناگوار را با آرامش قابل توجهی می‌پذیرد و به دنبال راه‌هایی برای زندگی عادی و پربار می‌گردد — که شامل رابطه نوپای او با یی-هان (فوبی چو)، فیزیوتراپیست جوان بیمارستان نیز می‌شود.
در واقع، خانواده او زمان سختی‌تری برای سازگاری دارند: مادر (چانگ شیه یینگ) و پدر (وبر یانگ) از قبل در نقطه پرتنش ازدواج خود قرار داشتند و وضعیت پسرشان تنها آن‌ها را از هم دورتر می‌کند — وضعیتی که با بیکاری طولانی‌مدت پدر تشدید می‌شود. در همین حال، یو-چینگ (پین هسوان چن)، خواهر کوچکتر یو-جی، که از قبل با آشفتگی‌های بلوغ دست و پنجه نرم می‌کند، احساس می‌کند که در حاشیه قرار گرفته است — تحت فشار است تا از خود مراقبت کند در حالی که مادرش می‌گوید: "به اندازه کافی مشکل در خانه وجود دارد" — و شروع به واکنش نشان دادن می‌کند.
در سطح عملی، خانواده با وجدان سنگین آقای ما کمک می‌شوند: علاوه بر غرامت قانونی، او مالکیت کل خانه‌اش را به یو-جی منتقل می‌کند و به طور مداوم به پرداخت هزینه‌های پزشکی و هزینه‌های زندگی او کمک می‌کند. اما چنین سخاوتمندی می‌تواند به نوعی بار نیز برای اهداکننده باشد، به ویژه زمانی که آقای ما به پیری و بیماری مبتلا می‌شود. «به یک فرد معمولی» با اجتناب از تقلیل شخصیت‌ها به قربانی و بدخواه، به همه افراد درگیر در این رویداد ناگوار همدلی نشان می‌دهد و به آن پیچیدگی و بلوغ دراماتیک می‌بخشد، به ویژه از آنجایی که داستان 11 سال از پیامدهای آن را در بر می‌گیرد.
بازی‌های متفکرانه و صمیمی گروه بازیگران، پویایی خانوادگی را باورپذیر می‌کند، حتی زمانی که فیلمنامه میان‌برهای مناسبی می‌گیرد. چن به ویژه در نقش یک زن جوان که هم به عنوان یک شخص حاشیه‌ای و هم به عنوان یک سیستم پشتیبان برای والدینش در حال فروپاشی بازی می‌کند، تأثیرگذار و متلاطم است. لی با وقار مناسبی به این موضوع می‌پردازد، اگرچه بین تصاویر به‌طور مداوم ابری و نوشته‌های به‌شدت احساسی، «به یک فرد معمولی» می‌توانست از تزریق گاه‌به‌گاه شگفتی لحنی — تصدیق جنبه‌های گاه‌وحشتناک، خنده‌دار یا شادی‌های کوچک در زمان‌های سخت — بهره‌مند شود. با این حال، فیلم هرگز سطحی یا بی‌توجه نیست: زیبایی ظریف در دیدگاه منصفانه و عادلانه آن و فضایی که به شخصیت‌ها می‌دهد تا با غم و اندوه کنار بیایند و راه خود را برای رهایی از آن پیدا کنند وجود دارد.
نویسنده: گای لاج