علیرضا بیرانوند برای یک دهه گلر ثابت و فیکس تیم ملی بود و در باشگاه‌هایش نیز می‌درخشید. او نه مصدوم می‌شد و نه محروم، و به لحاظ فنی نیز آنقدر با بقیه فاصله داشت که گلر ذخیره او در طول سال فرصت بازی پیدا نمی‌کرد. اما همین بیرانوند در ۴ سال اخیر اخیر روی دیگر حوادث فوتبالی را تجربه کرده و از مصدومیت و محرومیت، تا عدم تمرکز و ضعف فنی، بارها بازی‌های مهمی را از دست داده است.
داستان از جام جهانی ۲۰۲۲ قطر آغاز شد. جایی که بیرانوند در دقایق اولیه بازی اول با انگلستان، به شدت مصدوم و با خروج او، کیروش بر سرش کوبید و ایران شش تایی شد. در بازگشت به فوتبال داخلی، بیرانوند دوباره چنین مصدومیتی را در پرسپولیس تجربه و سپس در تورنمنت کافا بار دیگر به دلیل مصدومیت، مجبور به خروج زود هنگام از زمین در آغاز بازی شد و نیازمند به میدان آمد.
پس از آن، داستان‌های بیرانوند با پرسپولیس، منجر به عدم تمرکز او در تراکتور و محرومیت چهار ماهه شد. او را زود بخشیدند اما در بازگشت، دیگر نتوانست به آن آمادگی سابق برگردد و همان گلر مطمئن همیشگی شود. عدم تمرکز او در یک سال اخیر کار را به جایی رساند که صدای قلعه نویی هم درآمد و در آخرین بازی فیفا دی اخیر، برای اولین بار به دلیل فنی، نیمکت نشین شد. بعد از آن، بیرانوند با تراکتور هم به چالش رسید و بعد از آشتی کنان نیز اعلام شد او در نهایت تا پایان مهر ماه می‌تواند بازی کند و سپس باید به سربازی برود.
در این فاصله تراکتور در لیگ نخبگان برابر الشمال، بازی حساس و مهمی داشت. همانجا همه کارشناسان اعتقاد داشتند که رفتار نکونام با پارسا جعفری، تعیین کننده خواهد بود. کاری که اسکوچیچ فصل قبل بلافاصله بعد از بخشودگی بیرانوند با مارکو و ادیب زارعی انجام داد، باعث شد آنها روحیه خود را از دست داده و حتی بعد از ضعف بیرانوند هم دیگر نتوانستند آن گلر سابق درخشان باشند و از تیم رفتند.
جعفری در آن بازی گل نخورد و در حالی که انتظار می‌رفت با قطعی شدن رفتن بیرانوند به سربازی، نکونام برابر صنعت نفت نیز از پارسا جعفری استفاده کند، در کمال تعجب دوباره بیرو در ترکیب اصلی بود! دوباره فقدان تمرینات جدی در ماه‌های اخیر و نداشتن تمرکز در تمرین و مسابقه، کار دستش داد و با مصدومیت زود هنگام، از زمین بیرون رفت.
شاید تراکتوری‌ها می‌خواستند بیرانوند با خاطره خوش از تیمشان برود، شاید می‌خواستند در بازی خانگی، او با هواداران آشتی کند. اما هرچه بود و به هر دلیل، این تصمیم به حساب نکونام نوشته شد و آینده نشان خواهد داد به سود تیم تبریزی بوده یا به ضررش! پارسا جعفری به میدان آمد و برابر صنعت نفت گل نخورد، اما سوال اینجاست که آیا در بازی‌های حساس بعدی نیز او می‌تواند همان دروازه‌بان شایسته زمان ذوب آهن باشد؟
یا اینکه از همین حالا پرونده گلرها روی میز زنوزی رفته و او باید چند صد هزار دلاری در نیم فصل خرج آوردن گلر کند؟ می‌دانیم که دروازه‌بان‌ها در فوتبال، گران قیمت و بازیکن خوب بدون تیم نمانده و در نیم فصل گرفتن، رضایت‌نامه‌اش برای هر تیم گران تمام می‌شود. صد البته برای واسطه‌های فعال در فوتبال ما، کار، نشد ندارد! به خصوص وقتی پای پول نقد زنوزی وسط باشد! باید صبر کرد و دید!