یک روش ساده که حدود 15 دقیقه طول می‌کشد می‌تواند تسکین پایدار برای افراد مبتلا به سندرم تونل کارپال، یک بیماری دردناک که می‌تواند باعث بی‌حسی، گزگز و ضعف در دست‌ها شود، ارائه دهد. یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که این درمان که از سونوگرافی برای هدایت تزریق محلول نمکی معمولی در اطراف یک عصب فشرده استفاده می‌کند، فواید طولانی‌مدت‌تری نسبت به تزریق‌های استروئیدی سنتی ارائه می‌دهد، بدون خطرات مرتبط با استروئیدها.
یافته‌ها، که در Radiology، یک مجله از انجمن رادیولوژی آمریکای شمالی (RSNA) منتشر شده است، نشان‌دهنده یک جایگزین امیدوارکننده برای بیمارانی است که علائم آنها با درمان‌های معمولی بهبود نیافته است. محققان می‌گویند این تکنیک کم تهاجمی همچنین می‌تواند به برخی از بیماران کمک کند تا جراحی را به تعویق بیندازند یا از آن اجتناب کنند.
چرا درمان سندرم تونل کارپال می‌تواند دشوار باشد
سندرم تونل کارپال زمانی ایجاد می‌شود که عصب میانی که از ساعد به دست امتداد می‌یابد، به دلیل عبور از یک کانال باریک در مچ دست به نام تونل کارپال، فشرده شود. فشار بر این عصب می‌تواند باعث درد، گزگز، بی‌حسی و ضعف عضلانی شود و گاهی اوقات انجام فعالیت‌های روزمره را دشوار می‌کند.
این بیماری معمولاً با حرکات تکراری دست و مچ مرتبط است. مطالعات نشان می‌دهد که تقریباً 5 تا 10 درصد از افراد در طول زندگی خود به سندرم تونل کارپال مبتلا می‌شوند و تعداد موارد در حال افزایش است.
یکی از درمان‌های رایج شامل تزریق کورتیکواستروئیدها برای کاهش التهاب و تسکین فشار بر عصب است. اگرچه این تزریق‌ها می‌توانند به تسکین علائم کمک کنند، اما اثرات آنها اغلب موقتی است و ممکن است نیاز به درمان‌های مکرر باشد.
«تزریق سنتی استروئید برای سندرم تونل کارپال اغلب فقط تسکین موقتی ایجاد می‌کند، بنابراین نیاز به تکرار این روش وجود دارد»، گفت آنوپاما تاندون، دکترای پزشکی، استاد بخش رادیودیگنوز و تصویربرداری در دانشکده علوم پزشکی و بیمارستان گورو تگ بهادر در دهلی نو، هند. «علاوه بر این، استروئیدها خطر تغییرات پوستی موضعی، نازک شدن چربی و تضعیف تاندون را به همراه دارند.»
یک روش ساده که عصب فشرده را آزاد می‌کند
محققان روش جایگزینی به نام هیدرو دیسکشن عصب را بررسی کردند. به جای تکیه بر دارو برای کاهش التهاب، این روش از مایع قرار داده شده با دقت برای جدا کردن عصب آسیب‌دیده از بافت‌های مجاور که ممکن است حرکت آن را محدود کنند، استفاده می‌کند.
پزشکان از تصویربرداری با سونوگرافی در زمان واقعی برای دیدن عصب و هدایت دقیق تزریق استفاده می‌کنند. مایع به شل شدن چسبندگی‌ها کمک می‌کند، مناطقی که در آن بافت‌ها به هم می‌چسبند و به عصب اجازه می‌دهند آزادانه‌تر حرکت کند.
هیدرو دیسکشن اغلب همراه با درمان استروئیدی انجام می‌شود. با این حال، محققان شواهد محدودی در مورد اینکه آیا این روش می‌تواند تسکین طولانی‌مدت را بدون افزودن استروئیدها ارائه دهد، داشته‌اند.
برای بررسی این موضوع، دکتر تاندون به آنیندیتای بوز، دکترای پزشکی، استادیار بخش رادیولوژی در بیمارستان پزشکی و کالج ماهاتما گاندی در جیپور، هند و سایر محققان پیوست تا یک کارآزمایی کنترل‌شده تصادفی شامل 63 بیمار را انجام دهند.
همه شرکت‌کنندگان به سندرم تونل کارپال مبتلا شده بودند و علائم آنها پس از درمان‌های معمولی ادامه داشت.
محققان به طور تصادفی بیماران را به سه گروه با اندازه مساوی اختصاص دادند. یک گروه هیدرو دیسکشن هدایت‌شده توسط سونوگرافی با استفاده از محلول نمکی معمولی، یک آب نمک استریل را دریافت کرد. گروه دیگر همان روش را با استفاده از محلول نمکی و کورتیکواستروئیدها دریافت کرد. گروه سوم یک تزریق کورتیکواستروئید هدایت‌شده توسط سونوگرافی بدون هیدرو دیسکشن دریافت کرد.
تسکین تونل کارپال با استروئیدها طولانی‌تر شد
محققان پیشرفت هر بیمار را با استفاده از اندازه‌گیری‌های استاندارد درد، شدت علائم و عملکرد دست پیگیری کردند. آنها همچنین معاینات سونوگرافی را برای اندازه‌گیری اندازه عصب میانی، نشان‌دهنده تورم، انجام دادند.
این ارزیابی‌ها چهار هفته، 12 هفته و 24 هفته پس از درمان انجام شد.
پس از چهار هفته، هر سه گروه بهبود قابل توجهی را نشان دادند. با این حال، تفاوت‌ها با ادامه مطالعه آشکارتر شد.
بیمارانی که هیدرو دیسکشن انجام داده بودند به بهبود علائم و عملکرد دست خود ادامه دادند. کسانی که تزریق استروئید دریافت کرده بودند در ابتدا بهبود یافتند، اما در طول بازدیدهای پیگیری بعدی شروع به تجربه مجدد علائم کردند.
«در 12 هفته و 6 ماه، هر دو گروه هیدرو دیسکشن بهبود بیشتر در علائم بالینی و عملکرد را نشان دادند، در حالی که بیمارانی که تزریق کورتیکواستروئید تنهایی دریافت کرده بودند، عود علائم را تجربه کردند، که نشان می‌دهد مزیت اولیه کوتاه مدت بوده است»، دکتر تاندون گفت.
به طور شگفت‌انگیز، افزودن کورتیکواستروئید به مایع هیدرو دیسکشن مزیت اضافی قابل توجهی در دراز مدت ایجاد نکرد. استفاده از محلول نمکی معمولی به تنهایی به نظر می‌رسید که در طول دوره پیگیری شش ماهه به خوبی کار کند.
اندازه‌گیری‌های سونوگرافی شواهد بیشتری از اثربخشی درمان ارائه داد. در بیمارانی که هیدرو دیسکشن انجام داده بودند، سطح مقطع عصب میانی حدود 43 تا 45 درصد کاهش یافته بود. در بین کسانی که با تزریق کورتیکواستروئید تنهایی درمان شده بودند، کاهش تنها حدود 15 درصد بود.
کاهش بیشتر در اندازه عصب نشان می‌داد که هیدرو دیسکشن در کاهش تورم در اطراف عصب فشرده موثرتر است.
«بیشتر بیماران ما ماه‌ها یا سال‌ها از سندرم تونل کارپال رنج می‌بردند و با وجود تلاش برای درمان‌های مختلف مانند داروهای مسکن، آتل‌بندی، تغییر سبک زندگی و کورتیکواستروئیدها، تسکین چندانی دریافت نکردند»، دکتر تاندون گفت. «این یک غافلگیری خوشایند بود که یک روش ساده برای جدا کردن عصب میانی تحت هدایت سونوگرافی با محلول نمکی معمولی به آنها تسکین طولانی‌مدت داد.»
یک درمان 15 دقیقه‌ای که می‌تواند به بیماران کمک کند تا از جراحی اجتناب کنند
علاوه بر ارائه تسکین پایدار علائم، هیدرو دیسکشن مزایای عملی متعددی را ارائه داد.
این روش به طور متوسط 15 دقیقه طول کشید و به طور کلی به خوبی تحمل شد. محققان هیچ عارضه قابل توجهی را بلافاصله پس از آن یا در طول دوره پیگیری مشاهده نکردند.
بیماران همچنین رضایت بالایی از درمان خود گزارش دادند. این روش ارزان بود، به بیهوشی یا بستری شدن در بیمارستان نیاز نداشت و به شرکت‌کنندگان اجازه داد تا در عرض یک ساعت به سر کار خود بازگردند.
این مزایا می‌تواند هیدرو دیسکشن را به یک گزینه جذاب برای افرادی که به دنبال تسکین بدون جراحی یا دریافت تزریق‌های مکرر استروئید هستند، تبدیل کند.
یافته‌ها به ویژه مرتبط هستند زیرا سندرم تونل کارپال در سراسر جهان شایع‌تر می‌شود.
«به طور کلی، مطالعه نشان می‌دهد که هیدرو دیسکشن محلول نمکی هدایت‌شده توسط سونوگرافی یک درمان کم تهاجمی ایمن است که می‌تواند بهبود بالینی و مورفولوژیکی پایدار را در بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپال مقاوم ارائه دهد»، دکتر تاندون گفت. «بنابراین، هیدرو دیسکشن باید یک گزینه کم تهاجمی برای سندرم تونل کارپال خفیف تا متوسط باشد و می‌تواند نیاز به جراحی را به تعویق بیندازد یا حتی از آن جلوگیری کند.»
مطالعات بزرگ‌تر طول مدت مزایا را آزمایش می‌کنند
اگرچه یافته‌ها امیدوارکننده هستند، محققان تأکید می‌کنند که قبل از اینکه بتوان به طور کامل اثربخشی طولانی‌مدت درمان را تعیین کرد، به مطالعات بیشتری نیاز است.
این کارآزمایی فقط شامل 63 شرکت‌کننده بود و بیماران به مدت شش ماه پیگیری شدند. مطالعات بزرگ‌تر که شامل مراکز پزشکی متعدد و دوره‌های مشاهده طولانی‌تر است، می‌تواند به تعیین اینکه آیا هیدرو دیسکشن به طور مداوم کار می‌کند و آیا مزایای آن فراتر از دوره پیگیری اولیه ادامه دارد، کمک کند.
تیم تحقیقاتی قبلاً تحقیقات دیگری را برای مقایسه مایعات مختلف مورد استفاده در طول هیدرو دیسکشن، از جمله محلول نمکی و دکستروز، نوعی قند آغاز کرده است.
هدف شناسایی رویکردی است که بیشترین بهبود پایدار را برای افراد مبتلا به سندرم تونل کارپال ایجاد می‌کند.
«این کارآزمایی دارای یک دوره پیگیری طولانی‌تر برای پیگیری نتایج بیمار و تعیین دوام واقعی درمان است»، دکتر تاندون گفت.
مطالعه با عنوان «اثربخشی هیدرو دیسکشن هدایت‌شده توسط سونوگرافی برای سندرم تونل کارپال: یک کارآزمایی کنترل‌شده تصادفی آینده‌نگر» توسط آنوپاما تاندون، دکترای پزشکی، آنیندیتای بوز، دکترای پزشکی، گوپش مهروترا، دکترای پزشکی، سیدهارتا ماهشوری، دکترای پزشکی و آیوش خاندوال، دکترای پزشکی انجام شد.
منبع: انجمن رادیولوژی آمریکای شمالی