به گزارش ایلنا از روابط عمومی شبکه ارتباطی سازمان‌های غیردولتی زنان در جمهوری اسلامی ایران، در این نشست، شکوه نوابی‌نژاد، رئیس شبکه ارتباطی سازمان‌های غیردولتی زنان در جمهوری اسلامی ایران، ضمن تبریک روز جهانی سالمندان، به آغاز فعالیت این شبکه در سال ۱۳۷۴ و پس از برگزاری کنگره جهانی زن در پکن اشاره کرد و گفت: فعالیت شبکه ارتباطی سازمان‌های غیردولتی زنان با همت و مدیریت مرحوم دکتر حبیبی، مشاور وقت رئیس‌جمهور، و با همراهی جمعی از فعالان حوزه زنان آغاز شد و ثبت آن در وزارت کشور حدود دو سال به طول انجامید.
وی افزود: هسته مرکزی شبکه ارتباطی زنان از هیئت‌رئیسه و ۱۵ عضو شورای مرکزی تشکیل شده و این شبکه با عضویت ۴۸۰ تشکل مردم‌نهاد در سطح ملی، در بیشتر استان‌های کشور فعالیت دارد. این تشکل‌ها در حوزه‌هایی از جمله سلامت، آموزش، حقوق زنان، محیط‌زیست، کارآفرینی و امور خیریه فعالیت می‌کنند.
نوابی‌نژاد با اشاره به فعالیت‌های داوطلبانه اعضای شبکه اظهار کرد: فعالان اجتماعی زنان و شبکه ارتباطی زنان عمده فعالیت‌های خود را به صورت داوطلبانه انجام می‌دهند و حتی برای حضور در مجامع بین‌المللی نیز کمک مالی قابل توجهی از سازمان ملل متحد یا وزارت امور خارجه دریافت نمی‌کنند و اعضا در بسیاری از موارد با هزینه شخصی در مجامع جهانی از جمله ژنو و نیویورک حضور می‌یابند.
وی بر ضرورت حضور و همکاری بانوان فرهیخته و توانمند با ظرفیت‌های متنوع در شبکه ارتباطی زنان تأکید کرد و گفت: نشست پاسداشت کرامت سالمندان؛ از تکریم تا توانمندسازی به مناسبت روز جهانی سالمندان برگزار شده است.
رئیس شبکه ارتباطی سازمان‌های غیردولتی زنان در ادامه با موضوع گسترش فرهنگی کرامت سالمندان سخنرانی کرد و با اشاره به ارزش‌های فرهنگی و دینی جامعه ایران در زمینه احترام به سالمندان گفت: جامعه ایران از نظر تاریخی برای سالمندان حرمت و جایگاه ویژه‌ای قائل بوده است، زیرا در فرهنگ ما ارزش‌های اساسی زندگی و احترام به پیشکسوتان مورد توجه قرار دارد. در کنار تکریم سالمندان، توانمندسازی آنان نیز یک ضرورت انکارناپذیر است.
نوابی‌نژاد با اشاره به روند افزایشی سالمندی در ایران افزود: جمعیت سالمندان در کشور روندی رو به افزایش دارد و امروز شمار سالمندان به بیش از ۳۲ میلیون نفر رسیده است. سرعت افزایش جمعیت سالمندان در ایران نسبت به دوره‌های گذشته بیشتر شده و نگرانی درباره سالمند شدن جمعیت، موضوعی مهم در بسیاری از کشورهای جهان است.
وی با تأکید بر ارزش‌های فرهنگی و دینی و اهمیت حمایت از سالمندان در خانواده اظهار کرد: در خانواده ایرانی، مراقبت و حمایت همراه با تکریم سالمندان اهمیت زیادی دارد.
رئیس شبکه ارتباطی زنان، کاهش خانواده گسترده را یکی از چالش‌های مهم در این زمینه دانست و گفت: در گذشته پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها در کنار نوه‌ها زندگی می‌کردند و حضور آنان موجب تعامل و نشاط بیشتر خانواده می‌شد، اما امروز خانواده‌ها عمدتاً به شکل هسته‌ای و متشکل از زن، شوهر و فرزندان درآمده‌اند. از سوی دیگر، سالمندی در جامعه ایران تا حد زیادی ماهیت زنانه پیدا کرده است، زیرا تعداد زنان سالمند بیشتر است و زنان نیز معمولاً طول عمر بیشتری دارند.
وی با اشاره به افزایش هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی، درمانی و توانبخشی سالمندان ادامه داد: افزایش این هزینه‌ها می‌تواند نظام رفاهی، اقتصادی خانواده و جامعه را با چالش مواجه کند. بسیاری از سالمندان علاقه‌مند هستند در کنار خانواده و فرزندان خود زندگی کنند، اما در برخی موارد شرایط نگهداری از سالمند در خانواده فراهم نیست و از سوی دیگر هزینه مراکز نگهداری سالمندان نیز بالاست.
نوابی‌نژاد با اشاره به توجه جامعه جهانی به مسئله سالمندی گفت: سازمان ملل متحد از دهه‌های گذشته نسبت به روند پیر شدن جمعیت جهان هشدار داده است و روز جهانی سالمندان نیز بر مبنای اصول کرامت انسانی و برابری در حقوق بشر نام‌گذاری شده است. با این حال، این اصول هنوز به شکل کامل و جامع در برنامه‌های ملی ما گنجانده نشده و متناسب با شأن سالمندان کشور مورد توجه قرار نگرفته است.
وی افزود: برای اینکه سالمندان بتوانند با امنیت و آرامش و با حفظ کرامت انسانی به زندگی خود ادامه دهند، باید نیازهای مراقبتی، سلامتی و بهداشتی آنان با کیفیت مناسب تأمین شود و شرایطی فراهم شود که سالمندان بتوانند در کنار خانواده یا در مراکز مناسب و استاندارد زندگی کنند.
رئیس شبکه ارتباطی زنان با تأکید بر ضرورت همراهی جامعه و دولت برای تأمین نیازهای مادی و معنوی سالمندان اظهار کرد: دولت باید با توجه به ارزش‌های معنوی، دینی و فرهنگی کشور، برای تأمین حقوق سالمندانی که در خانه نگهداری می‌شوند، به‌ویژه در خانواده‌های کم‌برخوردار، مسئولیت بیشتری بر عهده بگیرد و در تأمین هزینه‌های درمان، سلامت و نگهداری آنان مشارکت کند.
وی تأسیس و گسترش مراکز نگهداری سالمندان را از دیگر ضرورت‌ها دانست و گفت: این مراکز باید به گونه‌ای طراحی شوند که خانواده‌ها در صورت نیاز بتوانند سالمندان را با اطمینان و آرامش به آنها بسپارند.
نوابی‌نژاد همچنین بر ایجاد مراکز روزانه سالمندان تأکید کرد و افزود: مراکز روزانه می‌توانند فضایی برای گذران اوقات فراغت، فعالیت‌های فرهنگی، هنری، اجتماعی و تفریحی سالمندان فراهم کنند و در عین حال به خانواده‌ها فرصت دهند آمادگی بیشتری برای مراقبت از سالمندان داشته باشند.
وی ارائه تخفیف‌های ویژه به سالمندان در حوزه حمل‌ونقل و فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی را ضروری دانست و گفت: تخفیف در بلیت هواپیما، قطار و اتوبوس، نمایشگاه‌ها و سایر خدمات می‌تواند به عنوان مشوقی برای توجه بیشتر به سالمندان در نظر گرفته شود. همچنین تدوین قوانین مناسب برای حمایت از سالمندان و خانواده‌هایی که از آنان مراقبت می‌کنند، ضروری است.
رئیس شبکه ارتباطی زنان افزایش آگاهی عمومی و فرهنگ‌سازی درباره تکریم سالمندان و توجه به حقوق آنان را از دیگر ضرورت‌ها برشمرد و بر توجه بیشتر رسانه‌ها به مسائل سالمندان تأکید کرد.
وی با اشاره به نقش تشکل‌های مردم‌نهاد، سازمان‌های دولتی و خیریه‌ها گفت: این مجموعه‌ها می‌توانند نقش کلیدی و واسطه‌ای میان جامعه، خانواده و دولت در زمینه تکریم و توانمندسازی سالمندان داشته باشند و با تقویت کرامت انسانی و حفظ استقلال نسبی سالمندان، زمینه احساس ارزشمندی آنان را فراهم کنند تا از انزوا و رهاشدگی سالمندان جلوگیری شود.
نوابی‌نژاد برگزاری رویدادهای فرهنگی بین‌نسلی با حضور کودکان، نوجوانان، جوانان و سالمندان را ضروری دانست و افزود: باید از تجربه و دانش سالمندان در فعالیت‌های اجتماعی و داوطلبانه استفاده شود.
وی همچنین بر مطالبه‌گری از شهرداری‌ها برای توسعه آموزش‌های عمومی در فرهنگسراها و مناسب‌سازی مبلمان شهری تأکید کرد و گفت: بسیاری از سالمندان در سطح شهر با مشکلات جدی برای تردد و دسترسی به خدمات مواجه هستند و مناسب‌سازی معابر و فضاهای شهری می‌تواند به افزایش استقلال آنان کمک کند.
رئیس شبکه ارتباطی زنان ایجاد کارگاه‌های آموزشی در زمینه تغذیه سالم، پیشگیری از آلزایمر، ورزش‌های سبک و مشاوره‌های گروهی را از دیگر اقدامات ضروری دانست و اظهار کرد: این خدمات می‌تواند با رویکرد محله‌محور و با استفاده از ظرفیت مساجد، سراها، مراکز بهداشت و تشکل‌های مردم‌نهاد ارائه شود.
وی آموزش استفاده از تلفن همراه و اینترنت به سالمندان را نیز ضروری دانست و افزود: با آموزش فناوری‌های روز می‌توان انجام بسیاری از امور روزمره را برای سالمندان آسان‌تر کرد. همچنین ایجاد سامانه‌های خدماتی در سطح محلات و برنامه‌های مشترک میان سالمندان و جوانان می‌تواند به افزایش تعامل اجتماعی و کاهش انزوای سالمندان کمک کند.
نوابی‌نژاد در پایان تأکید کرد: اقدامات ضروری برای سالمندان از سوی دولت، سازمان‌های دولتی و غیردولتی باید به یک مطالبه جدی تبدیل شود. رعایت حقوق بشر، حفظ کرامت انسانی، تأمین نیازهای مادی و معنوی، مراقبت‌های سلامت و بهداشت، توانبخشی و فراهم کردن شرایط مناسب برای اسکان سالمندان در خانواده، مراکز نگهداری و جامعه شهری، از جمله اقداماتی است که باید مورد توجه قرار گیرد تا سالمندان بتوانند سال‌های زندگی خود را با عزت و آرامش سپری کنند.
در ادامه این نشست، لیلی علیزاده، متخصص طب سالمندی، با موضوع تبیین رویکرد چندبعدی به سلامت و کیفیت زیست سالمندان سخنرانی کرد و با اشاره به تاریخچه توجه به سلامت سالمندان گفت: طب سالمندی به عنوان یک رشته تخصصی و مدرن به اوایل قرن بیستم بازمی‌گردد و با توجه به ویژگی‌های خاص سالمندان، ضرورت ایجاد رشته‌ای تخصصی مشابه طب کودکان مطرح شد.
وی افزود: خانم وارن در انگلستان در سال ۱۹۳۰ با مشاهده شرایط نامناسب سالمندان در مراکز نگهداری، رویکرد ارزیابی جامع سالمندی را مطرح کرد که بعدها به عنوان یکی از پایه‌های طب سالمندی مورد توجه قرار گرفت و زمینه‌ساز شکل‌گیری رسمی این رشته تخصصی شد. در ایران نیز دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال ۱۳۹۰ نخستین دوره تربیت متخصص طب سالمندی را راه‌اندازی کرد.
علیزاده ویژگی‌های منحصر به فرد سالمندان و محدودیت دانش عمومی پزشکی را از دلایل ضرورت وجود متخصص طب سالمندی دانست و گفت: فیزیولوژی سالمندان پیچیده است و با افزایش سن، عملکرد تمام ارگان‌های بدن تغییر می‌کند. همچنین متابولیسم داروها در سالمندان با افراد بزرگسال متفاوت است و علائم بیماری نیز ممکن است به شکل متفاوتی بروز کند.
وی افزود: ممکن است یک فرد سالمند مبتلا به عفونت، برخلاف افراد جوان تب نکند و به جای آن با افت عملکرد مواجه شود. از سوی دیگر، بسیاری از سالمندان به صورت همزمان با چند بیماری مزمن مانند بیماری‌های قلبی، آرتروز و اختلالات شناختی مواجه هستند. این شرایط پیچیده نیازمند آموزش و تخصص ویژه است.
متخصص طب سالمندی با اشاره به مصرف همزمان چند دارو در سالمندان اظهار کرد: مصرف چند دارو می‌تواند خطر تداخل دارویی و اختلالات شناختی را افزایش دهد. طب سالمندی با انجام ارزیابی جامع وضعیت جسمی، شناختی، حافظه، روانی، تغذیه و عملکرد فرد، تنها به درمان بیماری توجه نمی‌کند، بلکه حفظ استقلال و کیفیت زندگی سالمند را نیز در نظر می‌گیرد.
وی ادامه داد: بسیاری از مشکلات شایع سالمندان به شکل سندرم بروز می‌کند؛ یعنی مجموعه‌ای از علائم که در کنار یکدیگر شرایط خاصی ایجاد می‌کنند. بی‌اختیاری ادرار، سوءتغذیه و ضعف جسمی از جمله مشکلاتی هستند که می‌توانند آسیب‌پذیری سالمند را افزایش دهند و در صورت زمین خوردن، افت قابل توجه عملکرد ایجاد کنند.
علیزاده کمبود متخصص طب سالمندی در نظام سلامت ایران را جدی دانست و گفت: بر اساس یک نظرسنجی از ۴۷ انجمن علمی کشور، به ازای هر ۱۰۰ هزار نفر حدود ۳۰ نفر سالمند بالای ۶۰ سال وجود دارد، در حالی که تعداد متخصصان طب سالمندی در کشور کمتر از ۵۰ نفر است.
وی افزود: با توجه به سرعت سالمندی جمعیت در ایران، به‌ویژه با ورود متولدین دهه‌های ۵۰ و ۶۰ به سنین سالمندی در دو تا سه دهه آینده، نیاز به متخصصان طب سالمندی افزایش خواهد یافت. بسیاری از کشورهای دیگر زیرساخت‌های خود را از سال‌ها قبل ایجاد کرده‌اند و روند سالمندی در آنها با آمادگی بیشتری مدیریت می‌شود.
این متخصص طب سالمندی با اشاره به افزایش جمعیت زنان سالمند گفت: زنان معمولاً طول عمر بیشتری دارند و تعداد زنان سالمند بیشتر است. همچنین از نظر فرهنگی و اجتماعی، زنان سالمند در برخی موارد توانایی بیشتری برای زندگی مستقل دارند، در حالی که برخی مردان سالمند پس از فوت همسر خود ممکن است در اداره امور روزمره با مشکلات بیشتری مواجه شوند.
علیزاده نیاز کشور به حدود ۲۵۰۰ متخصص طب سالمندی را مورد اشاره قرار داد و گفت: در حال حاضر تعداد متخصصان طب سالمندی کمتر از ۵۰ نفر است و آموزش این رشته نیز تنها در دانشگاه علوم پزشکی تهران و دانشگاه علوم پزشکی ایران دنبال شده است. با توجه به روند سالمندی جمعیت، توسعه آموزش تخصصی طب سالمندی ضرورتی جدی است.
وی طب سالمندی را با تخصص داخلی متفاوت دانست و اظهار کرد: متخصص داخلی بیشتر با بیماری و اندام درگیر است و رویکرد او بیماری‌محور و ارگان‌محور است، در حالی که متخصص طب سالمندی رویکرد فردمحور دارد و هدف اصلی او حفظ استقلال عملکردی، ارتقای کیفیت زندگی و کنترل مشکلات ناشی از بیماری‌های متعدد است.
وی افزود: متخصص طب سالمندی علاوه بر معاینه، ارزیابی جامعی از وضعیت عملکرد فرد، خواب، تغذیه و شرایط اجتماعی او انجام می‌دهد و حتی وضعیت محل زندگی، طبقه ساختمان و فرد یا افرادی که با سالمند زندگی می‌کنند نیز می‌تواند در برنامه درمانی مورد توجه قرار گیرد.
علیزاده ادامه داد: در برخی موارد باید بررسی شود که آیا انجام جراحی برای یک سالمند مناسب است یا مراقبت تسکینی برای کاهش علائم و ارتقای کیفیت زندگی در سال‌های باقی‌مانده گزینه مناسب‌تری است. در واقع، مراقبت از سالمند نیازمند کار تیمی و همکاری پزشک، پرستار، فیزیوتراپیست، گفتاردرمانگر، روان‌شناس، مددکار اجتماعی و داروساز بالینی است تا برنامه‌ای جامع برای تشخیص، درمان و توانبخشی ارائه شود.
وی با اشاره به تداخل‌های ناشی از مصرف همزمان داروها گفت: نتایج برخی مطالعات انجام‌شده در سال ۱۴۰۵ نشان می‌دهد ۲۳ درصد سالمندان بیش از پنج دارو مصرف می‌کنند و داروهای گیاهی نیز باید به عنوان داروهای پنهان در ارزیابی تداخل‌های دارویی مورد توجه قرار گیرند.
علیزاده نبود پوشش بیمه‌ای مناسب برای ویزیت متخصص طب سالمندی را از دیگر مشکلات موجود عنوان کرد و گفت: کمبود بودجه، توزیع نامناسب نیروی انسانی و ناکافی بودن خدمات مراقبتی برای سالمندان در مراکز روزانه و شبانه‌روزی از دیگر چالش‌های حوزه سالمندی است.
وی بر ضرورت توسعه مراکز روزانه سالمندان در شهرهای بزرگ و کوچک تأکید کرد و افزود: این مراکز می‌توانند خدمات توانبخشی ارائه دهند و بار روانی و اجتماعی مراقبت از سالمند را از دوش خانواده‌ها کاهش دهند. سالمندان می‌توانند بخشی از ساعات روز را در این مراکز به فعالیت‌های هنری، فرهنگی و توانبخشی اختصاص دهند و با جامعه تعامل داشته باشند. در حال حاضر تعداد مراکز روزانه سالمندان در تهران بسیار محدود است.
این متخصص طب سالمندی اصلاح سیاست‌گذاری، ساختار، منابع مالی و فرآیندهای اجرایی نظام سلامت در مواجهه با سالمندان را ضروری دانست و به نتایج پژوهشی در مشهد طی سال‌های ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۱ اشاره کرد و گفت: بر اساس بررسی پرونده‌های الکترونیکی سالمندان، مراقبت از این گروه ضعیف بوده است. با وجود ظرفیت‌های طرح پزشک خانواده، این طرح به شکل مطلوب اجرا نشده و نیازمند تقویت زیرساخت‌هاست.
علیزاده همچنین بر ضرورت مناسب‌سازی فضاهای شهری تأکید کرد و گفت: پیاده‌روها، خیابان‌ها و بسیاری از فضاهای شهری برای تردد سالمندان و افراد دارای محدودیت حرکتی مناسب‌سازی نشده‌اند و فردی که از ویلچر استفاده می‌کند با مشکلات فراوانی در سطح شهر مواجه می‌شود.
وی با اشاره به افزایش امید به زندگی در ایران اظهار کرد: در تقسیم‌بندی‌های سنی، افراد ۶۰ تا ۶۵ ساله در گروه سالمندان جوان، ۷۵ تا ۸۵ ساله در گروه میانسالان سالمند و افراد بالای ۹۰ سال در گروه سالمندان پیر قرار می‌گیرند.
علیزاده با اشاره به کاهش نرخ باروری در دهه‌های گذشته گفت: سیاست‌های جمعیتی چند دهه گذشته بر کاهش تعداد فرزندان متمرکز بود و امروز پیامدهای آن را در افزایش جمعیت سالمندان مشاهده می‌کنیم. بازگشت به ساختار جمعیتی جوان نیز فرآیندی طولانی خواهد بود و به برنامه‌ریزی مستمر نیاز دارد.
در ادامه، طاهره مجد، دکترای تخصصی داروسازی، با موضوع ارائه سازوکارهای کاربردی در ارتباط با توانمندسازی جامعه‌محور سالمندان سخن گفت و اظهار کرد: در حال حاضر حدود ۱۰ درصد جمعیت ایران بالای ۶۰ سال دارند و اگر برای این مسئله اقدام نشود، در آینده با چالش‌های جدی‌تری مواجه خواهیم شد. سالمندی موضوعی مرتبط با حکمرانی و نیازمند نگاه همه‌جانبه است.
وی با اشاره به تعریف سازمان جهانی بهداشت از سالمندی افزود: سالمند صرفاً یک فرد بیمار نیست، بلکه فردی توانمند است که می‌تواند زندگی مستقل داشته باشد، تصمیم بگیرد، روابط اجتماعی خود را حفظ کند، نیازهایش را مدیریت کند و در امور مختلف مشارکت داشته باشد. بنابراین به جای تمرکز صرف بر مراقبت، باید رویکرد توانمندسازی و حمایت از سالمندان مورد توجه قرار گیرد.
پژوهشگر دانشگاه یو‌بی‌سی کانادا با اشاره به ابعاد مختلف توانمندسازی روانی و شناختی سالمندان گفت: حفظ ارزشمندی، استقلال در یادگیری و هدفمندسازی می‌تواند در افزایش توانمندی اجتماعی و حفظ آرامش و امنیت سالمندان مؤثر باشد. توجه به یادگیری و استفاده از فناوری، از جمله آموزش کار با گوشی‌های هوشمند، برای سالمندان ضرورت دارد.
مجد همچنین بر استفاده از ظرفیت سالمندان در مشارکت‌های اجتماعی و فعالیت‌های داوطلبانه تأکید کرد و گفت: حکمرانی باید در زمینه امنیت اقتصادی، بهداشت، تأمین اجتماعی، حمل‌ونقل، مسکن، آموزش و فناوری سالمندان برنامه‌ریزی کند و این امر نیازمند همکاری میان سازمان‌ها، وزارتخانه‌ها و نهادهای مرتبط است.
وی با اشاره به برنامه‌های سازمان جهانی بهداشت بر هم‌افزایی دولت و سازمان‌های مردم‌نهاد تأکید کرد و افزود: سیاست‌گذاری باید از دستگاه‌محوری به سالمندمحوری و مراقبت یکپارچه از سالمندان تغییر کند. برای مثال، سالمندی که به فشار خون بالا، ضعف عضلات، سوءتغذیه، کم‌تحرکی و احساس تنهایی مبتلاست، نیازمند برنامه‌ای جامع است که تمام ابعاد سلامت او را در نظر بگیرد.
مجد استعلام نیازهای سالمندان از خود آنان و مناسب‌سازی فضاهای عمومی را ضروری دانست و گفت: سالمندان باید از مخاطب برنامه‌ریزی به شریک برنامه‌ریزی تبدیل شوند. مشارکت مستقیم آنان می‌تواند احساس ارزشمندی و تعلق اجتماعی را افزایش دهد.
وی ایجاد بستر مناسب برای تعامل آموزشی میان سالمندان و جوانان را نیز مهم دانست و افزود: جوانان می‌توانند از تجربه و دانش سالمندان استفاده کنند و سالمندان نیز از آموزش و توانمندی‌های نسل جدید بهره ببرند. در چنین تعاملی، سالمند تنها دریافت‌کننده خدمات نیست، بلکه تولیدکننده دانش و سرمایه اجتماعی است.
عضو شورای مرکزی شبکه ارتباطی زنان، چهار سطح ملی، استانی، شهری و محله‌ای را برای حکمرانی و اجرای برنامه‌های توانمندسازی سالمندان تشریح کرد و گفت: ارتقای شاخص‌های سالمندی صرفاً با برگزاری نشست و کلاس آموزشی محقق نمی‌شود، بلکه باید در زندگی روزمره سالمند اثر ملموس داشته باشد.
وی افزود: نسل‌های متولد دهه‌های ۴۰ و ۵۰ نیز به تدریج وارد دوره سالمندی می‌شوند؛ نسلی که نقش مهمی در تحولات اجتماعی کشور داشته است. باید مشخص شود چه برنامه‌ای برای انتقال تجربه و دانش این نسل به نسل‌های بعدی طراحی شده است.
مجد همچنین بر اهمیت پیشگیری و شناسایی زودهنگام سالمندان در معرض خطر تأکید کرد و گفت: بررسی و پایش پرونده‌های الکترونیکی با کمک فناوری‌های نوین و هوش مصنوعی می‌تواند در شناسایی زودهنگام افراد در معرض خطر مؤثر باشد و از بروز برخی حوادث آینده جلوگیری کند.
وی با اشاره به اهمیت پیشگیری در بیماری‌هایی مانند آلزایمر و برخی مشکلات مرتبط با سلامت زنان اظهار کرد: شناسایی زودهنگام عوامل خطر و استفاده مناسب از روش‌های پیشگیرانه می‌تواند در حفظ سلامت سالمندان مؤثر باشد. با این حال، گرانی دارو و مکمل‌ها نیز یکی از عواملی است که ممکن است باعث شود برخی افراد درمان خود را ادامه ندهند.
مجد مشوق‌های اجتماعی در حوزه خرید، حمل‌ونقل و سفر را از دیگر ابزارهای حمایت از سالمندان دانست و افزود: چنین مشوق‌هایی می‌تواند به افزایش مشارکت اجتماعی و ایجاد انگیزه و نشاط در سالمندان کمک کند. در مجموع، باید به جای تمرکز صرف بر مراقبت از سالمندان، به سمت پیشگیری، توانمندسازی و برنامه‌ریزی پیش از سالمندی حرکت کرد.
وی تأکید کرد: لازم است از حدود ۵۰ سالگی برای سالمندی فرد در ۸۰ سالگی برنامه‌ریزی شود. ایجاد شناسنامه سلامت برای زنان ۵۰ سال به بالا و راه‌اندازی کلینیک‌های سیار سالمندی با حضور پزشک، روان‌شناس، فیزیوتراپیست، کارشناس تغذیه، مددکار اجتماعی، متخصص زنان و پزشک سالمندی می‌تواند برای غربالگری اولیه و ارجاع مناسب افراد مؤثر باشد.
مجد با تأکید بر اهمیت فعالیت بدنی روزانه سالمندان گفت: تقویت استخوان‌های لگن با نرمش‌های ساده، از جمله نشستن و برخاستن با کمک صندلی، می‌تواند به تقویت عضلات و کاهش خطر زمین‌خوردن و شکستگی لگن کمک کند. همچنین مصرف ویتامین‌ها و مکمل‌های کلسیم باید با تشخیص و نظر پزشک انجام شود.
وی در پایان ابراز امیدواری کرد که نتایج این سلسله مباحث در طراحی اطلس سلامت زنان و برنامه‌ریزی برای توانمندسازی سالمندان مورد استفاده قرار گیرد.