محمد ربیعی پس از جدایی عبدالله ویسی از ذوب‌آهن، به‌عنوان سرمربی جدید این تیم انتخاب شد و رسماً کارش را آغاز کرد؛ انتخابی که یک سؤال مهم را به وجود می‌آورد: چرا ربیعی پیشنهادهای دستیاری امیر قلعه‌نویی و هدایت تیم ملی امید را نپذیرفت، اما برای بازگشت به ذوب‌آهن به توافق رسید؟
مدیران ذوب‌آهن پس از نتایج ضعیف ویسی تصمیم به قطع همکاری با او گرفتند و خیلی زود مذاکرات با گزینه اصلی خود، محمد ربیعی، را به سرانجام رساندند. سرمربی سابق گاندوها که در هفته‌های اخیر نامش به‌عنوان گزینه دستیاری قلعه‌نویی و هدایت تیم ملی امید مطرح شده بود، حالا بار دیگر روی نیمکت تیمی می‌نشیند که سه سال قبل نیز هدایتش را بر عهده داشت.
شاید یکی از دلایل این انتخاب را باید در تفاوت شرایط مالی فوتبال باشگاهی با تیم‌های ملی جست‌وجو کرد. فعالیت در کادر فنی تیم ملی یا قبول هدایت تیم امید، لزوماً از نظر مالی با پیشنهادهای باشگاهی قابل مقایسه نیست؛ به‌خصوص در شرایطی که مربی‌ای مثل ربیعی می‌تواند با پذیرش سرمربیگری یک تیم لیگ برتری، قرارداد مستقل و درآمد قابل‌توجهی داشته باشد.
در فوتبال ایران، سرمربیگری یک تیم باشگاهی علاوه بر مسائل مالی، اختیار بیشتری در تصمیم‌گیری‌های فنی و امکان حضور مستمر در رقابت‌های لیگ برتر را هم در اختیار مربی قرار می‌دهد. در مقابل، دستیاری در تیم ملی جایگاه متفاوتی دارد و هدایت تیم امید نیز با توجه به شرایط این تیم و محدودیت‌های فوتبال پایه، مسئولیت‌های خاص خودش را به همراه خواهد داشت.
البته رقم قرارداد ربیعی با ذوب‌آهن و جزئیات پیشنهادهای فدراسیون فوتبال به او مشخص نیست و نمی‌توان با قطعیت گفت مسائل مالی تنها دلیل این تصمیم بوده است؛ اما تفاوت درآمد احتمالی در فوتبال باشگاهی و ملی، یکی از موضوعاتی است که می‌تواند در بررسی انتخاب او مورد توجه قرار بگیرد.
در نهایت، ربیعی به‌جای حضور در کادر فنی قلعه‌نویی یا پذیرفتن هدایت تیم امید، بازگشت به ذوب‌آهن را انتخاب کرد؛ تیمی که اکنون شرایط مطلوبی ندارد و سرمربی جدیدش باید برای خارج کردن گاندوها از وضعیت فعلی تلاش کند.