Street Fighter همواره چیزی فراتر از یک بازی مبارزه‌ای بوده است. اشاره به شخصیت‌هایی چون Chun-Li، Ryu و Ken در لیست محبوب‌ترین شخصیت‌های ویدیویی تمام دوران غیرممکن است. این بازی برای بسیاری از ما، دوران کودکی دهه 90 میلادی را در آرکیدها شکل داد و به عنوان اولین آشنایی ما با ژانر بازی‌های مبارزه‌ای عمل کرد. همچنین الهام‌بخش فیلم‌های متعدد، کتاب‌های کمیک، یک مجموعه انیمه و مانگا، و همچنین همکاری‌های بی‌شماری با سایر فرنچایزهای بازی‌های مبارزه‌ای و کمیک‌ها بوده است.
محبوبیت گسترده Street Fighter همچنین یک نفرین هنگام اقتباس‌های لایو اکشن از این بازی به شمار می‌رود: فیلم Street Fighter محصول سال 1994 و Street Fighter: The Legend of Chun-Li محصول سال 2009 هر دو با استقبال ضعیفی روبرو شدند، با وجود اینکه هر دو فیلم بودجه‌های کلانی داشتند و در میان طرفداران تبلیغات گسترده‌ای صورت گرفته بود. شکست این فرنچایز دو بار در قالب فیلم‌های لایو اکشن، شرمساری بزرگی برای Capcom بود، بنابراین جای تعجب نیست که طرفداران در مورد تلاش سوم برای ساخت یک فیلم لایو اکشن مناسب نگران باشند.
هنگامی که کیتاو ساکورایی به عنوان کارگردان Street Fighter معرفی شد، طرفداران هم هیجان‌زده و هم نگران بودند، زیرا او سابقه همکاری نزدیکی با اریک آندره را داشت. با این حال، امیدواری‌هایی وجود داشت، به خصوص با توجه به استقبال مثبت از چند اقتباس ویدیویی دیگر در سال‌های اخیر: شاید رویکرد عجیب و غریب کمدی آندره بتواند رویکردی غیرمتعارف مانند رویکرد زک کرگر در Resident Evil را به ارمغان بیاورد؟ شاید ترکیب بازیگران آندره، کشتی‌گیران حرفه‌ای، هنرمندان رزمی و به دلایلی، پادکستر اندرو شولتز بتواند یک کمدی لایو اکشن بسیار آشفته ایجاد کند؟ متاسفانه، سوالات پیرامون هویت فیلم در نهایت به بزرگترین آسیب به این اقتباس تبدیل می‌شود، زیرا حتی با اکشن کارتونی و تلاش‌های فراوان برای طنز، این فیلم Street Fighter نمی‌تواند به این موضوع برسد که دقیقا چیست.
همانطور که در بسیاری از اقتباس‌های دیگر از Street Fighter، کن ثروتمند و مشهور است، اما او سایه‌ای از مبارزی است که زمانی بود - غیبت ریو به وضوح بر او تاثیر گذاشته است. نوح سنتینو به خوبی شخصیت پر زرق و برق و خودشیفته کن را به تصویر می‌کشد و در عین حال جنبه آسیب‌پذیر و حساس او را نشان می‌دهد، زیرا او خاطرات گذشته خود با ریو را به یاد می‌آورد. در همین حال، ریو اکنون در سایه‌ها به عنوان یک آشپز بی‌خانمان زندگی می‌کند. اندرو کوجی در نقش ریو نیز انتخاب فوق‌العاده‌ای است: رفتار جدی و نجیب او، حتی هنگام تهیه رامن‌های بد، طبیعی به نظر می‌رسد. بخش اول فیلم Street Fighter به لطف تمرکز بر رابطه کن و ریو جذاب است. ویژگی‌های شخصیتی فردی آن‌ها باید لحن بقیه فیلم را تعیین می‌کرد، اما متاسفانه وقتی فیلم به طرح اصلی می‌رسد، دچار بحران هویت می‌شود.
نگران نباشید - هنوز جنبه‌های زیادی از فیلم وجود دارد که جوهره بازی‌های Street Fighter را به تصویر می‌کشد: صحنه‌های مبارزه پر جنب و جوش و هیجان‌انگیز، دیالوگ‌های کلیشه‌ای و برخی انتخاب‌های بازیگران که در ابتدا سوال‌برانگیز به نظر می‌رسند اما پس از دیدن فیلم منطقی به نظر می‌رسند، به خصوص کن مسترز با بازی نوح سنتینو. Street Fighter نیز بلافاصله شما را مجذوب خود می‌کند. بلافاصله پس از نمایش لوگوی Capcom که مخاطب را هیجان‌زده می‌کند، فیلم به یک سکانس متحرک زیبا تبدیل می‌شود که پیوند عمیق بین ریو و کن را برجسته می‌کند. سکانس‌های متحرک بهترین چیزی است که Street Fighter تا به حال روی صفحه نمایش دیده است و خوشبختانه این سکانس‌ها در طول فیلم به یک عنصر اصلی تبدیل می‌شوند تا تاریخچه بین این دو مبارز جوان را برجسته کنند.
پس از پایان تیتراژ ابتدایی، فیلم به نوستالژی دهه 90 میلادی با محیط‌های جذاب و لحظات کمدی عجیب و غریب ادامه می‌دهد، زیرا کن را در حالی نشان می‌دهد که در سال 1993 بدون ریو، رقیب دوران کودکی و برادر قسم خورده خود زندگی می‌کند که سال‌هاست ناپدید شده است. آخرین لحظه کن و ریو، شاهد مرگ استادشان، گوکن، توسط خدای آکوما بود که در اولین مسابقات World Warrior توسط قدرت‌های ریو بیدار شده بود. ریو که از مرگ مربی خود وحشت‌زده شده و خود را مسئول آن می‌داند، از دنیای مبارزه ناپدید شده است.
همانطور که در سایر فیلم‌های مبتنی بر بازی‌های مبارزه‌ای، Street Fighter عجله دارد تا به هدف اصلی خود برسد: جمع‌آوری ریو و همه شخصیت‌های نمادین در مسابقات World Warrior. این عجله به مخاطب اجازه نمی‌دهد تا به طور کامل شخصیت‌ها و محیط اطراف را جذب کند. این نقص می‌توانست با لحن و تمرکز مناسب بر شخصیت‌ها جبران شود، اما Street Fighter در انجام این کار شکست می‌خورد و به بازیگران بی‌احترامی می‌کند.
بزرگترین ناامیدی دیالوگ‌ها هستند، زیرا طنزها نامنسجم هستند و فیلم هرگز نمی‌تواند لحن خود را به طور کامل درک کند. برخی از شخصیت‌ها، مانند Chun-Li و Dan Hibiki، به طور کامل به شخصیت‌های خود پایبند نیستند. شاید به دلیل فیلمنامه‌نویسی سطحی یا مشکل در انتخاب بازیگران، اما به هر حال، احساس می‌کردم که بازیگران آماتور را در لباس‌های ضعیف می‌بینم تا اینکه نسخه‌هایی زنده از این شخصیت‌ها را روی صفحه نمایش ببینم. در ابتدا، تعاملات ناخوشایند باعث خنده‌هایی شد و لحظات اندکی دلپذیر داشت، اما فیلم سعی می‌کند این شتاب کمدی را حفظ کند و به شدت شکست می‌خورد. فیلم به شما تحمیل می‌کند که فیلمنامه‌های بد و اجراها را بپذیرید تا فیلم را به جلو ببرید، به جای اینکه اجازه دهید هر یک از تعاملات به طور طبیعی احساس شوند.شخصیت Chun-Li از نظر من ناامیدکننده‌ترین بود. داستان غم‌انگیز او برای انتقام از پدرش از قبل یک اصل مسلم است که باید آن را با کمی تغییر به یک طرح جانبی مناسب تبدیل می‌کرد، اما در عوض او به طرز باورنکردنی مسطح و هرگز به طور کامل توسعه نیافته است. کالینا لیانگ در طول فیلم به نظر خسته و ناراحت به نظر می‌رسد، حتی در تعاملات شدید خود با M. Bison و لحظات اکشن جزئی. فیلمنامه‌نویسی و انتخاب‌های کارگردانی عجیب و غریب به سمت نگاه مردانه گرایش دارند و نشان می‌دهند که او به طور سطحی توسط یک مرد نوشته شده است. به عنوان یکی از تواناترین و قوی‌ترین شخصیت‌های زن در بازی‌ها، Chun-Li و در امتداد آن، کالینا لیانگ سزاوار بهتر بود و طرفداران نیز همینطور.
انتخاب بازیگران و فیلمنامه‌نویسی احمقانه در این فیلم، اندرو شولتز در نقش Dan Hibiki بود. هنگامی که Street Fighter برای اولین بار اعلام شد، واکنش‌های شدیدی به انتخاب اندرو شولتز - یک پادکستر و کمدین بحث‌برانگیز - وجود داشت. می‌توانم در مورد درام پیرامون مخاطبان شولتز، نژادپرستی، نظرات تند، سبک کمدی او و غیره صحبت کنم، اما برای حفظ سلامت عقل جمعی، فقط می‌گویم که ناتوانی او در به تصویر کشیدن شخصیت Dan با هر گونه شایستگی، دلیل دیگری برای زیر سوال بردن هر گونه دخالت او در این تولید است.
در قانون Street Fighter، Dan اغلب به عنوان فردی مغرور و خودشیفته به تصویر کشیده می‌شود، در حالی که در عین حال به عنوان یک مبارز کمی ناشی است، اما در فیلم، شخصیت‌پردازی او نامشخص است - آیا او لغزنده است یا کاریزماتیک؟ آیا او قرار است جوک بگوید یا فقط یک دوست دست و پا چلفتی باشد؟ همچنین عجیب است که Dan چقدر در طول فیلم حضور دارد، به خصوص با توجه به اینکه او هیچ قوس داستانی یا داستانی برای توجیه حضور مکرر خود ندارد. فیلم سعی می‌کند شما را متقاعد کند که پیوندی بین Dan و کن وجود دارد، اما این یک دوستی بسیار ناراحت‌کننده است که هرگز واقعی یا سرگرم‌کننده به نظر نمی‌رسد. تنها لحظه آسیب‌پذیر بین آن‌ها بلافاصله با یک شوخی عجیب و غریب همجنس‌گرایانه - که متأسفانه فیلم چند مورد از آن‌ها دارد - خراب می‌شود و ناخوشایند به نظر می‌رسد. به طور کلی، Dan و بازیگری او مسطح و الهام‌بخش نیستند.
لذت اولیه از نوستالژی دهه 90 میلادی نیز به سرعت از بین می‌رود. انتخاب استفاده از آهنگ‌های دهه 90 مانند “This is How We Do It” از Montell Jordan و “What's Up?” از 4 Non Blondes در موسیقی متن قطعا انتخاب خوبی بود، اما فیلم سپس با پخش آهنگ “Who Let the Dogs Out?” که در سال 2000 منتشر شد، دوره زمانی فیلم را نادیده می‌گیرد. در حالی که فیلم همچنان رنگارنگ باقی می‌ماند، عدم تعهد به دقت دوره زمانی، اغلب حال و هوا را تضعیف می‌کند.تنها جنبه‌ای از Street Fighter که کیفیت ثابتی را حفظ می‌کند، طراحی حرکات مبارزه است. این فیلم از ارجاع به حال و هوای کارتونی و حرکات منحصربه‌فرد استقبال می‌کند: حرکات چرخشی هوریکان، Hadoken نمادین، Electric Thunder از Blanka، spinning piledriver از Zangief و چند مورد دیگر در طول هر مبارزه پراکنده شده‌اند. با وجود رتبه‌بندی PG-13 که سطح خشونت را محدود می‌کند، من هنوز هم از بدلکاری‌های بیش از حد و مبارزه‌های متنوع از نظر لحن تحت تأثیر قرار گرفتم - گلاویز شدن‌های احمقانه با شوخی‌ها، یک درگیری در یک باشگاه به سبک جان ویک و چند مبارزه 1v1 منحصربه‌فرد که به شدت شبیه آنچه در یک بازی Street Fighter می‌بینید، هستند. Street Fighter پر از اکشن احمقانه، تصاویر رنگارنگ و سکانس‌های متحرک زیبا است که بر پیوند بین ریو و کن تمرکز دارند. این فیلم برای سرگرمی‌های بی‌هدف و بی‌معنی سرگرم‌کننده است، اما فیلمی بسیار آشفته است که هرگز نمی‌تواند لحن خود را پیدا کند و در فروش طرح یا شخصیت‌های خود شکست می‌خورد. این بهترین اقتباس لایو اکشن Street Fighter است که تا به حال داشته‌ایم، اما متأسفانه این مزیتی نیست که بتوان به آن افتخار کرد.