به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین،این نام یک سریال تلویزیونی درباره زنانی است که در زندانهای آمریکا محبوساند، اما نازنین زاغری-رتکلیف تماشای «نارنجی مد جدید است» (Orange Is the New Black) را همراه با همبندانش، پس از قاچاق قسمتهای آن به داخل سلولش در زندان اوین تهران (که روی یک فلشمموری غیرمجاز ذخیره شده بود)، مایه تسلی عجیبی میدانست.
این فعال سابق خیریه بریتانیایی-ایرانی در سال ۲۰۱۶ بازداشت شد و بیش از پنج سال در زندان اوین در حبس به سر برد. او در جمع حاضران جشنواره «بیگ برو» در شهر بروتونِ سامرست مدعی شد گمان میکرده هرگز آزاد نخواهد شد؛ از همین رو، برایش مهم نبود با وارد کردن مخفیانه اقلام ممنوعه، آزادیاش را به خطر بیندازد.
این اقلام شامل فلشمموریهایی بود که از پیش با سریالهای نتفلیکس پر شده بودند. او گفت: «ما سریالهای بریکینگ بد، فرار از زندان و نارنجی مد جدید است را تماشا میکردیم. خیلی غیرمعمول بود، اما به نوعی ما را به زندگی پیشینمان پیوند میداد. نارنجی مد جدید است ژانر کاملاً متفاوتی است که به زندگی فردی در زندان میپردازد.»
زاغری-رتکلیف همچنین همراه با همبندانش با ویدئوهای ممنوعه «زومبا» میرقصید و برای آنها پیتزا درست میکرد؛ پیتزاهایی که در فرِ مخصوصی طبخ میشدند که او با جمعآوری پول و ارسال آن به داخل زندان، موفق به تهیه آن شده بود. او گفت: «من در زندان ملکه خمیر پیتزا بودم.»
او همچنین درباره چگونگی دریافت مجوز استفاده از چرخخیاطی زندان صحبت کرد؛ کاری که با دوختن لباس برای دختر خردسالش و سایر زندانیان به گذران وقت او کمک میکرد. این سرگرمی هنریِ تازه، منجر به همکاری با «موزه سلطنتی جنگ لندن» و بخش پارچه فروشگاه لیبرتی شد و سه طرح چاپی جدید خلق کرد.
پرخطرترین کالای ممنوعهای که او مخفیانه به زندان برد، یک چاقوی چندکاره سوئیسی بود. نازنین ادعا کرده است: «متوجه شدم برایشان مهم نیست چه کار میکنم. من فقط یک گروگان سیاسی هستم. بنابراین عملاً میتوانم هر کاری در زندان انجام دهم. میتوانم شیطنت کنم. میتوانم چیزهایی قاچاق کنم؛ و یک بار هم آن چاقوی سوئیسیِ بسیار بزرگ و غولپیکر را قاچاق کردم.»
او آن را داخل کفشش گذاشت، اما گفت: «آنقدر حجیم و بدقواره بود که اصلاً نمیتوانستم راه بروم. داشتن چاقو در زندان جرم سنگینی محسوب میشود. اما با خودم فکر کردم اگر پیدایش میکردند، چه مجازاتی میتوانستند برایم در نظر بگیرند؟ من که همین حالا هم در زندان بودم و کار دیگری نمیتوانستند با من بکنند.»
زاغری-رتکلیف در مارس ۲۰۲۲، پس از آنکه دولت وقتِ محافظهکار بریتانیا بدهی چند میلیون پوندی خود به ایران را پرداخت کرد، آزاد شد. حکومت ایران او را به جاسوسی متهم کرده بود؛ اتهامی که او آن را رد میکرد و هرگز هیچ مدرکی برای اثباتش ارائه نشد.
به تدریج روشنتر شد که او به عنوان گروگان دولتی نگه داشته شده تا بریتانیا را وادار به پرداخت بدهی ناشی از یک قرارداد نظامی با شاهِ مخلوع ایران کنند. با اینکه زاغری-رتکلیف همچنان از دوران حبس خود آسیب روحی دیده و تحت نظر درمانگر است، میگوید که در خیاطی همچنان آرامش مییابد.
او گفت: «وقتی در اواخر فوریه حمله نظامی به ایران رخ داد، پنج روز هیچ کاری نکردم. اصلاً نمیتوانستم کاری انجام دهم. تنها کاری که از دستم برمیآمد، نشستن پشت چرخ خیاطی و دوختودوز بود. با خودم فکر میکردم حتی نمیدانم پدر و مادرم کجا هستند. حدود دو ماه قطعی کامل اینترنت وجود داشت و من نمیتوانستم هیچ کنترلی بر دنیای اطرافم داشته باشم، اما میتوانستم دنیای خودم را کنترل کنم. خیاطی تنها چیزی بود که میتوانست مرا آرام کند.»