به گزارش ایلنا، شاید اجتناب‌ناپذیر بود که داستان لیونل مسی و کریستیانو رونالدو حتی در آخرین فصل هم به یکدیگر گره بخورد. دو فوق‌ستاره‌ای که بخش بزرگی از یک نسل فوتبال را در رقابت با یکدیگر تعریف کردند، حالا تقریباً همزمان به انتهای مسیر ملی رسیده‌اند، اما شیوه نزدیک شدن آنها به خط پایان، به اندازه بسیاری از بخش‌های دوران حرفه‌ای‌شان متفاوت است.
سه‌شنبه آینده، مسی برای آخرین بار با پیراهن آرژانتین به میدان می‌رود. حریف بنین است و مسابقه در بوئنوس‌آیرس برگزار خواهد شد. نام حریف البته در چنین شبی اهمیت چندانی ندارد. این بیشتر از آنکه یک مسابقه دوستانه باشد، قرار است مراسم بزرگ قدردانی از بازیکنی باشد که برای بسیاری بهترین فوتبالیست تاریخ است.
آن سوی اقیانوس اطلس اما پایان قصه رونالدو آرام پیش نمی‌رود.
کاپیتان ۴۱ ساله پرتغال پس از نیمکت‌نشینی مقابل نروژ و توضیحات ژرژ ژسوس درباره بازی نکردنش، اردوی تیم ملی را ترک کرد. رونالدو هنوز رسماً از فوتبال ملی خداحافظی نکرده، اما اتفاقات چند روز اخیر این احساس را ایجاد کرده که پایان بسیار نزدیک است.
او پس از خروج از اردو در اینستاگرام نوشت: «بعد از نشست خبری تیم ملی و پس از گفت‌وگو با رئیس فدراسیون فوتبال پرتغال، تصمیم گرفتم اردوی تیم ملی را ترک کنم. در زمان مناسب، حقیقت دلایلی را که باعث شد تیم ملی را ترک کنم برای تمام مردم پرتغال خواهم گفت. تیمی که همیشه تمام وجودم را برایش گذاشته‌ام.»
ژسوس کاری را کرد که قبلی‌ها نمی‌کردند
بخش مهم ماجرا به تصمیم ژرژ ژسوس برمی‌گردد. سرمربی پرتغال پیش از این در النصر با رونالدو کار کرده و همین سابقه باعث شده بود در زمان انتخابش دو برداشت متفاوت وجود داشته باشد. شاید رابطه قبلی باعث شود رونالدو همچنان جایگاه ویژه‌ای داشته باشد، یا شاید شخصیت سختگیر ژسوس باعث شود برای نخستین بار نام و سابقه رونالدو در انتخاب ترکیب تعیین‌کننده نباشد.
فعلاً احتمال دوم به واقعیت نزدیک‌تر شده است.
ژسوس بعد از مسابقه نروژ توضیح داد: «در اولین نشست خبری‌مان در پرتغال خودش گفت که فیکس شدن یا نیمکت‌نشینی‌اش به تصمیم مربی بستگی دارد. مسابقه به من می‌گوید چه کاری انجام بدهم. قرار بود شاید در پایان بازی به او احتیاج داشته باشم، اما روند مسابقه چیز دیگری به من گفت و در نهایت او را وارد زمین نکردم.»
جمله‌ای ساده، اما در مورد رونالدو اتفاق کوچکی نیست.
او در دوره روبرتو مارتینز تقریباً هر زمان که آماده بود در ترکیب قرار می‌گرفت و حتی زمانی که جریان مسابقه حضورش را توجیه نمی‌کرد، اغلب تا پایان در زمین می‌ماند. حالا ژسوس تصمیم گرفته مسابقه و نیاز تاکتیکی تیم را بالاتر از جایگاه بزرگ‌ترین گلزن تاریخ پرتغال قرار دهد.
ممکن است هنوز راهی برای آشتی وجود داشته باشد. شاید دو طرف ماجرا را یک سوءتفاهم بخوانند و رونالدو برای آخرین حضور باشکوه برگردد. اما حتی در آن صورت هم دیگر نمی‌توان نزدیک بودن پایان را نادیده گرفت.
بیست سال مقایسه، حتی تا آخرین روز
احتمالاً نه رونالدو و نه مسی علاقه‌ای ندارند که باز هم با یکدیگر مقایسه شوند. آنها تقریباً بیست سال این مقایسه را تحمل کرده‌اند، اما پایان همزمان دوران ملی‌شان وسوسه چنین مقایسه‌ای را بیشتر از همیشه کرده است.
هر دو هنوز فوتبال بازی می‌کنند، گل می‌زنند و در سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای خود به لیگ‌هایی خارج از مرکز اصلی فوتبال اروپا رفته‌اند. مسی ۳۹ ساله است و رونالدو ۴۱ ساله، اما مسیر آنها در تیم ملی طی سال‌های اخیر تفاوت بزرگی داشته است.
در دو جام جهانی اخیر، مسی هر دو بار آرژانتین را به فینال رساند و یک بار جام را بالای سر برد. رونالدو اما هر دو تورنمنت را در مراحل حذفی زودتر ترک کرد و در مقاطعی حتی این سؤال مطرح شد که آیا حضور او در ترکیب اصلی همچنان به سود پرتغال است یا خیر.
نکته جالب این است که هر دو تیم تا حد زیادی شرایط را برای فوق‌ستاره خود فراهم کردند. تفاوت در نتیجه بود.
لیونل اسکالونی راهی پیدا کرد تا تیمی را نه بر اساس مسیِ دوران جوانی، بلکه بر اساس توانایی‌های نسخه مسن‌تر او بسازد. آرژانتین پذیرفت که مسی دیگر نمی‌تواند بعضی کارهای گذشته را انجام دهد و در عوض ساختار تیم را حول چیزهایی شکل داد که هنوز بهتر از تقریباً همه انجام می‌داد. حاصل آن دو قهرمانی کوپا آمه‌ریکا و یک جام جهانی بود.
پرتغال هیچ‌گاه به همان فرمول نرسید. فرناندو سانتوس در سال‌های پایانی کارش و سپس روبرتو مارتینز نتوانستند تعادلی مشابه بین نیازهای تیم و حضور رونالدو ایجاد کنند. حالا به نظر می‌رسد ژرژ ژسوس اساساً تصمیم گرفته دنبال چنین فرمولی نگردد.
پایانی که می‌توانست متفاوت باشد
البته داستان موفقیت مسی در سال‌های پایانی حضورش در آرژانتین فقط نتیجه یک نقشه از پیش طراحی‌شده نبود. حتی انتخاب اسکالونی هم در ابتدا تصمیمی اضطراری به حساب می‌آمد. فدراسیون آرژانتین در آن مقطع توان مالی استخدام یک مربی بزرگ را نداشت و هدایت تیم را به کسی سپرد که کمتر کسی تصور می‌کرد یکی از موفق‌ترین دوره‌های تاریخ آلبی‌سلسته را بسازد.
شاید اگر پرتغال هم مربی‌ای پیدا می‌کرد که می‌توانست نسخه سالخورده رونالدو را مانند اسکالونی با مسی درون یک ساختار متعادل قرار دهد، امروز تصویر کاملاً متفاوتی می‌دیدیم.
رونالدو نیز از نظر فردی هنوز آن‌قدر گل زده و آن‌قدر برای پرتغال اهمیت داشته که شایسته یک شب خداحافظی بزرگ باشد. صحبت درباره پایان او نباید باعث فراموش شدن بیش از دو دهه حضور در تیم ملی و رکوردهایی شود که بسیاری از آنها شاید سال‌ها دست‌نخورده باقی بمانند.
اما شیوه رسیدن به آن شب هم اهمیت دارد.
هفته آینده در بوئنوس‌آیرس همه‌چیز از قبل مشخص است. ورزشگاه برای مسی آماده خواهد شد، آرژانتین برای او جشن می‌گیرد و یک کشور فرصت خواهد داشت با بزرگ‌ترین ستاره نسل خود خداحافظی کند.
در پرتغال هنوز هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند آخرین تصویر رونالدو با پیراهن تیم ملی چه خواهد بود.
شاید او برگردد. شاید اختلاف‌ها کنار گذاشته شود و پرتغال هم مراسمی درخور بزرگ‌ترین گلزن تاریخش برگزار کند. شاید حتی این چند روز بعداً فقط یک اختلاف کوتاه در آخرین فصل دوران ملی او به نظر برسد.
اما فعلاً تصویری که باقی مانده، عجیب است.
دو بازیکنی که یک نسل فوتبال با رقابت آنها گذشت، تقریباً همزمان به انتهای یک مسیر رسیده‌اند. در بوئنوس‌آیرس مقدمات جشن خداحافظی مسی فراهم می‌شود و در اروپا هنوز درباره بازگشت رونالدو از اردویی صحبت می‌کنند که با ناراحتی ترک کرده است.
حتی پایان عصر مسی و رونالدو هم قرار نبود شبیه یکدیگر باشد.