فوتبال ایران مدتی است دو شقه شده؛ دسته اول افرادی هستند که خود را به صاحبان قدرت متصل می بینند و به عبارتی به هسته مرکزی نزدیکند. مثل رئیس فدراسیون، مالک باشگاه، سرمربی، گلر، مدافع، مدیر فنی، رئیس یک فدراسیون دیگر و... اینها به نوعی خود را صاحبان فوتبال می پندارند و مابقی را رعیتانی بی مکنت؛ بابت تصمیمات، کارها و ناکامی هایشان هیچ توضیحی نمی دهند چون نیازی نمی بینند. گهگداری هم کشاله و آرنج حواله می دهند که تقریبا عادی شده است! این گروه معمولا نوعی نگاه بالا به پایین به مابقی فوتبال دارند و نه تنها هیچ خضوع و فروتنی در رفتارشان نمی بینی بلکه همیشه طلبکارند؛ که چه آشناست چنین رفتارهایی در سطح کوچه و خیابان. هستند بی شمارانی که همچنان فکر می کنند مملکت برای آنهاست و «شما اگر تحملش را نداری جمع کن برو!» اما قاعده فوتبال اینگونه است که کسی جایی نمی رود؛ می ماند و به وقتش جواب می دهد. اما متاسفانه واکنش های گروه دوم به آن رفتارهای طلبکارانه معمولا خوشایند از آب درنمی آید و الفاظ به شدت رکیکی رد و بدل می شود که سنگ را آب می کند چه برسد به کشاله و آرنج را! این خشم زننده کلامی اما از کجا می آید؟ آیا از دل جامعه و نابسامانی های فراوان آن نشات می گیرد؟ شاید! اما باید پذیرفت فوتبال ما به صورت افسارگسیخته ای از جامعه بی سروسامان فعلی پیشی گرفته است. شما به ادبیات مدیر فنی فلان تیم یا شعارهای تماشاگران دیگر تیم توجه کنید؛ کف خیابان هم چنین الفاظ شرم آوری را نمی شنوید. متولی فوتبال خود جز شقه اول است، پس اساسا تلاش موفقی برای بهبود شرایط موجود نمی کند چون با همان «نگاه بالا به پایین» اصلا شما و مشکلاتتان را نمی بیند که درک کند و پاسخگو باشد؛ همان که خودی ها راضی باشند کافی است!
در چنین شرایطی علی می ماند و حوضش یا به عبارتی خشمی مهار ناپذیر که نمی داند با «کشاله، آرنج و پای پرانتزی» چه کند؟ این می شود که یک فوتبال دوست داشتنی -که برای بسیاری از مردم این سرزمین مهمترین دلخوشی بود- به عذابی الیم و دوست نداشتنی بدل می شود. شاید باید دست به دعا برداشت که شر این شکاف و نابرابری روزی چنان از سر این مملکت کم شود که فوتبال هم از این بی سروسامانی و دو دستگی نجات پیدا کند.