تفاوت پرسپولیس تارتار با تیم هاشمیان فقط به نام سرمربی روی نیمکت خلاصه نمیشود؛ تفاوت اصلی را باید در خود تیم جستوجو کرد.
پرسپولیس فصل گذشته در همین مقطع هنوز شکل مشخصی نداشت؛ ترکیب مدام تغییر میکرد، توازن در فهرست بازیکنان دیده نمیشد و حتی مشخص نبود قرار است تیم با چه آرایش و ایدهای فوتبال بازی کند. تعداد بالای بازیکنان مشابه در فاز هجومی هم دست مربی را برای ساختن یک ترکیب متعادل بسته بود و نتیجه، تیمی بود که نه ثبات داشت و نه هویت تاکتیکی مشخص.
حالا اما شرایط کاملاً متفاوت است. تارتار خیلی زود به یک اسکلت ثابت رسیده و بازیکنان هم نقش خودشان را در این ساختار پیدا کردهاند. پرسپولیس در هر پست انتخابهای مشخصتری دارد و مهمتر از آن، نیمکت دیگر صرفاً محلی برای ذخیرهها نیست؛ بازیکنانی که وارد زمین میشوند، میتوانند ریتم مسابقه را تغییر دهند و کیفیت تیم را بالا ببرند.
این همان چیزی است که پرسپولیس فصل قبل کمتر از آن بهره میبرد: نظم، توازن و هماهنگی. تیمی که حالا حتی در زمان تعویضها هم از مسیرش خارج نمیشود.
شاید مهمترین تفاوت اما بیرون از مسائل فنی باشد؛ پرسپولیس امروز تیم متحدتری به نظر میرسد. بازیکنان پذیرفتهاند که موفقیت تیم از هر نامی مهمتر است و همین همدلی، کنار نظم تاکتیکی، پرسپولیس را به تیمی تبدیل کرده که برخلاف فصل گذشته، برای هر مسابقه هویت مشخصی دارد.