تحقیقات جدید از دانشگاه لینکلن، بریتانیا، در حال به چالش کشیدن یک ایده دیرینه در مورد ریشه‌های تکاملی خشونت انسان است. یافته‌ها نشان می‌دهد که پرخاشگری روزمره لزوماً به درگیری مرگبار منجر نمی‌شود.
این مطالعه که در مجله بین‌المللی Evolution Letters منتشر شده است، نشان می‌دهد که پرخاشگری خفیف و خشونت مرگبار ممکن است از طریق فرآیندهای تکاملی متفاوتی تکامل یافته باشند. این تمایز لایه جدیدی به بحث طولانی مدت در مورد اینکه آیا خشونت بخشی ذاتی از طبیعت انسان است یا خیر، اضافه می‌کند.
این کار توسط پروفسور بناونتورا ماجولو از دانشگاه لینکلن، همراه با دکتر سامانتا ویکز و پروفسور مارچلو روتا رهبری شد.
پرخاشگری ممکن است یک ویژگی واحد نباشد
بسیاری از نظریه‌های مربوط به ریشه‌های خشونت، پرخاشگری را به عنوان یک ویژگی رفتاری گسترده در نظر می‌گیرند. بر اساس این دیدگاه، گونه‌هایی که اغلب درگیر دعواها یا اختلافات روزمره می‌شوند، احتمالاً سطوح بالاتری از خشونت مرگبار نیز از خود نشان می‌دهند.
تحقیقات جدید نشان می‌دهد که این فرض ممکن است بیش از حد ساده باشد.
تیم تحقیقاتی الگوهای پرخاشگری را در 100 گونه میمونی، از جمله انسان، بررسی کرد. تجزیه و تحلیل آن‌ها نشان داد که گونه‌هایی که سطوح بالایی از پرخاشگری خفیف دارند، لزوماً بیشتر به کشتن رقبا تمایل ندارند.
در عوض، رفتارهای مرگبار مانند کشتن رقبای بالغ یا نوزن‌کشی به نظر می‌رسد که الگوهای تکاملی خود را دارند که تا حد زیادی از درگیری‌های معمول جدا هستند.
درگیری خفیف و خشونت مرگبار مسیرهای متفاوتی را دنبال می‌کنند
نتایج این ایده را به چالش می‌کشند که خشونت را بتوان به عنوان یک وراثت تکاملی ساده توضیح داد.
به جای تشکیل یک مقیاس واحد که از اختلافات جزئی تا حملات مرگبار امتداد می‌یابد، انواع مختلف پرخاشگری ممکن است تحت فشارهای اجتماعی و تکاملی مختلفی ایجاد شوند.
این نشان می‌دهد که ارتباط بین پرخاشگری روزمره و خشونت شدید می‌تواند بسیار ضعیف‌تر از آنچه برخی از نظریه‌های قبلی پیشنهاد کرده‌اند باشد.
بناونتورا ماجولو، پروفسور تکامل اجتماعی، گفت: «درک ریشه‌های تکاملی خشونت نه تنها برای زیست‌شناسی بلکه برای نحوه تفکر ما در مورد رفتار انسان مهم است.
«مطالعه ما نشان می‌دهد که تکامل پرخاشگری الگوهای پیچیده‌تری را دنبال می‌کند تا آنچه مدل‌های قبلی پیشنهاد کرده‌اند، اینکه از نظر بیولوژیکی نادرست است که گونه‌ها را بر اساس تمایل کلی آن‌ها به پرخاشگری رتبه‌بندی کنیم و اینکه ما به رویکرد ظریف‌تری هنگام بحث در مورد اینکه آیا انسان‌ها ذاتاً خشن هستند یا خیر، نیاز داریم.»
آنچه 100 گونه میمونی آشکار می‌کند
محققان پنج نوع مختلف پرخاشگری را از جمله درگیری‌های معمولی تا حملات مرگبار با استفاده از یک مجموعه داده بزرگ که شامل بسیاری از گونه‌های میمونی است، مقایسه کردند.
آن‌ها دریافتند که انواع مختلف پرخاشگری مرگبار ارتباط متوسطی با یکدیگر دارند. با این حال، آن اشکال خشونت مرگبار ارتباط کمی با پرخاشگری خفیف نشان دادند.
این الگو نشان می‌دهد که مکانیسم‌های بیولوژیکی و تکاملی پشت خشونت مرگبار با مکانیسم‌هایی که درگیری‌های روزمره را هدایت می‌کنند، متفاوت است.
یافته‌ها شواهد جدیدی به بحث و جدال طولانی مدت در انسان‌شناسی و زیست‌شناسی تکاملی در مورد اینکه چه چیزی خشونت انسان را شکل می‌دهد، اضافه می‌کند. محققان مدت‌هاست که در مورد اینکه آیا رفتار خشن ریشه در تاریخ تکاملی عمیق دارد یا بیشتر تحت تأثیر نیروهای اجتماعی و فرهنگی است، سؤال کرده‌اند.
منبع: دانشگاه لینکلن