تحقیقات نشان می‌دهد کورکومین در از بین بردن سلول‌های سرطانی موثر است

محققان پنج ترکیب را بررسی کردند: کورکومین، بربرین، بیوکانین A، کوکوربیتاسین E و CAPE (استر فنیل کافئیک اسید)، یک جزء از پروپولیس. آنها مقایسه کردند که هر کدام چگونه بر سلول‌های فیبروسارکوم و سلول‌های عضلانی سالم تأثیر می‌گذارند.

نحوه تأثیر ترکیبات طبیعی بر یک مسیر سلولی کلیدی

یکی از تمرکزهای اصلی مطالعه، مسیر سیگنالینگ NF-κB بود که به تنظیم التهاب، متابولیسم، بقای سلول و پیری سلولی کمک می‌کند.

"NF-κB مانند یک سوئیچ کنترل مرکزی عمل می‌کند که سیگنال‌های استرس سلولی را یکپارچه کرده و تعیین می‌کند که آیا یک سلول مسیرهای التهابی را فعال می‌کند، برای بقا می‌جنگد یا متابولیسم خود را تغییر می‌دهد،" توضیح می‌دهد پروفسور یولیتا کولباکا از بخش زیست‌شناسی مولکولی و سلولی دانشگاه پزشکی وروتسلاو.

در سلول‌های سرطانی، فعالیت غیرعادی بالای NF-κB می‌تواند به سلول‌ها کمک کند تا زنده بمانند و با شرایط استرس‌زا سازگار شوند. اما این مسیر همچنین نقش مهمی در سلول‌های سالم ایفا می‌کند. این بدان معناست که یک استراتژی ایده‌آل نباید فعالیت NF-κB را به طور کامل از بین ببرد، بلکه باید آن را به روشی کنترل‌شده‌تر و انتخابی‌تر تحت تأثیر قرار دهد.

سلول‌های سرطانی بیشتر در معرض از دست دادن انرژی بودند

این پنج ترکیب همچنین با عملکرد میتوکندری تداخل ایجاد کردند و تولید انرژی را برای سلول‌ها دشوارتر کردند.

اثر به ویژه در سلول‌های فیبروسارکوم مشهود بود. سطوح ATP آنها تقریباً 83-92 درصد کاهش یافت، در حالی که سلول‌های عضلانی سالم کاهش حدود 23-73 درصدی را تجربه کردند. این تفاوت نشان می‌دهد که سلول‌های سرطانی ممکن است به ویژه در هنگام مختل شدن متابولیسم انرژی خود آسیب‌پذیر باشند.

ترکیبات همچنین تغییرات میتوفاژی را تغییر دادند، فرآیندی که سلول‌ها از آن برای حذف میتوکندری‌های آسیب‌دیده استفاده می‌کنند.

"بربرین، کوکوربیتاسین E و CAPE میتوفاژی وابسته به PINK1/PARKIN را در سلول‌های فیبروسارکوم افزایش دادند. همراه با کاهش قابل توجه در سطوح ATP، این نشان‌دهنده یک پاسخ محافظتی نیست، بلکه یک مکانیسم تطبیقی غرق‌شده است که منجر به پیری و مرگ سلولی می‌شود،" می‌گوید پروفسور یولیتا کولباکا.

ترکیبات طبیعی سلول‌های سرطانی را به سمت پیری سوق دادند

همه پنج ترکیب نشانه‌های پیری سلولی را در سلول‌های فیبروسارکوم ایجاد کردند. سلول‌های پیر زنده می‌مانند، اما به طور دائم توانایی ادامه تقسیم را از دست می‌دهند.

کورکومین قوی‌ترین اثر را داشت. سهم سلول‌های سرطانی پیر از تقریباً 16.5 درصد به بیش از 75 درصد افزایش یافت. هر یک از ترکیبات دیگر نیز این درصد را به بالای 66 درصد رساند.

سلول‌های عضلانی سالم به طور کلی واکنش کمتری نشان دادند، که نشان می‌دهد ترکیبات درجه‌ای از انتخابی بودن نسبت به سلول‌های سرطانی را نشان می‌دهند.

کورکومین بهترین تعادل کلی را ارائه داد

آزمایش‌های قابلیت بقای سلول نشان داد که کورکومین و CAPE بیشترین انتخابی بودن را در برابر سلول‌های فیبروسارکوم دارند. کورکومین به دلیل ترکیب فعالیت ضد سرطانی قوی و القای پیری سلولی با یک پروفایل ایمنی نسبتاً مطلوب برجسته شد.

"یافته‌های ما نشان می‌دهد که این ترکیبات طبیعی می‌توانند با مختل کردن عملکرد میتوکندری و متابولیسم انرژی، بار متابولیکی بیشتری را بر سلول‌های سرطانی نسبت به سلول‌های سالم قرار دهند. در میان ترکیبات آزمایش شده، کورکومین نشان‌دهنده متعادل‌ترین پروفایل بود،" تأکید می‌کند پروفسور یولیتا کولباکا.

بربرین نیز به خوبی تحمل شد. با این حال، محققان می‌گویند که اثرات آن بر میتوکندری در سلول‌های عضلانی سالم هنوز باید به طور مفصل‌تری مورد مطالعه قرار گیرد.

فعالیت ضد سرطانی تنها بخشی از تصویر است

برای دریافت یک نگاه اولیه به ایمنی فراتر از سلول‌های جدا شده، محققان همچنین ترکیبات را در لاروهای کرم موم بزرگ (Galleria mellonella) آزمایش کردند.

کورکومین و بربرین بهترین تحمل را داشتند. CAPE و کوکوربیتاسین E با مرگ و میر بالاتر همراه بودند، در حالی که بیوکانین A سمی‌ترین ترکیب در میان پنج ترکیب بود.

این نتایج بر یک نکته مهم در توسعه دارو تأکید می‌کند. یک ترکیب می‌تواند در برابر سلول‌های سرطانی بسیار فعال باشد و هنوز کاندیدای ضعیفی باشد اگر به سایر قسمت‌های ارگانیسم آسیب زیادی وارد کند.

این ترکیبات هنوز درمان سرطان نیستند

این یافته‌ها نشان نمی‌دهد که کورکومین، بربرین یا سایر ترکیبات می‌توانند در حال حاضر برای درمان سارکوما استفاده شوند. آزمایش‌ها بر روی خطوط سلولی حیوانی و یک مدل سمیتی ساده بی‌مهرگان متکی بودند.

"یافته‌های ما از آزمایش‌های آزمایشگاهی و آزمایش‌های مقدماتی در لاروهای کرم موم بزرگ به دست آمده است. مرحله بعدی ارزیابی این ترکیبات در مدل‌های زنده پیشرفته‌تر و درک بهتر مکانیسم‌های عمل، دوز بهینه و روش‌های تحویل آنها است،" خاطرنشان می‌کند پروفسور کولباکا.

با این حال، این کار به محدود کردن ترکیباتی که ممکن است شایسته مطالعه دقیق‌تر باشند کمک می‌کند. همچنین نشان می‌دهد که چرا عوامل بالقوه ضد سرطانی باید نه تنها بر اساس اثربخشی آنها در تأثیر بر سلول‌های سرطانی، بلکه بر اساس تأثیر آنها بر بافت‌های سالم و کل ارگانیسم قضاوت شوند.

آیا می‌دانستید؟

• سارکوماها کمتر از 1 درصد از تمام سرطان‌ها را در بزرگسالان تشکیل می‌دهند، اما شامل بیش از 100 زیرنوع بیماری مختلف هستند.
• هیچ درمان واحدی وجود ندارد که برای همه سارکوماها موثر باشد. زیرنوع‌های مختلف اغلب به رویکردهای درمانی متفاوتی نیاز دارند.
• سلول‌های سرطانی انرژی بسیار بیشتری نسبت به بیشتر سلول‌های سالم مصرف می‌کنند.
• هنگامی که "نیروگاه‌های" آنها - میتوکندری - به درستی کار نکنند، توانایی رشد و تقسیم آنها مختل می‌شود.
• ترکیبات طبیعی ممکن است الهام‌بخش توسعه داروهای آینده باشند، اما خود درمان نیستند.