خبر خداحافظی لیونل مسی از تیم ملی آرژانتین، برای دوستداران او و عاشقان فوتبال -که بخش زیادی از آنها او را بهترین فوتبالیست تاریخ می دانند- سخت و تلخ بود ولی با جبران زمانه نمی توان جنگید، حتی اگر مسی باشی! و همانطور که مسی در زمان بازی الگوی تعداد زیادی از بازیکنان دنیا بوده و خواهد بود، خداحافظی او هم درسی برای سایر بازیکنان میتواند باشد، «خداحافظی در اوج» که واژه ای گمشده در ادبیات فوتبال ماست.
نگاهی به اسامی تیم ملی ایران و میانگین سنی آنها نشان می دهد همچنان پا به سن گذاشته ها جولان میدهند و قصدی برای کناره گیری هم ندارند که مبادا جوانی لایق جایگزین آنها شود، آنها که به ناحق خود را نسل طلایی معرفی می کنند و هیچ دستاورد و افتخاری -چه در رده باشگاهی و چه در رده ملی و حتی بصورت شخصی- هم نداشته اند.
از آخرین قهرمانی تیم باشگاهی ما در آسیا ۳۳ سال و از آخرین قهرمانی تیم ملی در جام ملتهای آسیا ۵۰ سال می گذرد و آخرین بازیکن ایرانی هم که ۲۲ سال قبل مرد سال آسیا شد. آیا امثال حاج صفی و شجاع از خود نمی پرسند ما چه گلی بسر این فوتبال زده ایم که همچنان و در سن بازنشستگی هم بیخیال تیم ملی نمیشویم؟
چرا در تمام این سالها تنها افتخار بازیکنان ایرانی بالاتر رفتن تعداد بازیهای ملی شان بوده و در هیچ زمینه دیگری رکورد شکنی نداشته اند؟ تا زمانیکه قلعه نویی سرمربی تیم ملی و امثال حاج صفی و شجاع بازیکنان فیکس تیم ملی باشند، حسرت فوتبالی ما فقط بیشتر می شود. شاید هم اشکال از ماست که توقع داریم درخت پرتقال به ما موز بدهد!
مسعود تلاشان-باشگاه خبرنگاران آزاد
شما همراهان دستبهقلم خبرورزشی هم میتوانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.