امیر قلعه‌نویی بار دیگر در اتفاقی محیرالعقول، از شاهکارهای خود در تیم ملی گفت؛ آن هم پس از شکست‌های اخیر، از باخت مقابل ازبکستان تا ناکامی برابر روسیه. ظاهراً در دنیای سرمربی تیم ملی، حتی شکست هم می‌تواند مقدمه‌ای برای شرح موفقیت‌ها باشد!
او از جوانگرایی گفت، از استعدادهای فوتبال ایران، از رنج و مصیبت‌های جام جهانی و اینکه برای شرح آنچه بر تیمش گذشته باید کتابی بنویسد. عملکرد بازیکنان را عالی توصیف کرد، شکست برابر روسیه را به اشتباهات فردی نسبت داد و منتقدان را به ندیدن واقعیت متهم کرد. حتی گفت هر مربی دیگری جای او بود، چنین مسئولیتی را قبول نمی‌کرد!
واقعاً نمی‌دانیم چرا قلعه‌نویی این‌همه رنج را به جان می‌خرد و این مسئولیت سنگین را می‌پذیرد! از حجم این جانفشانی برای اعتلای فوتبال ملی در حیرتیم؛ مردی که ظاهراً هم باید تیم ملی را اداره کند، هم با مشکلات بجنگد، هم پاسخ منتقدان را بدهد و هم برای ما توضیح بدهد چرا آنچه می‌بینیم، آن چیزی نیست که باید ببینیم!
در دوران سرمربیگری قلعه‌نویی، انگار باید دایره واژگان فوتبال ایران را از نو تعریف کنیم. ما تصور می‌کردیم حذف، حذف است و قهرمانی، قهرمانی؛ اما حالا می‌فهمیم که با کمی تغییر در زاویه نگاه، می‌توان همه‌چیز را جور دیگری روایت کرد.
در جام ملت‌های آسیا ۲۰۰۷، تیم ملی با قلعه‌نویی قهرمان نشد؛ اما اگر قرار باشد با منطق امروز او به گذشته نگاه کنیم، شاید باید بگوییم آن حذف هم نوعی موفقیت تاریخی بود! در جام ملت‌های ۲۰۲۳ قطر، تیم ملی از رسیدن به فینال بازماند، اما ظاهراً باید به‌جای پرسیدن درباره چرایی حذف، از عملکردی تمجید کنیم که بهترین نتیجه تاریخ فوتبال ایران نامیده می‌شود! در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز حضور در جمع ۴۸ تیم، به‌خودی‌خود دستاوردی نیست که بتواند جای ارزیابی عملکرد فنی را بگیرد.
البته مشکلات آماده‌سازی، کمبود بازی‌های تدارکاتی و شرایط دشوار فوتبال ایران واقعی‌اند و نمی‌توان آن‌ها را نادیده گرفت. اما سؤال اینجاست: آیا پذیرفتن مسئولیت تیم ملی، به معنای پذیرفتن پاسخگویی هم نیست؟ چرا هر بار که نتیجه مطلوب به دست نمی‌آید، فهرستی از مشکلات ردیف می‌شود و سهم کادر فنی در ناکامی‌ها به اشتباهات فردی یا ناآگاهی منتقدان تقلیل پیدا می‌کند؟
قلعه‌نویی می‌گوید بعضی‌ها خودشان را به خواب زده‌اند و موفقیت‌ها را نمی‌بینند.
حق با شماست آقای قلعه‌نویی؛ ما خوابیم! فقط کاش نتایج تیم ملی هم در خواب به دست می‌آمدند، تا دست‌کم بیدار که می‌شدیم، به‌جای شکست و حسرت، رؤیای موفقیت می‌دیدیم!