پرسپولیس مهدی تارتار یک ویژگی مشخص دارد، مثل دهه ۶۰ در همان شروع مسابقه حمله میکند تا به گلهای لازم برای برتری برسد. در مقابل ذوب آهن و پس از وقفه در این قانون در دربی هفته قبل، پرسپولیس دوباره گل اول را زد، اما در دقایق پایانی نیمه اول.
زننده این گل علی علیپور بود. مردی که با این گل از رکورد سلطان عبور و حالا پشت سر فرشاد پیوس، بهترین گلزن تاریخ باشگاه پرسپولیس است. این گل اگر چه بیشتر از آنکه مرهون هنر علیپور -اعم از جاگیری و قدرت ضربه زنی خوب- باشد، مدیون تونلی است که در خط دفاعی و روی خط دروازه ذوب آهن ایجاد شد! اما نوع ساخت آن قابل اعتنا بود.
بار دیگر در این مسابقه مشخص شد که پرسپولیس هر چقدر در سمت راست به هماهنگی لازم بین عیدی و محبی رسیده، در سمت چپ هنوز مشکل دارد. تارتار از ابتدای خانه تکانی، دفاع چپ میخواست. حتی بعد از خرید جلالی با بازی دادن به هماییفر جوان در بازیهای پیش فصل، نشان داد که هنوز در این منطقه از زمین به کیفیت ایدهآل مد نظرش نرسیده است.
او فصل را با زوج جلالی و عمری شروع کرد. از هفته سوم و با مصدومیت جلالی و ناامیدی از هماییفر، تیکدری را به دفاع چپ آورد و از بازی با ملوان، بیفوما زوج تیکدری در سمت چپ شد و حالا در هفته ششم، اورونوف به میدان آمده تا جلوتر از تیکدری بازی کند.
همه میبینیم که پرسپولیس تارتار تلاش زیادی میکند تا از عمق و روی زمین به دروازه رقبا برسد. با پاسهای کنعانی و فرارهای علیپور، اما این حقیقت غیر قابل انکار است که پرسپولیس کماکان تیمی کنار محور است و کماکان به تهاجم از کنارهها وابسته، و برای چنین تیمی، این میزان ناهماهنگی ناشی از تغییرات مداوم، یعنی سم مطلق!
دیدیم که در برابر ذوب آهن، بار دیگر حملهای که از سمت راست پایه گذاری شد به گل علیپور انجامید. بماند که آن پاس پشت پای زیبا و آن حضور به موقع عیدی در حمله، چقدر در این گل تاثیر داشت. هر بازی هماهنگی زوج سمت راست پرسپولیس بیشتر به چشم میخورد، کمبود این تیم در سمت چپ نیز بیشتر به چشم میآید.
و البته که تارتار باید به یک زوج اعتماد کند و به آنها فرصت دهد تا در چند مسابقه پشت سر هم، با یکدیگر بازی و هماهنگ شوند.