انتشار ویدیویی از جمعآوری نیمکتهای خیابان ایرانشهر در شبکههای اجتماعی، با واکنش برخی کاربران همراه شده است.
شهروز نظری با انتشار این ویدیو در شبکه اجتماعی ایکس و اشاره به جمعآوری نیمکتها نوشت: «آنری لوفور شهر را نه کالا، نه ایدئولوژی، بلکه اثری جمعی میدید که باید توسط ساکنانش خلق شود؛ شبیه یک اثر هنری. دیشب نیمکتهای خیابان ایرانشهر توسط موجوداتی ناگهان ناپدید شدند.»
برترین ها نوشت: این ویدیو تنها چند روز پس از پلمب تعدادی از کافههای محدوده خیابان سنایی منتشر شده و تاکنون توضیح رسمی درباره علت جمعآوری این نیمکتها منتشر نشده است. ماجرا از این قرار است که ظاهرا برخی اساسا با آن تیپ جمعیتی که مطابق باورهای آنها لباس نمیپوشند و یا آنطور که آنها دوست دارند تفریح نمیکنند کنار نیامدهاند و هر کاری میکنند که مثلا نبینند دخترانی با پوشش متفاوت در حال گذران وقت هستند.
آنها که اتفاقا کمتعداد و اما پر قدرت هستند دوست دارند تمام شهر شبیه به خودشان باشند، یک مدل خاص از سوگواری را داشته باشند، یک مدل خاص از حضور در خیابان را داشته باشند. کلا همان «یک مدل خاص» حق زندگی دارند.
اقلیت پرقدرت خیابان ایرانشهر را به عنوان یک نماد از زیست طبقه متوسط جامعه ایرانی تحمل نمیکند حتی در روزهای جنگ و تهدید هم حاضر به پذیرش تکثر نیست، چون میداند و البته هوشیار است که رشد این سبک از زندگی در سالهای اخیر فزاینده بود و این نشانهها خبر از چیزهای عمیقتر دیگری میدهد، چیزهایی که حیات اقلیت عزیز را تهدید میکند و در نهایت غلبه با ایرانشهر خواهد بود.
حذف نیمکت و بستن کافهها تنها عقب میاندازد اما متوقف نمیکند. این منافذ تنفسی که در ایرانشهر و سنایی بسته شده، دو روز دیگر از جای دیگری در همین شهر فرصت تنفس پیدا میکند. به قول معروف "عِرض خود میبری و زحمت ما میداری"*، حالا نیمکت بردار و کافه ببند، آیا نتیجه تغییر میکند؟
تصور کنید دقیقه 90 است و با سه گل عقب هستید، با تمارض به مصدومیت تنها و تنها کمتر گل میخورید، وگرنه آن شکست سنگین سر جای خودش باقی خواهد ماند، تماشاچیان روی سکو تیم بازنده را هو میکنند، تعویض مربی، بیرون ریختن بازیکنان بدنام یا شاید اصلا انحلال این تیم! کسی چه میداند؟
-------------------------------
*بیتی از حافظ: ای مگس حضرت سیمرغ نه جولانگه توست/عِرض خود میبری و زحمت ما میداری