یک پرستار خانگی که ساعات کاری‌اش از 12 ساعت تا 72 ساعت متغیر است، در مرکز فیلم "سلوی" ساخته‌ی سایلیش راتناكومار، فیلمساز تامیل، قرار دارد. این فیلم در بخش ویژن-آسیا جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان به نمایش درمی‌آید.
آنجالی پاتیل نقش اصلی فیلم را بازی می‌کند و تولید آن را از طریق شرکت تولید خود، آناهات فیلمز، برعهده دارد. راتناكومار فیلم‌نامه را با سینماتوگرافی بارگاو سریدهار نوشت و سریكار پراساد تدوین فیلم را انجام داد.
سلوی امیدوار است تا به عنوان پرستار واجد شرایط شود و در نهایت در سنگاپور مشغول به کار شود. وقتی كاویتا، دوست دوران کودکی‌اش، اقدام به خودکشی می‌کند، سلوی شیفت‌های او را علاوه بر شیفت‌های خود بر عهده می‌گیرد و روزهای خود را صرف مراقبت از خانواده‌هایی می‌کند که چندان چیزی از او نمی‌دانند.
"برای کسی مثل سلوی، بحران لزوماً به عنوان یک رویداد دراماتیک رخ نمی‌دهد"، راتناكومار به Variety می‌گوید. "بلکه از طریق ساعات کاری، مسئولیت‌های اضافی و مصالحه‌های کوچک به تدریج غیرقابل تحمل می‌شود."
او می‌گوید افزایش ساعات کاری از 12 به 24، 48 و سپس 72 ساعت، شکل‌دهنده داستان بوده است. با گذشت زمان، سلوی همیشه برای کمک به دیگران در دسترس است و زمان کمتری برای خود دارد.
فیلم با صحنه‌ای از سلوی و دوستانش در حال پرواز با کایت‌ها در ساحل آغاز می‌شود و سپس به فضاهای داخلی خانه‌ها می‌رود که در آن دنیای او کوچک می‌شود. راتناكومار می‌گوید: "با کایت‌ها، می‌خواستم امکان نگاه به بالا، تصور چیزی فراتر از شرایط فوری زندگی را نشان دهم."
تیم تولید برای یافتن خانه‌هایی که واقعی به نظر می‌رسند و نشان‌دهنده طبقه خانواده‌های ساکن در آن‌ها باشند، زمان زیادی صرف کرد. او می‌گوید: "سلوی می‌تواند بخش ضروری زندگی روزمره یک خانواده باشد بدون اینکه هرگز به عنوان کسی که به آن تعلق دارد، مورد رفتار قرار گیرد."
بیشتر پرستاران ملاقات کرده توسط کارگردان از روستاهای دورافتاده به شهرها برای کار آمده‌اند. او یک سلسله مراتب در بخش مراقبت را می‌بیند که در آن برخی از کارگران آموزش و امکانات رفتن به خارج از کشور را دارند، در حالی که دیگران در مشاغل ناامن با کار طاقت‌فرسا و کم‌ارزش گرفتار می‌شوند.
از آنجایی که سریدهار در نوشتن فیلم‌نامه مشارکت داشت، برنامه فیلم‌برداری از همان مراحل اولیه نوشته شده بود. فیلم هرگز از دیدگاه سلوی خارج نمی‌شود و مخاطب تنها زمانی چیزهایی را یاد می‌گیرد که او یاد می‌گیرد.
پراساد در مرحله فیلم‌نامه به پروژه پیوست. در اولین جلسه، ویراستار صحنه‌هایی را که می‌توان بدون آسیب رساندن به داستان حذف کرد، مشخص کرد که این امر در زمان و هزینه تولید صرفه‌جویی کرد. راتناكومار می‌گوید او برخی از صحنه‌ها را فیلم‌برداری کرد، اما هیچ‌کدام در نسخه نهایی قرار نگرفتند.
راتناكومار که فارغ‌التحصیل مدرسه فیلم پراگ است، کار خود را با صداگذاری و نظارت موسیقی برای ویراستار باتجربه هندی، بی. لینین آغاز کرد.
برای پاتیل، عادت سلوی به به تعویق انداختن برنامه‌های خود یادآور خاطرات او بود. پس از اتمام تحصیلات تکمیلی در طراحی و کارگردانی در مدرسه ملی نمایش در سال 2010، او وارد بازیگری شد و به یکی از منابع اصلی درآمد خانواده‌اش تبدیل شد. او در سال 2021 آناهات فیلمز را راه‌اندازی کرد تا فیلم‌نامه بنویسد و کارگردانی کند، اما پنج سال اول آن را صرف تولید برای فیلم‌سازان دیگر کرد.
"به نظر می‌رسد جاه‌طلبی‌های ما در اطراف شرایط مانند قارچ رشد می‌کنند"، پاتیل می‌گوید. "همچنین، از نظر فرهنگی، در جامعه هند، این رفتار مورد ستایش قرار می‌گیرد. اولویت دادن به دیگران تا حد خستگی کامل. ما در اطراف خود با سلوی‌های زیادی، مرد و زن، احاطه شده‌ایم."
فیلم‌برداری به صورت ترتیبی انجام نشد و بر اساس مکان سازماندهی شد، بنابراین پاتیل آرایش، مو، بدن و صدای خود را در طول افت سلوی دنبال کرد و از عکس‌های پیوستگی و تمرین‌های طولانی با گروه بازیگران استفاده کرد. او می‌گوید: "من عاشق این هستم که ترموستات انسانی فیلم باشم."
پوشیدن هر دو کلاه هزینه داشت. صحنه پایانی در ساحل مارینا در پایان یک روز سخت فیلم‌برداری و در یک بازه زمانی چند ساعته فیلم‌برداری شد. پاتیل نگران بود که آیا تیم تولید می‌تواند در صورت از دست دادن آن بازگردد یا خیر و تا آخرین برداشت نور از بین رفته بود. راتناكومار و سریدهار به او گفتند که تمام چیزی که نیاز داشتند را دارند، اما او راضی نبود.
"به یاد دارم که با عجله از ساحل مارینا دور شدم و از ناامیدی گریه می‌کردم و خودم را از گروه پنهان می‌کردم و فکر می‌کردم که به عنوان یک تهیه‌کننده حتی نمی‌توانم برای برداشت نهایی فیلم وقت مناسبی را فراهم کنم"، پاتیل می‌گوید.
این بازیگر که سابقه حضور در فیلم‌های "نا با نگارو تالی"، "نیوتون" و "کالا" را دارد، در تولید مشترک "موگای" که در سال 2024 در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمد و "سایه باکس" که در سال 2025 در جشنواره برلین به نمایش درآمد، مشارکت داشت. "سلوی" در ماه مارس در مجمع مالی فیلم آسیا-هنگ کنگ به عنوان یک کار در حال پیشرفت ارائه شد و از حمایت صندوق دریای سرخ برخوردار شد.
پاتیل می‌گوید تأمین مالی بین‌المللی به معنای منتظر ماندن طولانی، قراردادهای پیچیده و پیمان‌های تولید مشترک است و فیلم‌سازان هندی به دنبال دریافت همان کمک‌هایی هستند که متخصصان کشورهای ثروتمندتر دریافت می‌کنند. او می‌گوید: "در حال حاضر یک نابرابری پنهانی وجود دارد که هیچ‌کس نمی‌تواند در مورد آن صحبت کند." و صادقانه بگویم، بسیاری از اوقات احساس می‌کنم که مردم هنوز نمی‌دانند چگونه فیلم‌های مستقل هندی را در بسیاری از نقاط جهان توزیع کنند.
راتناكومار به فیلم‌های تامیل مبتنی بر شخصیت مانند "مهاراجا"، "میازاگان"، "واژای" و "لابر پاندو" اشاره می‌کند که در کنار فیلم‌های ستاره‌دار مانند "آماران" مخاطبان خود را پیدا کردند. او می‌گوید: "چالش برای سینمای مستقل این نیست که آیا مخاطبان مایل به تماشای این فیلم‌ها هستند یا خیر، بلکه این است که آیا فیلم‌ها می‌توانند به آن‌ها دسترسی پیدا کنند یا خیر."
پاتیل که در فیلم‌های هندی، مراثی، تلوگو و تامیل بازی کرده است، می‌گوید صنعت فیلم‌سازی تامیل در دو تا سه سال گذشته فضایی را برای صداهای مستقل ایجاد کرده است و آن را "بسیار امیدوارکننده برای همه ما" توصیف می‌کند.
در حال حاضر، راتناكومار در حال تهیه‌کنندگی فیلم پاتیل "دختر متوسط"، فیلم کوتاه "شکوفایی" و تلاش کارگردانی سریدهار "غول" است. او همچنین در حال توسعه "مرگ غیرمنتظره آقای سری‌نواسان"، یک کمدی درباره خانواده‌ای است که جشن‌هایشان به سوگواری تبدیل می‌شود، زمانی که یک مرد 70 ساله یک روز پس از مراسم بئیمه رادها شانتیشان فوت می‌کند.
پاتیل در همین حال قصد دارد پس از جشنواره بوسان به طور تمام وقت روی فیلم‌نامه علمی تخیلی که شش سال است در حال توسعه است، کار کند. او می‌گوید: "من مانند سلوی برنامه‌هایم را به تعویق نخواهم انداخت."
نوشته: نامان راماکاندران