پس از پایان کار ایران در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه، جلال طالبی سرمربی وقت تیم ملی دیگر حاضر نشد این سمت را احراز کند و ما چیزی بالغ بر ۴۰ روز سرمربی نداشتیم اما در دهه اول شهریور سال ۷۷ اتفاقات دیگری رخ داد.
تیم ملی باید آماده حضور در بازیهای آسیایی ۱۹۹۸ بانکوک میشد و محسن صفایی فراهانی، ریاست وقت فدراسیون فوتبال به این نتیجه رسید که بهتر است از مربیان داخلی استفاده کند. روز ۹ شهریور سال ۱۳۷۷ مذاکرات محرمانهای میان او و منصور پورحیدری، چهره پرافتخار استقلال انجام شد و همانجا توافقات حاصل گردید تا پورحیدری سرمربی ایران شود. البته خبر به صورت رسمی چند روز بعد اعلام شد اما ۸ شهریور سال ۷۷ دو طرف توافقات را انجام دادند.
پورحیدری ایران را قهرمان بازیهای آسیایی کرد و دوران با ثباتی در تیم ملی داشت اما اسفند ۱۳۷۸، هنگامی که استقلال با بحران نتیجهگیری روبهرو شده بود، عجیبترین تصمیم ورزشی زندگی خود را گرفت و از تیم ملی استعفا داد تا دوباره سرمربی استقلال شود!
این نکته را هم باید اشاره کنیم که منصور پورحیدری شهریور سال ۷۷ هنگام پذیرفتن سمت مربیگری تیم ملی، سکاندار فجرسپاسی بود و با فدراسیون توافق کرد که تا پایان فصل ۷۷- ۷۸ این سمت را حفظ کند.