در حالی که فوتبال ایران هنوز برای برگزاری یک بازی خانگی تیم ملی باید روزشماری کند و حتی برگزاری یک دیدار دوستانه با گینه بیسائو در کشور ثالث هم به نتیجه نرسیده، آن‌سوی خلیج فارس اتفاقات دیگری در جریان است. جام کشورهای خلیج‌فارس به روز پایانی رسیده و فردا عربستان و امارات برای قهرمانی مقابل هم قرار می‌گیرند؛ مسابقاتی که عربستان میزبانی آن را بر عهده گرفته و بازی فینال هم در ورزشگاه کینگ عبدالله جده برگزار می‌شود.
تصاویر این مسابقات شاید بیشتر از نتیجه بازی‌ها حرف داشته باشد؛ ورزشگاه‌های شیک، نورپردازی، امکانات و سکوهایی که پر از تماشاگر است. عربستان فقط میزبان همین تورنمنت نیست؛ چند ماه دیگر میزبان جام ملت‌های آسیا خواهد بود و از هفتم ژانویه تا پنجم فوریه ۲۰۲۷ این رقابت‌ها را در سه شهر ریاض، جده و الخبر برگزار می‌کند. یک سال هم نیست که برنامه‌های این کشور برای جام ملت‌ها مشخص شده و همزمان عربستان خودش را برای میزبانی جام جهانی ۲۰۳۴ آماده می‌کند.
حالا کافی است برگردیم به ایران و ببینیم در همین روزها چه خبرهایی درباره فوتبال و ورزشگاه‌ها منتشر می‌شود. مهدی تاج گفته از نگاه کنفدراسیون فوتبال آسیا هیچ‌کدام از ورزشگاه‌های ایران در رده A قرار ندارند؛ ورزشگاه پارس شیراز تنها ورزشگاه ایران در سطح B است و بقیه پایین‌تر از این سطح قرار دارند. بعد هم خبر دیگری منتشر می‌شود که شاید خلاصه‌ای از وضعیت زیرساخت فوتبال ما باشد: «مشکل جدید ورزشگاه آزادی؛ سقفش چکه می‌کند!»
همین مقایسه کافی است. آنها برای میزبانی جام ملت‌های آسیا برنامه‌ریزی می‌کنند و برای جام جهانی ورزشگاه می‌سازند؛ ما هنوز گرفتار این هستیم که یک ورزشگاه قدیمی را بعد از سال‌ها بازسازی کنیم و حتی از چکه نکردن سقفش مطمئن باشیم.
بدتر اینکه داستان فقط عربستان نیست. کافی است نگاهی به کشورهای اطرافمان بیندازیم؛ کشورهایی که در سال‌های گذشته با سرعت زیادی روی ورزشگاه، امکانات و زیرساخت‌های ورزشی سرمایه‌گذاری کرده‌اند. کشورهایی که شاید زمانی از نظر فوتبال و امکانات با ایران قابل مقایسه نبودند، اما حالا ما باید تصاویر ورزشگاه‌هایشان را ببینیم و حسرت بخوریم.
پنجاه سال پیش ما میزبان بازی‌های آسیایی بودیم و نایب‌قهرمان شدیم؛ بسیاری از همین کشورهای کوچک و کم‌جمعیت اطرافمان حتی هنوز به استقلال نرسیده بودند. امروز اما شرایط کاملاً برعکس شده است. آنها برای میزبانی تورنمنت‌های بزرگ برنامه دارند و ما هنوز برای بازسازی آزادی مشکل داریم.
شاید واقعاً بد نباشد یک‌بار به جای طعنه زدن به ورزشگاه‌های کشورهای دیگر، همان نگاه تیزبین و مقایسه‌گر را متوجه خودمان کنیم. ببینیم آنها در این سال‌ها چه ساخته‌اند و ما چه کرده‌ایم. ببینیم چرا عربستان می‌تواند برای جام ملت‌ها و جام جهانی آماده شود، اما در ایران بازسازی یک ورزشگاه قدیمی سال‌ها طول می‌کشد.
مسئله دیگر فقط نداشتن ورزشگاه مدرن نیست؛ مسئله این است که مدیران فوتبال ایران حتی در حفظ و نوسازی همان زیرساخت‌هایی که از گذشته به ارث رسیده‌اند هم درمانده‌اند. وقتی توان ساخت یک ورزشگاه جدید و استاندارد را نداریم و حتی آزادی را هم نمی‌توانیم به موقع و درست آماده کنیم، طبیعی است که سهممان از پیشرفت دیگران چیزی جز تماشای تصاویر و حسرت خوردن نباشد.