«من سالانه ۱۱۰ هزار دلار درآمد دارم»: من خانه خود را در رکود بزرگ از دست دادم. من در دهه ۵۰ سالگی اجاره‌نشین هستم. چرا این به عنوان شکست قضاوت می‌شود؟
یک خواننده مارکت‌واچ می‌گوید که پس از از دست دادن شغل و خانه خود در طول رکود بزرگ، اکنون در دهه ۵۰ سالگی اجاره‌نشین است و از اینکه این وضعیت به عنوان شکست تلقی می‌شود، ناراحت است.
«من سالانه ۱۱۰ هزار دلار درآمد دارم، اما هیچ دارایی ندارم.» این خواننده در ایمیلی به بارون می‌نویسد. «من شغل خود را در سال ۲۰۰۸ از دست دادم و در نهایت خانه‌ام را هم از دست دادم - و هنوز هم سخت است.»
او ادامه می‌دهد: «من در دهه ۵۰ سالگی اجاره‌نشین هستم و از اینکه این وضعیت به عنوان شکست قضاوت می‌شود، خسته شده‌ام. چرا همه فکر می‌کنند که شما باید تا به حال صاحب‌خانه باشید؟»
این خواننده تنها کسی نیست که با این سوال دست و پنجه نرم می‌کند. در واقع، تعداد فزاینده‌ای از آمریکایی‌ها در دهه ۵۰ و ۶۰ سالگی اجاره‌نشین هستند. طبق سرشماری ایالات متحده، در سال ۲۰۱۷، حدود یک سوم از افراد بالای ۵۵ سال اجاره‌نشین بودند که در مقایسه با سال ۲۰۰۷، افزایش قابل توجهی را نشان می‌دهد.
چندین دلیل برای این روند وجود دارد. یکی از دلایل افزایش هزینه‌های مسکن است که باعث شده است خرید خانه برای بسیاری از مردم دشوارتر شود. دلیل دیگر این است که بسیاری از مردم به دلیل از دست دادن شغل یا سایر مشکلات مالی، دارایی‌های خود را در طول رکود بزرگ از دست داده‌اند.
صرف نظر از دلیل، مهم است که به یاد داشته باشیم که اجاره‌نشینی لزوماً به معنای شکست نیست. در واقع، برای بسیاری از مردم، اجاره‌نشینی می‌تواند یک انتخاب منطقی باشد. اجاره‌نشینی می‌تواند انعطاف‌پذیری بیشتری را فراهم کند، زیرا شما مجبور نیستید نگران تعمیر و نگهداری خانه باشید. همچنین می‌تواند یک گزینه مقرون به صرفه‌تر باشد، به خصوص اگر در یک منطقه گران‌قیمت زندگی می‌کنید.
در نهایت، این که آیا شما صاحب‌خانه هستید یا اجاره‌نشین، یک انتخاب شخصی است. هیچ پاسخ درست یا غلطی وجود ندارد. مهم این است که تصمیمی بگیرید که برای شما و شرایطتان مناسب باشد.