ملی‌پوشان کشورمان که با هدایت علی پروین و بهره‌مندی از استخوان‌بندی استقلال به بازی‌های آسیایی ۱۹۹۰ پکن رفته بودند، با شکست دادن مالزی، کره شمالی و ژاپن به نیمه نهایی رسیدند تا در ۱۱ مهر ۱۳۶۹ به مصاف کره جنوبی بروند.
در آن مقطع کره جنوبی با اختلاف بهترین تیم آسیا بود و چند ماه قبل از این بازی نیز در جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا حاضر شده بود به همین خاطر همه می‌دانستند روز سختی در انتظار فوتبال ایران و به‌ویژه مردان خط دفاعی ماست چون علاوه بر سرعت کره، باید فکری هم به حال مهار کیم جو سونگ، مهاجم فوق‌العاده چشم‌بادامی‌ها می‌کردند که سابقه حضور در بوندسلیگا را داشت.
بازی شروع شد و به جرات می‌توان گفت تا دقیقه ۶۰ ما عملا چاره‌ای جز دفاع و اتکا روی حرکات فردی بازیکنان خودمان نداشتیم؛ از دقیقه ۶۰ اما شرایط آرام‌آرام بهتر شد و ما روی بازی مسلط شدیم. وقت قانونی با نتیجه مساوی بدون گل به پایان رسید. در وقت‌های اضافه انصافا ایران برتر از حریف پرادعای خود بود و در دقیقه ۱۰۹، سیروس قایقران ملی‌پوش فقید ما که به کاپیتانی تیم ملی هم رسید، روی پاس هوشمندانه مجتبی محرمی توانست دروازه کره جنوبی را باز کند و با اتکا به همین گل، بازی را بردیم تا پس از ۱۶ سال، دوباره به فینال بازی‌های آسیایی راه پیدا کنیم.