بهترین کار این است که «حیوانات»، ششمین فیلم بن افلک در مقام کارگردان، مستقیماً از طریق نتفلیکس منتشر شود - اگرچه این فیلم جذاب و پرسرعت با بازیگران برجسته می‌تواند توجه مخاطب را در سینماها نیز به خود جلب کند. اما از زمانی که فیلم درام سیاسی تحسین‌برانگیز «آرگو» جایزه اسکار بهترین فیلم را دریافت کرد، آثار بعدی او با انتظارات بالای یک فیلمساز برجسته همراه بوده است - «شب زنده با شب» (Live by Night) قطعاً از این انتظارات سود نبرد، در حالی که «هوا» (Air) با موفقیت خوبی مواجه شد، اما یک اثر بزرگ محسوب نمی‌شد. افلک در اصل، یک فیلمساز حرفه‌ای است: «حیوانات» گاهی اوقات عجیب و خنده‌دار است، اما به‌طور پراکنده با حقیقتی ناخوشایند شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این فیلم یک سرگرمی بی‌دقت است، اما از حرفه‌ای‌گری بی‌تکلف کارگردانش بهره می‌برد.
«او نمی‌تواند قوانینی را که خود به آن‌ها پایبند نیست، اجرا کند»، می‌گوید ابیگل (کری واشنگتن)، همسر بی‌نقص شخصیت افلک، مارک کیمبل، یک وکیل ثروتمند در لس‌آنجلس که اکنون به سیاست روی آورده و در حال اجرای یک کمپین انتخاباتی با بودجه‌ی قابل توجه است. چند دقیقه پس از این جمله، متوجه می‌شویم که قرار است درگیر یک تاریکی اخلاقی شدید شویم - که به‌شدت توسط فیلمنامه‌ای که افلک با بیلی ری و کانر او. مک‌اینتایر نوشته است، طراحی شده است. در بهترین حالت، فیلم به نقاط حساس یک هجو سیاسی خوب می‌پردازد و اگر کمی بیشتر و سخت‌تر به این نقاط فشار می‌آورد، می‌توانستیم شاهد یک اثر قدرتمند باشیم. اما «حیوانات» همچنین به مسائل جذاب‌تر و لغزنده‌تری نیز می‌پردازد - یک ملودرام زناشویی داغ، و یک تحریک احساسی توخالی «شما چه می‌کردید» - و اگر این تضادهای لحنی، از فیلم اعتبار می‌کاهد، آن را به‌شدت جذاب نگه می‌دارد.
«حیوانات» با یکی از تبلیغات طولانی مارک آغاز می‌شود - یک مجموعه آگاهانه و بی‌شرم از کلمات کلیدی و تصاویر به‌ظاهر بی‌نقص از مردمی که همه اهداف جمعیتی را هدف قرار می‌دهد و به‌شدت تلاش می‌کند تا واقعیت این‌که او و خانواده‌اش در یک ملک گران‌قیمت در بورلی هیلز زندگی می‌کنند را پنهان کند. تا کنون، مردم هنوز به او اعتماد نکرده‌اند: سام (یک نقش ناامیدکننده برای استیون یون)، مدیر کمپین پرمشغله مارک به او اطلاع می‌دهد که او هنوز در نظرسنجی‌ها عقب است، به‌ویژه رأی دهندگان لاتین‌تبار از او دور هستند. چگونه ممکن است، وقتی او و ابیگل با پرستار مکزیکی خود، سسیلیا («امیلی پرز» با بازی خیره‌کننده آدرایانا پاز) رفتار خوبی دارند؟
در واقع، رفتار خوب در حد قانون: وقتی سسیلیا می‌پرسد که آیا آن‌ها می‌توانند به دوست پسرش، رامون، یک مهاجر غیرقانونی، کاری پیشنهاد دهند، ابیگل به‌سرعت توضیح می‌دهد که انجام این کار می‌تواند کمپین همسرش را به خطر بیندازد. با این حال، شب هالووین است و آن‌ها به رامون اعتماد دارند تا پسرشان دنی (کریستوفر وودلی) را برای جمع‌آوری شیرینی ببرند، در حالی که آن‌ها به امور مهم‌تری می‌پردازند: آماده‌سازی بیشتر کمپین برای مارک و یک رابطه آنلاین برای ابیگل. بنابراین، وقتی مارک با یک شکارچی مرموز و بدخواه تماس می‌گیرد که ادعا می‌کند پسرش را دزدیده و خواستار پرداخت باج 7 میلیون دلاری است، چندین احساس گناه وارد بازی می‌شوند.
آنچه به عنوان یک تریلر ربودن نسبتاً ساده آغاز می‌شود، به چیزی پیچیده‌تر، اگر نه دقیقاً پیچیده، از طریق یک سری پیچش‌های هوشمندانه تبدیل می‌شود - برخی قابل پیش‌بینی، اما حداقل یکی از آن‌ها به‌طور ماهرانه‌ای طراحی شده است، که به‌طور موثری سهام کل را تغییر می‌دهد و یکپارچگی مارک را هم به عنوان یک مرد و هم به عنوان یک سیاستمدار آزمایش می‌کند. افلک، که همیشه در نقش‌هایی بهترین است که ویژگی‌های آلفای آمریکایی او را تحت یک نور شدید و عرق‌آلود قرار می‌دهد، در اینجا به‌طور ایده‌آل بازی کرده است. بازی او در ابتدا خودپسندانه است، اما به‌قدری متزلزل است که تقریباً نیازی به شخصیت فویل عجیب و غریب دیل بارتون (گیلیان اندرسون) برای وارد کردن فشار بیشتر نیست.
دیل، یک تعمیرکار مرموز بریتانیایی که سام برای تأمین باج فرا می‌خواند - ثروت مارک عمدتاً در کمپین او سرمایه‌گذاری شده است - هدف اصلی او این است که با آرامش ترسناک در یک کت و شلوار سفید در اطراف قدم بزند و دیالوگ‌های مضحکی مانند «همه به چیزی بدهکار هستند، این زندگی بزرگسالان است» را با لهجه‌ای بی‌نقص بیان کند. حضور او سرگرم‌کننده است و همچنین یک سیگنال واضح از تسلط قریب‌الوقوع فیلم بر غریزی‌ترین جنبه‌های خود است: چیزی در «حیوانات» واقعاً درست نیست، اما هنوز می‌خواهید بدانید که به کجا می‌رود و چقدر پیچیده می‌شود.
با این حال، برای چند دقیقه پس از بزرگترین بمب فیلم، فیلم امکان یک چیز به‌شدت و به‌طرز تکان‌دهنده‌ای واقعی را به تصویر می‌کشد: نگاهی به آمریکا در بی‌رحمانه‌ترین و نابرابرترین حالت خود. این فیلم هرگز به آن نمی‌رسد - علیرغم یک پایان‌بندی به‌طور کلی هجوآمیز و بسیار خنده‌دار که به‌درستی از یک سنت ملی سیاست‌های مردسالاری انتقاد می‌کند. بقیه فیلم‌سازی نیز راضی به کار در یک سطح دشواری پایین‌تر است، از فیلم‌برداری ماهرانه اما بی‌روح رابرت السویت تا یک گروه بازیگران قابل تماشا که به‌خوبی نقش‌های خود را ایفا می‌کنند. «حیوانات» یک سرگرمی تند و زننده است که می‌توانست وحشتناک‌تر و ماندگارتر باشد، اما نمی‌توانید افلک را سرزنش کنید که فقط کار را با خونسردی و کارآمدی به پایان می‌رساند.
نویسنده: گای لاج