این روزها بحثهای فراوانی درباره میزان پاداش امیر قلعهنویی و گشادهدستی او در تعیین سهم خودش از پاداش جام جهانی مطرح شده است. رسانهها نیز از زوایای مختلف به این موضوع پرداختهاند و عمدتاً با طعنه و کنایه درباره این تصمیم نوشتهاند.
آنچه تاکنون درباره این پرونده منتشر شده، از پاداشی در حدود ۱۴۰ میلیارد تومان برای سرمربی تیم ملی حکایت دارد؛ رقمی که خود قلعهنویی معتقد است با توجه به قرارداد ۳۰ میلیارد تومانی و به گفته خودش «ایثارگونه» در سالهای اخیر، اتفاق عجیبی هم نیست.
اما شاید مهمترین نکتهای که در این جنجال رسانهای به فراموشی سپرده شده، کارنامه فنی تیم ملی باشد. بر فرض که پاداش امیر قلعهنویی، نه ۱۴۰ میلیارد، بلکه ۵۰۰ میلیارد تومان باشد؛ مسئله اصلی، خروجی این هزینهها است. باید پرسید با تمام حمایتهای مالی، بودجههای وزارت ورزش، کمکهای نهاد ریاست جمهوری و سایر هزینههایی که برای تیم ملی انجام شد، حاصل کار چه بوده است؟
تیم ملی در جام ملتهای آسیا ناکام ماند. در جام جهانی ۴۸ تیمی نیز از صعود به مرحله حذفی بازماند.
این همان تیمی بود که در گروهی قرار گرفت که بسیاری آن را بهترین فرصت تاریخ فوتبال ایران برای صعود میدانستند؛ اما باز هم این اتفاق رخ نداد.
فراموش نکنیم که این نخستین ناکامی امیر قلعهنویی هم نیست. او پیش از این نیز در جام ملتهای آسیا ۲۰۰۷ با تیم ملی حذف شد و حالا در بازگشت دوباره به نیمکت ایران، دو تورنمنت مهم دیگر را نیز بدون موفقیت پشت سر گذاشته است.
در فوتبال، متر و معیار همیشه نتیجه است. نه قرارداد. نه پاداش. نه توجیه. نه پشتهماندازی. اگر قرار باشد پرونده پاداش جام جهانی بررسی شود، باید قبل از هر چیز، پرونده نتایج تیم ملی روی میز قرار بگیرد. وگرنه هیچکس با پول گرفتن موفقها مشکلی ندارد.
اصلاً پاداش سرمربی تیم ملی اندازه بودجه چند وزارتخانه هم باشد، مبارکش. فقط یک شرط دارد؛ ابتدا نتیجه بگیرید، بعد پاداشش را هم هرچقدر خواستید دریافت کنید...