به گزارش ایلنا، فاصله تیخوانای مکزیک تا مسقط عمان هزاران کیلومتر است، اما در فوتبال ایران گاهی برای رسیدن از یک موضع به موضعی دیگر، تنها چند ماه زمان کافی است. خداداد عزیزی و جواد نکونام که پس از جام جهانی ۲۰۲۶ از منتقدان جدی توضیحات امیر قلعه‌نویی درباره مشکلات تیم ملی بودند، حالا در جایگاه مدیر و سرمربی تراکتور، با شرایطی مواجه شده‌اند که بخش مهمی از انتقادهای خود را بر همان عواملی استوار کرده‌اند که پیش‌تر حاضر نبودند آنها را توضیحی قابل قبول برای نتایج تیم ملی بدانند.
ماجرا البته فراتر از یک اختلاف شخصی یا تقابل رسانه‌ای است. اتفاقات اخیر تراکتور بار دیگر نشان داده که امکانات، کیفیت سفر، زمان استراحت و شرایط آماده‌سازی، بخش جدایی‌ناپذیر فوتبال حرفه‌ای هستند؛ واقعیتی که نمی‌توان در مواجهه با یک تیم نادیده گرفت و برای تیمی دیگر به مهم‌ترین موضوع تبدیل کرد.
آن روز در تیخوانا؛ امکانات مهم نبود، نتیجه مهم بود
برای درک این تناقض باید به تابستان گذشته و روزهای حضور ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ بازگشت.
تیم ملی ایران در شرایطی راهی مهم‌ترین تورنمنت فوتبال جهان شد که برنامه آماده‌سازی و اقامتش تحت تأثیر محدودیت‌های سفر و مشکلات مربوط به صدور روادید آمریکا قرار گرفته بود.
محل اردوی تیم ملی که ابتدا در توسان آمریکا پیش‌بینی شده بود، با موافقت فیفا به تیخوانای مکزیک منتقل شد. ملی‌پوشان پس از برگزاری اردو در آنتالیای ترکیه، راهی مکزیک شدند و برای حضور در مسابقات خود در آمریکا، ناچار به رفت‌وآمد میان دو کشور بودند.
مشکلات صدور ویزا برای برخی اعضای کاروان، تشریفات مرزی، محدودیت‌های امنیتی و تغییر برنامه‌های سفر، بخشی از چالش‌هایی بود که امیر قلعه‌نویی در جریان مسابقات و پس از آن درباره‌شان صحبت کرد.
سرمربی تیم ملی معتقد بود این شرایط بر کیفیت آماده‌سازی، استراحت و عملکرد بازیکنان تأثیر گذاشته است؛ توضیحاتی که البته پس از حذف ایران از جام جهانی، واکنش تند شماری از منتقدان را به دنبال داشت.
خداداد عزیزی یکی از صریح‌ترین منتقدان بود.
او در واکنش به صحبت‌های قلعه‌نویی، مسئولیت نتایج را متوجه کادرفنی دانست و تأکید کرد مشکلات میزبانی آمریکا ارتباطی به منتقدان داخلی ندارد.
عزیزی با اشاره به حمایت‌های انجام‌شده از تیم ملی، مدعی شد ۱۵ روز پیش از جام جهانی، ۴۰۰ میلیارد تومان اعتبار در اختیار فوتبال ایران قرار گرفته و از قلعه‌نویی پرسید با وجود چنین حمایت‌هایی، چرا همچنان درباره کمبود امکانات صحبت می‌کند.
او حتی با لحنی کنایه‌آمیز پیشنهاد کرد اگر مشکل تیم ملی با مسئولان آمریکایی بوده، انتقادها باید متوجه همان مسئولان می‌شده است، نه کارشناسان و منتقدان فوتبال ایران.
خلاصه موضع عزیزی روشن بود: تیم ملی نتیجه نگرفته و مشکلات سفر و امکانات نباید مسئولیت فنی این ناکامی را تحت‌الشعاع قرار دهد.
جواد نکونام نیز در همان روزها موضعی مشابه داشت.
سرمربی فعلی تراکتور در واکنش به توضیحات قلعه‌نویی، با اشاره به قهرمانی عراق در جام ملت‌های آسیا ۲۰۰۷ در شرایط دشوار آن کشور، از کادرفنی تیم ملی خواست برای ناکامی در جام جهانی به شرایط بیرونی استناد نکند.
در آن مقطع، تأکید اصلی منتقدان بر یک اصل بود: تیم‌های بزرگ باید حتی در شرایط دشوار نیز پاسخگوی نتایج خود باشند.
حالا در مسقط؛ همان مشکلات، همان دغدغه‌ها
چند ماه بعد، شرایط تغییر کرده است.
تراکتور برای دیدار با الشمال قطر در لیگ نخبگان آسیا، سفری فرسایشی را تجربه کرد. کاروان این تیم که امکان سفر مستقیم از تبریز به مسقط را نداشت، ابتدا راهی نجف شد، سپس مسیر نجف تا بغداد را زمینی طی کرد و در نهایت از پایتخت عراق به عمان پرواز کرد.
طبق اعلام مسئولان تراکتور، این سفر حدود ۱۸ ساعت طول کشید؛ مسیری که علاوه بر خستگی بازیکنان، برنامه تمرینی و ریکاوری تیم را نیز تحت تأثیر قرار داد.
این بار خداداد عزیزی نه در جایگاه یک منتقد تلویزیونی، بلکه به‌عنوان مدیر تیمی که خودش با چنین مشکلاتی مواجه شده بود، مقابل دوربین‌ها قرار گرفت.
او در فرودگاه بغداد از شرایط سفر، بازرسی‌های متعدد و مشکلاتی که برای بازیکنان ایجاد شده بود انتقاد کرد و خطاب به مهدی تاج و احمد دنیامالی خواستار رسیدگی به وضعیت تراکتور شد.
جواد نکونام نیز حق دارد از فدراسیون فوتبال بخواهد شرایط مناسب‌تری برای حضور تیمش در رقابت‌های آسیایی فراهم شود.
اما همین حق، پیش‌تر برای امیر قلعه‌نویی و تیم ملی ایران نیز وجود داشت.
همان‌طور که قلعه‌نویی باید درباره عملکرد فنی و نتایج تیم ملی پاسخگو می‌بود، نکونام نیز نمی‌تواند صرفاً با اشاره به مشکلات سفر، ارزیابی فنی بازی تراکتور را به حاشیه ببرد.
اصل ماجرا ساده است: مشکلات اجرایی باید دیده شوند، اما نباید جای پاسخگویی فنی را بگیرند؛ معیاری که باید برای همه تیم‌ها و همه مربیان یکسان باشد.
از تیخوانا تا مسقط؛ یک سؤال برای دو منتقد دیروز
خداداد عزیزی و جواد نکونام امروز از نزدیک با بخشی از دشواری‌هایی روبه‌رو شده‌اند که در جریان جام جهانی، موضوع اعتراض سرمربی تیم ملی بود.
آنها اکنون بهتر از گذشته می‌توانند درباره تأثیر محدودیت‌های سفر، فشار جابه‌جایی و نبود شرایط ایده‌آل بر آماده‌سازی یک تیم صحبت کنند.
اما این تجربه زمانی ارزشمند خواهد بود که به نگاهی منصفانه‌تر درباره عملکرد دیگران نیز منجر شود.
در غیر این صورت، فوتبال ایران همچنان شاهد همان الگوی آشنا خواهد بود؛ مشکلاتی که وقتی برای دیگران اتفاق می‌افتند، بهانه تلقی می‌شوند و وقتی دامان خودمان را می‌گیرند، به بحرانی جدی تبدیل می‌شوند.
از تیخوانا تا مسقط، آنچه تغییر کرده نه اهمیت استراحت بازیکنان است و نه تأثیر امکانات بر عملکرد تیم‌ها؛ آنچه تغییر کرده، جایگاه کسانی است که درباره این مشکلات قضاوت می‌کنند.
و شاید حالا بتوان همان پرسشی را که چند ماه پیش منتقدان از امیر قلعه‌نویی داشتند، با ادبیاتی متفاوت از خودشان پرسید:
آقای عزیزی، آقای نکونام؛ مشکلات سفر بالاخره بهانه‌اند یا بخشی از واقعیت فوتبال حرفه‌ای؟