به گزارش ایلنا، بازیکنان برای چنین شرایطی قرارداد امضا نکرده بودند. در حالی که آن‌ها در سراسر جهان مشغول انجام بازی‌های ملی هستند، حتماً از خود می‌پرسند که دقیقاً برای چه چیزی پای برگه قرارداد را امضا کرده‌اند.
وقتی هفته آینده همگی دوباره در منچستر گرد هم آیند، سیتی باید پاسخ‌های آماده‌ای برای ارائه داشته باشد؛ پاسخ‌هایی به مراتب بهتر و قانع‌کننده‌تر از آنچه پیش‌تر به خریدهای جدید یا امضاکنندگان تمدید قرارداد داده شده بود.
مطمئناً تا به حال سوالاتی مطرح شده است. به طور حتم هیچ‌یک از بیش از ۳۰ بازیکنی که از فوریه ۲۰۲۳ با سیتی قرارداد بسته‌اند، یا آن‌هایی که با تمدید قرارداد موافقت کرده‌اند، بدون پرسیدن این سوال که «بچه‌ها، جریان آن ۱۱۵ مورد اتهام چیست؟» قلم روی کاغذ نگذاشته‌اند.
احتمالاً سیتی به این بازیکنان و ایجنت‌هایشان همان ادعایی را تحویل داده که تحویل بقیه ما می‌دهد: «باشگاه از اتهامات مطرح‌شده توسط لیگ برتر مبرّاست و مجموعه جامعی از مدرک‌های غیرقابل‌انکار در دفاع از تمامی مواضع آن وجود دارد.»
باید امیدوار بود بازیکنانی که در جریان خریدهای شتاب‌زده تابستان امسال جذب شدند – و ایجنت‌ها، با این فرض که واقعاً در جهت منافع موکلان خود عمل می‌کردند – صرفاً به حرف‌های سیتی اعتماد نکرده باشند. چرا که در آن زمان، سیتی می‌دانست که گناهکار شناخته شده و مدرک‌هایش آن‌قدرها هم که ادعا می‌کرد «غیرقابل‌انکار» نبوده است.
پنهان‌کاری در خریدهای تابستانی و تمدیدها
گزارش شده که حکم کمیسیون مستقل در ژوئیه (تیر-مرداد) به اطلاع سیتی رسیده است. آن‌ها در ۲ ژوئیه برای جذب الیوت اندرسون به توافق رسیدند، پیش از آنکه امضای این هافبک پس از بازگشت از جام جهانی آن را رسمی کند. سیتی خبر جذب اندرسون را در ۲۳ ژوئیه و در جریان هفته‌ای بسیار شلوغ برای دبیر باشگاه اعلام کرد. بین ۲۲ تا ۲۸ ژوئیه، سیتی تمدید قرارداد فیل فودن، عبداقادر خوسانوف و یوشکو گباردیول را نیز اعلام کرد. این چهار نفر ممکن است اکنون از خود بپرسند که سیتی هنگام امضای این چهار معامله چه چیزهایی می‌دانسته است.
سیتی مطمئناً هنگام جذب ایوب بوعادی، انزو فرناندز، ایلیمان اندیای، آلان و جرونیمو رولی در طول اوت تا سپتامبر – که در طول آن جرمی دوکو نیز قرارداد خود را تمدید کرد – از بحران پیش رو باخبر بوده است. اگر این ستاره‌ها – بدون شک شش نفر، شاید هم ده نفر، بسته به اینکه حکم دقیقاً چه زمانی به سیتی ابلاغ شده – بدون دریافت تصویر کاملی که احتمالاً خواستارش شده بودند قرارداد امضا کرده باشند، سیتی می‌بایست پاسخ‌های بیشتر و قوی‌تری ارائه کند.
اگر سیتی با آن بازیکنان صادق بود، زهی خیال باطل برای آن‌ها که اصرار باشگاه بر بی‌گناهی را باور کردند. زیرا این موضوع، مانند بسیاری از جنبه‌های دیگر رفتار گردن‌کشانه سیتی، به نظر می‌رسد بر پایه ادعاهای پوچ و بلوف‌زنی بنا شده است.
در طول این فرآیند طولانی و دردناک، سرسختی سیتی در تمامی ابعاد کسب‌وکارش طوری طراحی شده بود تا در ذهن هر کسی که به مدرک‌های ارائه شده به کمیسیون دسترسی نداشت شک ایجاد کند. تقریباً با قطعیت می‌توان گفت هدف آن‌ها ارعاب دیگران نیز بود.
بی‌اثری ژست‌های مدیریتی
آن‌ها هاله‌ای از اعتمادبه‌نفس و غروری از خود ساطع می‌کردند که اکنون به شکلی تاسف‌بار نابه‌جا به نظر می‌رسد. «مجموعه جامع مدرک‌های غیرقابل‌انکار» آن‌ها قبلاً توسط کمیسیون رد شده است. تجدیدنظر آن‌ها تا آنجا که ما می‌دانیم بر اساس مدرک‌های جدید و گره‌گشا نیست، بلکه صرفاً فریاد زدن بلندتر همان استدلالی است که قبلاً در آن شکست خورده‌اند.
اینکه این استدلال نه تنها رد شد، بلکه به طور کامل توسط کمیسیون نابود شد، نشان می‌دهد که سیتی تا چه حد این کل ماجرا را بد مدیریت کرده است. برخی در باشگاه ظاهراً بر این باور بودند که فراتر از هرگونه سرزنش هستند. در مورد خلدون المبارک، این موضوع متاسفانه حقیقت دارد.
اما مصونیت دیپلماتیک و تمام پول و قدرت امارات متحده عربی وقتی ترکیب سیتی، به خصوص خریدهای جدید، هفته آینده در منچستر گرد هم آیند و از خود بپرسند این‌ها چه معنایی برای آینده‌‌شان دارد، به کار نخواهد آمد. برای بازیکنان بسیار سخت‌تر از مسئولان سیتی خواهد بود که به روال عادی ادامه دهند؛ کاری که فران سوریانو این هفته بدون حتی یک پلک زدن خواستار آن شد. مدیران اجرایی پنهان خواهند شد و انزو مارسکا و مردانش را به عنوان چهره‌های عمومی ناخواسته یک گروه رسوا شده تنها خواهند گذاشت.
طغیان در رختکن و شناوری در منجلاب رسوایی
طبق روال اجتناب‌ناپذیر فوتبال، طولی نخواهد کشید که منفعت‌طلبی شخصی در رختکن سیتی حاکم شود – اگر تا الان نشده باشد. سوریانو و شرکا ممکن است روحیه مقاومت و سرسختی را تشویق کنند، اما بازیکنان تقریباً با قطعیت مانند هر کس دیگری قربانی شرارت‌های باشگاه خود هستند.
اگر بازیکنان، به ویژه خریدهای تابستانی، به اندازه دیگران از ابعاد تقلب کارفرمایان خود غافلگیر شده باشند، منطقی است که انتظار داشته باشیم نام‌های بزرگ قبل از اینکه بتوانند لکه این رسوایی را به طور کامل از روی دستان خود پاک کنند، فاصله بگیرند.
این مسئله و بسیاری موارد دیگر، لیگ برتر را به عنوان یک رقابت به مسخره می‌گیرد، در حالی که بدون توجه به این تقلب بزرگ و عیان که وسط خانه افتاده و همه‌جا را آلوده کرده، به کار خود ادامه می‌دهد. برای بازیکنان به اندازه هواداران، عدالت و پیامدهای آن، به هر شکلی که باشد، نمی‌تواند به قدر کافی وسیع و گسترده باشد.