به گزارش ایلنا، جایگاه مایکل کریک در اولدترافورد آشکارا غیرقابل دفاع شده است، اما وضعیت مردانی که او را به این جایگاه رساندند نیز به همین اندازه غیرقابل دفاع است.
پس از شکست تحقیرآمیز چهار بر یک مقابل کومو در روز چهارشنبه، مایکل کریک، سرمربی منچستریونایتد، وعده داد تیمش برابر بورنموث واکنشی قاطع نشان خواهد داد.
او در نشست خبری پیش از مسابقه به خبرنگاران گفت: «ما روز یکشنبه تیم متفاوتی خواهیم بود. باید روز یکشنبه تیم متفاوتی باشیم.»
اما چنین اتفاقی رخ نداد. یونایتد همان تیم آشفته‌ای بود که در ورزشگاه سینیاگالیا تحقیر شده بود؛ چراکه در اولدترافورد دیگر هیچ‌چیز تغییر نمی‌کند. دست‌کم در شرایط فعلی، تاریخ فقط خودش را تکرار می‌کند. از زمان بازنشستگی سر الکس فرگوسن در سال ۲۰۱۳، این باشگاه از بحرانی به بحران دیگر افتاده و فضای ناامیدی و یأس پیرامون شیاطین سرخ تنها برای مدت‌های کوتاهی و با امیدهای واهی به احیا، از بین رفته است.
خود کریک نمونه روشنی از این وضعیت است. او پس از دوران تقریباً بی‌وقفه ناکامی‌های روبن آموریم، با رساندن منچستریونایتد به لیگ قهرمانان اروپا، امیدها برای بازگشت این باشگاه به روزهای اوج را زنده کرد؛ اما اکنون، کمتر از شش ماه بعد، ادامه حضور او در این سمت قابل دفاع نیست و یونایتد بار دیگر پس از مجموعه‌ای از نتایج فاجعه‌بار، به سوژه تمسخر تبدیل شده است.
شکست سه بر صفر روز یکشنبه مقابل بورنموث، ششمین مسابقه متوالی منچستریونایتد در لیگ بدون پیروزی و هشتمین بازی این تیم در مجموع رقابت‌ها بدون برد بود. فارغ از اینکه درباره کیفیت یا شخصیت بازیکنان چه نظری داشته باشیم، سرمربی با نتایجش ارزیابی می‌شود و کارنامه کریک از نظر تاریخی بسیار ضعیف است. او به‌سادگی باید برکنار شود.
اما در این میان، کسانی که او را انتخاب کردند نیز باید کنار بروند.
«آن‌ها هیچ‌چیزی نیستند!»
برونو فرناندس پس از انتقاد علنی از تاکتیک‌های کریک در اواسط هفته، در دیدار مقابل بورنموث بدون استفاده روی نیمکت نشست. اظهارات تند او پس از شکست مقابل کومو نشان داد که کریک به‌وضوح کنترل رختکن را از دست داده است؛ بااین‌حال، هواداران همچنان از سرمربی حمایت می‌کنند، نه به این دلیل که باور دارند او می‌تواند شرایط را تغییر دهد.
تشویق‌هایی که هنگام رفتن کریک به تونل پس از سوت پایان بازی مقابل بورنموث شنیده می‌شد، بلافاصله جای خود را به هو کردن بازیکنان باقی‌مانده در زمین داد. دلیل این واکنش روشن بود: هواداران احساس می‌کنند کریک به باشگاه اهمیت می‌دهد، اما بازیکنان چنین اهمیتی برای آن قائل نیستند.
گری نویل، مدافع راست سابق منچستریونایتد، نیز پس از مسابقه در پادکست خود در شبکه اسکای اسپورتس به‌شدت از بازیکنان انتقاد کرد.
این ملی‌پوش سابق انگلیس گفت: «چند نفر از آن‌ها چندان حرفه‌ای نیستند. من در منچستر زندگی می‌کنم. بعضی از آن‌ها چندان حرفه‌ای نیستند؛ بنابراین هیچ اهمیتی برایشان قائل نیستم.
چند نفر از آن‌ها در ساعت مناسبی به رختخواب نمی‌روند، غذاهای مناسبی نمی‌خورند، هر دقیقه از هر روز به منچستریونایتد فکر نمی‌کنند و آن‌طور که باید، زندگی‌شان را با این باشگاه گره نزده‌اند و با تمام وجود برای آن زندگی نمی‌کنند؛ همان‌طور که یک بازیکن حرفه‌ای باید چنین باشد. چرا؟ چون این موضوع به سرشان زده است. بعضی از این بازیکنان هیچ‌چیزی نیستند.»
اما مقصر این وضعیت چه کسی است؟
«رفتاری که با ما دارید، مایه ننگ است»
هواداران منچستریونایتد از سقوط استانداردها در داخل و خارج از زمین اولدترافورد به‌شدت خشمگین هستند.
کریک به‌عنوان سرمربی، قطعاً بخشی از مسئولیت را بر عهده دارد؛ زیرا نتوانسته بازیکنانش را حتی به دویدن و تلاش برای خودش وادار کند. نمایش‌های بی‌روح یونایتد در فصل جاری، تصویر بسیار بدی از توانایی‌های او در ایجاد انگیزه ارائه می‌دهد. این تیمی نیست که باید تنها اندکی بالاتر از منطقه سقوط جدول قرار داشته باشد.
بااین‌حال، فارغ از اینکه درباره شخصیت یا عملکرد لیساندرو مارتینز در فصل جاری چه نظری داشته باشیم، هیچ‌کس نمی‌تواند نیمکت منچستریونایتد مقابل کومو را ببیند و با این ادعای مدافع آرژانتینی مخالفت کند که جیسون ویلکاکس، مدیر فوتبال باشگاه، عملکردی فاجعه‌بار دارد.
منچستریونایتد از زمان ورود ویلکاکس به اولدترافورد در آوریل ۲۰۲۴، بیش از ۵۵۰ میلیون پوند، معادل ۷۳۵ میلیون دلار، برای جذب بازیکن هزینه کرده است؛ بااین‌حال، این تیم در تمام بخش‌های زمین با کمبود کیفیت و گزینه‌های جایگزین مواجه است.
البته، تغییر سه سرمربی دائمی در این مدت نیز کمکی به شرایط نکرده است؛ اما این موضوع تنها ناتوانی کامل ویلکاکس و دیگر اعضای تیم نقل‌وانتقالات تحت مدیریت سر جیم رتکلیف را برجسته‌تر می‌کند. شرکت اینئوس از زمانی که بیش از دو سال و نیم پیش ۲۸ درصد از سهام باشگاه را خرید، تقریباً در تمام تصمیم‌های مدیریتی خود اشتباه کرده است.
اریک تن‌هاخ هرگز نباید اجازه ادامه کار پس از فصل ۲۰۲۴-۲۰۲۳ را پیدا می‌کرد؛ چه برسد به اینکه در بازار نقل‌وانتقالات با تمام توان از او حمایت شود! روبن آموریم نیز انتخابی فاجعه‌بار بود که بیش از حد لازم در سمت خود باقی ماند. در مورد کریک هم از همان ابتدا روشن بود که او قرار نیست چیزی فراتر از نسخه دیگری از اوله گونار سولشر باشد.
در نتیجه، همان هوادارانی که از ورود رتکلیف، یکی از طرفداران منچستریونایتد، برای اداره بخش فوتبالی باشگاه استقبال کرده بودند، مدت‌هاست به این نتیجه رسیده‌اند که او تفاوتی با خانواده گلیزر ندارد؛ مالکان آمریکایی‌ای که در جریان تصاحب اهرمی باشگاه در سال ۲۰۰۵، بیش از ۶۰۰ میلیون پوند بدهی بر دوش منچستریونایتد گذاشتند.
گروه هواداری «رد آرمی» نیز ماه گذشته در جریان دربی منچستر، بنری با این نوشته به نمایش گذاشت: «رفتاری که با ما دارید، مایه ننگ است.»
این اعتراض بدون شک بجاست، اما زمان آن رسیده که تمام هواداران یونایتد برای تغییر این شرایط دست به اقدام بزنند.
«همه‌شان را به آتش بکشید!»
خشم هواداران نسبت به مالکان مشترک باشگاه در اولدترافورد به بالاترین سطح خود رسیده است.
مخالفت هواداران با خانواده گلیزر سابقه‌ای طولانی دارد، اما این اعتراض‌ها هیچ‌گاه به اندازه کافی قدرتمند نبوده‌اند که آمریکایی‌ها را وادار به ترک باشگاه کنند. شاید این بار شرایط متفاوت باشد.
میزان خشم و حملات لفظی علیه مالکان و مدیران به‌طور چشمگیری افزایش یافته است. علاوه بر شعارهای همیشگی هواداران علیه خانواده گلیزر با این مضمون که «یونایتد را بفروشید و گورتان را گم کنید»، نام ویلکاکس نیز روز یکشنبه مستقیماً هدف اعتراض‌ها قرار گرفت. به رتکلیف هم گفته شد برنامه‌هایش برای ساخت ورزشگاه جدید را در جایی فرو کند که از تکرار عبارت توهین‌آمیز هواداران در اینجا صرف‌نظر می‌کنیم.
بااین‌حال، شاید بهترین نشانه برای درک میزان مسموم شدن فضای اولدترافورد، شعاری بود که هواداران سر دادند: «آتش بزرگی روشن کنید، گلیزرها را بالای آن بگذارید، رتکلیف را وسط قرار دهید و همه‌شان را به آتش بکشید!»
استفاده از چنین تصاویر خشونت‌آمیزی آشکارا قابل توجیه نیست؛ اما نمی‌توان از این واقعیت چشم‌پوشی کرد که برای کنار زدن مالکان مشترک باشگاه، تمام هواداران باید اقدامی قاطع، مستمر و مهم‌تر از همه، کاملاً متحدانه انجام دهند.
در نهایت، اقدامات از حرف‌ها تأثیرگذارترند و تنها چیزی که تاجران و سرمایه‌گذارانی مانند خانواده گلیزر و رتکلیف درک می‌کنند، پول است. به همین دلیل، هواداران یونایتد باید با کاهش منابع درآمدی باشگاه، ضربه را به جایی وارد کنند که بیشترین درد را دارد.
هواداران دست‌کم باید از الگوی گروه هواداری «اسپیریت آو شنکلی» پیروی کنند و اعتراض «حتی یک پوند هم در ورزشگاه خرج نکنید» را به راه بیندازند؛ به این معنا که از خرج کردن هرگونه پول در اولدترافورد و تمام فروشگاه‌های متعدد محصولات رسمی باشگاه خودداری کنند.
این استدلال نیز وجود دارد که هواداران یونایتد باید از هواداران لاتزیو الگو بگیرند؛ کسانی که در حال حاضر با تحریم مسابقات خانگی تلاش می‌کنند کلودیو لوتیتو، مالک منفور باشگاه ایتالیایی، را وادار به فروش این تیم کنند.
بدون شک، عده‌ای با چنین اقدامات شدیدی مخالفت خواهند کرد و استدلال می‌کنند که این کار تنها به تیم آسیب می‌زند؛ اما منچستریونایتد در شرایط فعلی واقعاً تا چه اندازه می‌تواند بدتر شود؟
علاوه بر این، حمایت هواداران در حال حاضر کوچک‌ترین تأثیری بر عملکرد بازیکنان ندارد. کاری که بازیکنان روز یکشنبه انجام دادند، تنها یادآوری دردناکی بود از اینکه استانداردهای این باشگاه از دوران برایان رابسون، اریک کانتونا و روی کین تا چه اندازه سقوط کرده است.
هواداران می‌دانند باشگاه در حال نابودی است
هواداران نیز ساده‌لوح نیستند. آن‌ها می‌دانند که خطر وخیم‌تر شدن شرایط کاملاً جدی است.
گروه هواداری «۱۹۵۸» بیش از یک سال است که هشدار می‌دهد باشگاه محبوبشان به‌آرامی در حال مرگ است؛ اکنون نیز روشن شده که تنها راه نجات منچستریونایتد، کنار زدن خانواده گلیزر و شرکت اینئوس است.
زیرا اخراج سرمربی مشکل را حل نخواهد کرد. تعویض بازیکنان نیز تنها سرپوش گذاشتن بر مشکلات اساسی خواهد بود.
تا زمانی که مالکان باشگاه تغییر نکنند، منچستریونایتد همان مجموعه آشفته و تأسف‌باری باقی خواهد ماند که بیش از یک دهه است شاهد آن هستیم.