بیشتر قرن بیست‌ویکم، موسیقی راک سنتی در وضعیت بدی بوده است.
در حالی که زیرژانرهایی مانند آلترناتیو و متال پیشرفت کرده‌اند، راک سرراست تقریباً یک قطعه موزه‌ای به نظر می‌رسد، با مهاجرت بسیاری از صدا و انرژی آن به نشویل و تبدیل شدن آن با کانتری. مطمئناً، گروه رولینگ استونز، پاول مک‌کارتنی و یو۲ همچنان در میان پرفروش‌ترین گروه‌های تور در جهان هستند، اما آنها و بسیاری از مخاطبانشان در حال نزدیک شدن به سن بازنشستگی هستند، اگر نه فراتر از آن.
با پیشرفت این قرن و کاهش تأثیر گروه‌های وایت استرایپس و استروکس - دو گروه راک آخر که واقعاً فرهنگ را شکل دادند - نامزدهای راک گرمی این معما را منعکس کرد، با راکرهای کلاسیک سالخورده مانند بروس اسپرینگستین، یو۲، ای‌سی/دی‌سی، تام پتی و حتی لد زپلین (که در سال ۱۹۸۰ منحل شد اما در سال ۲۰۱۴ برای یک ضبط کنسرت سالگرد نیم قرنه‌ای از آهنگ‌های قدیمی خود جایزه بهترین آلبوم راک را برد) با راکرهای کلاسیک جدیدتر مانند فو فایترز، آلاباما شیکز و بلک کیز، پرتاب کردن تازه‌واردان نسبی مانند رادیوهد (که ظاهراً سعی می‌کنند یک گروه راک نباشند)، کینگز آف لئون، آرکتیک مانکیز، توئنتی وان پیلوتس و جک وایت.
با این حال، ظاهراً از سر ناامیدی، نامزدها همچنین شامل سردرگمی‌های کلی مانند کلدپلی، فلورنس + ماشین، متچباکس توینتی، ایگلز - ایگل‌های لعنتی، مرد! - و حتی لئونارد کوهن، که به‌طور غیرقابل توضیحی در سال ۲۰۱۷ جایزه بهترین اجرای راک را برد (البته پس از مرگ، متأسفانه محروم کردن جهان از یک سخنرانی پذیرش به‌یادماندنی و احتمالاً گیج شده).
بخشی از این امر ناشی از نوآوری در موسیقی پاپ که به دنیای هیپ هاپ، پاپ و دنس منتقل شده و گرامی‌ها ژانر راک را به متال، آمریکانا و آلترناتیو تقسیم کرده است. اما بیشتر آن به این دلیل بود که موسیقی راک سنتی اساساً راکد بود. با توجه به محبوبیت مدارس راک و میلیون‌ها والدینی که برای فرزندان خود گیتار و درام خریدند و اساساً آنها را با راک بزرگ کردند، این یک معما عجیب است.
به اعتبار خود، در سال‌های اخیر گرامی‌ها تلاش زیادی کرده‌اند تا دسته را زنده کنند، با شناخت تازه‌واردان نسبتاً جدیدی مانند نوآوران ایمو ترن استایل و گروه پانک پس از آن ایدلز و مبارزه‌های ایرلندی فونتینز دی. سی. (به عنوان نامزدها - معمولاً همان افراد معمولاً برنده می‌شوند). در حالی که آن گروه‌ها زندگی جدیدی در این ژانر دمیده اند، اما هنوز از جرقه‌ای فرهنگی که وایت استرایپس یا استروکس، چه برسد نیروانا و رمونز، روشن کردند فاصله زیادی دارند.
با این حال، گرامی‌ها فرصتی دارند تا احتمالاً هیجان انگیزترین گروه راک که در سال‌های اخیر ظهور کرده است، بشناسند: گروه چهار نفره بروکلین Geese، که نوآوری قرن بیست‌ویکم را با سنت راک به روشی که هیچ گروه دیگری واقعاً انجام نداده است ترکیب می‌کند - و به‌طور حیاتی، صدای آنها به‌طور واقعی در نوعی که به‌ندرت در موسیقی راک امروزی می‌شنوید، سرکش است.
در دهه‌های گذشته، راک اند رول در مورد شورش بود، نه فقط از نظر فرهنگی، بلکه از نظر صوتی: اولین بار که مردم صدای یا دیدن لیتل ریچارد، میک جگر، اوزی آزبورن، ایگی پاپ، جانی راتن یا استفن مالکوس را شنیدند، نه تنها احساس اختلال و کمی ترسناک بود، بلکه صداهای غیرعادی آنها ممکن است در ابتدا ناخوشایند باشد. هیچکدام خوانندگان «خوبی» در معنای متعارف نیستند، و صدای آنها برای عادت کردن نیاز داشت، مانند قهوه یا ویسکی.
بدون اینکه او را با آن آیکونها مقایسه کنیم، خواننده اصلی Geese، کامرون وینتر، در این سنت «مطمئن نیستید که در ابتدا آن را دوست دارید» ادامه می‌دهد، با صدایی که بین فریاد زدن و تمجیدهای بی‌معنا (“بیرون برو! زیر برو!”) و کنایه‌های تمسخرآمیز (“بیا!”) می‌چرخد، تقریباً هرگز در سبک یک سبک را در نظر نمی‌گیرد.
موسیقی گروه کمی روان‌تر پیش می‌رود اما همچنان چالش برانگیز است: هر چهار نفر نوازنده‌های آتشین و ماهری هستند که با سهولت از ساختارهای غیرمعمول آهنگ‌ها و ریف‌های زاویه‌دار خود عبور می‌کنند. و انتخاب کاورهای آنها نشان می‌دهد که آنها چقدر در مطالعه کلاسیک‌ها هستند - «Interstellar Overdrive» پینک فلوید، «TV Eye» استوجز، «Now I Wanna Sniff Some Glue» رمونز - و همچنین شوخ طبعی آنها: آنها هم «You Get What You Give» از New Radicals و هم «Baby» از جاستین بیبر را با چهره‌های نسبتاً جدی نواخته‌اند.
و شاید از همه مهم‌تر، آنها یک گروه واقعی هستند - Geese یک دهه پیش، زمانی که اعضا در دبیرستان بودند، تشکیل شد - که در یک نسخه مدرن از روش سنتی، با کلاس‌های School of Rock، اجراهای پراکنده اولیه و ضبط‌های اولیه دشوار برای یافتن (و تأیید والدین) ظهور کرد. و در لحظات اکتشافی مجموعه زنده پرشور آنها، اعضای گروه با نحوه پاسخگویی یکدیگر در بازی پاسخ می‌دهند، همانطور که از گروه‌های باسابقه می‌شنوید.
علاوه بر یک نامزد جایزه هنرمند جدید احتمالی، Geese می‌تواند در دسته‌های راک یا آلترناتیو قرار گیرد، و برچسب گروه تأیید می‌کند که آنها برای هر سه ارسال شده‌اند. نامزد شدن برای هنرمند جدید ممکن است در سال الا لانگلی یک تیر دور از هدف باشد، اما غیر از این، هیچ تردیدی در ذهن ما نیست که آنها به کجا تعلق دارند: دسته‌های راک شامل بهترین آلبوم (سال گذشته توسط اوزی آزبورن برنده شد)، بهترین آهنگ («Broken Horses» برندی کارلایل) و بهترین اجرا («Making a Fire» فو فایترز) هستند. میانگین سن برندگان راک سال گذشته ۵۹ سال بود؛ اعضای Geese ۲۳ یا ۲۴ سال دارند.
رأی دهندگان گرامی، با احترام، گروه راک بزرگ بعدی در اینجا است. نشان دهید که جهان موسیقی آن را می‌بیند.
نوشته: جم اسواد