تیمهای ملی آمریکای جنوبی نخستین گامهای خود را در چرخه جدید پس از جام جهانی برداشتهاند، اما مسیر پیش رو همچنان چندان روشن نیست. تقویم مسابقات در سالهای آینده چگونه خواهد بود؟ کوپا آمریکا برای سال ۲۰۲۸ برنامهریزی شده، اما این رقابتها کجا برگزار خواهد شد؟ هنوز چیزی قطعی نیست، هرچند به نظر میرسد ایالات متحده یکی از محتملترین گزینهها باشد.
تکلیف مرحله انتخابی جام جهانی ۲۰۳۰ چه خواهد شد؟ با توجه به حضور آرژانتین، پاراگوئه و اروگوئه بهعنوان میزبانان این رقابتها، هفت تیم باقیمانده قاره چه فرمتی برای صعود خواهند داشت؟ به نظر میرسد برگزاری رقابتی شبیه لیگ ملتها محتمل باشد؛ تورنمنتی با حضور هر ۱۰ کشور که در پایان آن یک جام به قهرمان اهدا شود تا رقابتها جذابیت خود را حفظ کنند و در عین حال، نقش مرحله انتخابی جام جهانی را هم ایفا کنند. البته این موضوع نیز هنوز نهایی نشده است.
با وجود تمام این ابهامها، برخی مسائل تقریباً قطعی به نظر میرسند. با پایان یک چرخه جام جهانی و آغاز چرخهای جدید، تغییرات اجتنابناپذیر هستند و در مورد قدرتهای بزرگ آمریکای جنوبی، این تغییرات احتمالاً به مقدسترین پیراهن فوتبال این قاره نیز خواهد رسید؛ پیراهن شماره ۱۰.
پایان دوران نیمار در برزیل
پس از یک ناکامی بزرگ دیگر در جام جهانی ۲۰۲۶ و این بار حتی نرسیدن به مرحله یکچهارم نهایی، مشخص بود که تغییرات در تیم ملی برزیل گسترده خواهد بود. کارلو آنچلوتی همچنان سرمربی برزیل ماند، اما برای بازیهای پیش رو فهرستی متفاوت را اعلام کرد؛ سه مسابقه که دو دیدار آن برابر استرالیا و یک بازی مقابل هند خواهد بود.
حذف مقابل نروژ احتمالاً پرده پایانی دوران نیمار در تیم ملی برزیل را رقم زده است. البته در برزیل هنوز عدهای امیدوارند این ستاره همیشگی بتواند بار دیگر برای تیم ملی به میدان برود، اما به نظر نمیرسد آنچلوتی دیگر یکی از آنها باشد.
سرمربی ایتالیایی مسئولیت شکست مقابل نروژ را بهطور کامل پذیرفت و اعتراف کرد که ورود نیمار در نیمه دوم باعث برهم خوردن تعادل تیم شد. آنچلوتی در عین حال تلاش کرده هیچکدام از بازیکنانش را مقصر شکست معرفی نکند، اما خیلی زود روشن کرد که نیمار دیگر جایی در برنامههای او ندارد.
حالا چه اتفاقی خواهد افتاد؟ گزینه بدیهی، بازگشت ژوائو پدرو از چلسی است؛ بازیکنی که پس از بازگشت نیمار به تیم ملی، جایگاهش را در فهرست برزیل از دست داد.
آنچلوتی روزی که فهرست تیمش برای جام جهانی را اعلام کرد، از کنار گذاشتن ژوائو پدرو چندان راضی به نظر نمیرسید و برای بازیهای جدید نیز بلافاصله او را به تیم ملی برگرداند. با این حال، مهاجم چلسی از آن زمان دچار مصدومیت شده و باید تا پنجره بعدی بازیهای ملی، یعنی از ۹ تا ۱۷ نوامبر، منتظر بماند.
شماره ۱۰ جدید؛ فقط یک مسئله فنی نیست
مسئله نیمار احتمالاً به همان اندازه که به پیدا کردن یک شماره ۱۰ جدید مربوط میشود، به مسائل روانی نیز ارتباط دارد. آنچلوتی، نیمارِ سالهای پایانی دوران حرفهایاش را که تحرک کمتری داشت، بیشتر بهعنوان مهاجم مرکزی میدید تا بازیکنی که وظیفه بازیسازی را بر عهده داشته باشد.
سوال اصلی این است: چه کسی قرار است مسئولیت رهبری خط حمله برزیل را بر عهده بگیرد؟
بازیکنان برزیل بهوضوح میخواستند نیمار در فهرست جام جهانی حضور داشته باشد. یکی از انتقادهایی که در رسانههای برزیلی مطرح شد این بود که شاید این اتفاق راهی برای فرار بازیکنان از مسئولیت و پنهان شدن پشت اعتبار نیمار بوده است. درست یا غلط بودن این برداشت هرچه باشد، دیگر چنین گزینهای وجود ندارد.
پس از جام جهانی خوب وینیسیوس جونیور، به نظر میرسد او آماده پذیرفتن این مسئولیت باشد. اما رافینیا چطور؟
بازیکن بارسلونا در جریان جام جهانی دچار مصدومیتی آزاردهنده شد، اما زمانی که در زمین حضور داشت، نشانه چندانی از همان نبوغ و نفوذی که در شروع فصل لالیگا به نمایش گذاشته و باعث درخشش او شده بود، دیده نشد. از نظر هجومی، به نظر میرسد مهمترین مأموریت آنچلوتی این است که بهترین نسخه رافینیا را پیدا کند.
با این حال، یک تفاوت کاملاً آشکار میان بارسلونا و تیم ملی فعلی برزیل وجود دارد؛ کیفیت خط میانی. آنچلوتی این منطقه را نقطه ضعف برزیل میداند. حتی زمانی که برزیل مقابل نروژ کنترل بازی را در اختیار داشت، مالکیت توپ کمتری نسبت به حریف داشت؛ موضوعی که سرمربی ایتالیایی آن را نتیجه ویژگیهای بازیکنانش میداند.
او از گزینههایی که در خط دفاع و حمله در اختیار دارد رضایت دارد، اما اولویت بلندمدتش، پرورش هافبکهایی است که توانایی کنترل بازی را داشته باشند. به همین دلیل، تمام نگاهها به بازیکنان جوانی مانند گابریل بونتمپو از سانتوس، برنو بیدون، هافبک چپپای کورینتیانس، و مارتینلی از فلومیننزه خواهد بود؛ بازیکنی که هیچ نسبتی با وینگر سابق آرسنال ندارد.
آندری سانتوس و داگلاس لوئیس که دوباره به تیم ملی دعوت شدهاند، برای تصاحب نقش هافبک دفاعیای که پیش از این در اختیار کاسمیرو بود، رقابت خواهند کرد. در همین حال، بازیکنان جدید امیدوارند در کنار بازماندگان جام جهانی، یعنی برونو گیمارش و دانیلو سانتوس، نامی برای خود در فوتبال ملی دستوپا کنند.
یکی از قوانین طلایی فوتبال این است که ستارهها زمانی بیشترین درخشش را دارند که تعادل کلی تیم درست باشد. آنچلوتی امیدوار است بتواند خط میانی برزیل را به اندازهای ارتقا دهد که بازیکنان هجومی تیم، بستر مناسبتری برای نشان دادن تواناییهایشان داشته باشند.
از نگاه این سرمربی، همین مسئله کلید دوران پس از نیمار است.
آرژانتین بدون مسی
اگر نیمار در برزیل اغلب با حاشیه و جنجال همراه بوده، لیونل مسی طی چند سال باشکوه اخیر برای آرژانتین تقریباً همیشه محبوب بوده است. اما حالا دوران او نیز به پایان رسیده و او در تاریخ ۶ اکتبر در بوینس آیرس و مقابل بنین، آخرین حضورش در تیم ملی را تجربه خواهد کرد.
این مسابقه بدون شک مراسمی احساسی و تأثیرگذار خواهد بود. اما در بلندمدت، دو بازی قبلی آرژانتین در کوردوبا، مقابل بولیوی و بورکینافاسو، اهمیت بیشتری دارند. این مسابقات یک سوال دشوار را پیش روی آرژانتین قرار میدهند: این تیم بدون مسی چه خواهد کرد؟
تاریخ فوتبال بهخوبی بزرگی این چالش را نشان میدهد. برزیل پس از پله برای چندین دهه با مشکل مواجه شد و آرژانتین نیز بعد از بازنشستگی دیگو مارادونا شرایط مشابهی داشت. آیا آرژانتین میتواند این انتقال را با موفقیت بیشتری پشت سر بگذارد؟
لیونل اسکالونی، با چند تغییر جزئی، عملاً همان فهرست جام جهانی را دوباره به تیم ملی دعوت کرده است. این اتفاق تا حدی حکم خداحافظی دارد؛ شاید حتی خداحافظی اسکالونی که قراردادش در پایان سال جاری به پایان میرسد. اما از طرف دیگر، این فهرست فرصتی برای انجام یک آزمایش کنترلشده نیز فراهم میکند.
وظیفه شماره ۱۰ جدید با حضور همان ساختار قدیمی در اطرافش آسانتر خواهد شد.
آرژانتین پیش از این هم بازی بدون مسی را تجربه کرده است، چرا که او در مرحله انتخابی جام جهانی قبلی تنها در ۱۰ مسابقه از ۱۸ بازی حضور داشت. راهکار معمول در غیاب او این بود که جایگاهش را با استعداد، توان بدنی و انعطافپذیری مهاجمی مانند خولیان آلوارس پر کنند.
هر اتفاقی که رخ دهد، آلوارس همچنان بخش مهمی از آینده آرژانتین خواهد بود. اما قطعاً ارزش دارد که یک شماره ۱۰ تخصصی هم مورد آزمایش قرار بگیرد و اولین گزینهای که برای پر کردن جایگاه امید بزرگ دوران پس از مسی مطرح میشود، نیکو پاس از کومو است.
پاس، پسر مدافع سابق تیم ملی آرژانتین، بهخاطر عملکردش در سری آ تحسینهای زیادی دریافت کرده است. با این حال، آرژانتین تاکنون در ۱۱ بازی نتوانسته بهره چندانی از او ببرد.
از آنجا که هر دو بازیکن ترجیح میدادند توپ را در اختیار داشته باشند و از این طریق بازیسازی کنند، قرار دادن پاس و مسی در یک ترکیب کار سادهای نبود. حالا با پایان دوران مسی در تیم ملی، این مشکل دیگر وجود ندارد. احتمالاً فرصت طولانیتری در اختیار پاس قرار خواهد گرفت؛ هرچند ممکن است یک جوان دیگر که بهصورت قرضی از رئال مادرید راهی سری آ شده، با او برای این جایگاه رقابت کند.
فرانکو ماستانتونو شروع خوبی در فصل جدید با فیورنتینا داشته و او نیز بیصبرانه منتظر است تا تواناییهایش را نشان دهد. همچنین تیاگو آلمادا پس از پشت سر گذاشتن مصدومیتش در جمع گزینههای این پست قرار خواهد گرفت و حالا که به ریورپلاته پیوسته، میتواند هر هفته در مقابل هواداران آرژانتینی تواناییهایش را به نمایش بگذارد.
همانطور که نیمار و بهخصوص مسی در سالهای پایانی دوران حضورشان در تیم ملی برای کشورهایشان درخشیدند و لحظاتی خلق کردند که فراموش نخواهد شد، این مسئله میتواند الهامبخش نسل جدیدی باشد که میخواهد تاریخ خودش را بنویسد.
فصل اول این داستان از همین حالا آغاز شده است.