مراسم امضای تفاهمنامه همکاری باشگاه استقلال و آکادمی ملی ورزش صربستان، با حضور مدیران ارشد باشگاه استقلال و هیات همراه رییس این آکادمی، با هدف گسترش تعاملات ورزشی، آموزشی و بین‌المللی برگزار شد. دوستان گفته‌اند که امضای این تفاهمنامه همکاری استقلال و صربستان؛ گامی در مسیر توسعه ورزش و تعاملات بین‌المللی است.
صد البته باید به ما مردم بدبین، حق بدهند که با این توضیحات یک خطی و تکراری، قانع نشده و به خصوص در مقام مقایسه با تلاش‌های قبلی -چه در باشگاه استقلال و چه در سایر باشگاه‌ها- نسبت به نتایج و سرانجام این اقدام سوال داشته باشیم. اینکه در قبال گره زدن اسم باشگاه بزرگ استقلال با این آکادمی که تا دیروز اسمش را نشنیده بودیم، چی قرار است گیر ما بیاید.
از دو دهه قبل در فوتبال ایران، برخی مدیران -که به نشانه لیاقت و نوآوری پیشرفت کرده و حالا در فدراسیون، برای کل فوتبال تصمیم می گیرند- این بدعت را گذاشتند که با امضای قراردادهای این چنینی، از تفاهمنامه با نهادها و باشگاه‌های خارجی گرفته تا قرارداد خواهر خواندگی، مراسمی بگیرند و کنار چند خارجی کراواتی، عکسی به یادگار در کارنامه خود بگذارند. فقط مشکل آنجا بود که هرگز به این سوال پاسخی داده نشد که در موارد قبلی، چه کمکی به فوتبال ما و آن باشگاه‌ها کرد؟!
به یاد داریم باشگاه سپاهان به عنوان تنها حرکت به دست آمده بعد از چنین اتفاقی، دو بازی دوستانه رفت و برگشت با باشگاه روسی انجام داد که فقط در برنامه‌های لیگ و تیم ملی اخلال و جز یک سفر خارجی، دستاورد دیگری نداشت. تازه ان زمان کشور درگیر تحریم و جنگ و مشکلات معیشتی نبود و قیمت دلار هم یک صدم امروز بود تا کسی نپرسد هزینه سفر هیات همراه طرف خارجی و هیات خود ما که برای رایزنی های اولیه. لااقل یک بار چمدان بسته و حق ماموریت دلاری هم برای نوشته بودند و گرفتند، چقدر شد.
حالا وسط این همه مشکلات کشورمان در روزهای تحریم و جنگ، و مصائب تا امروز لاینحل در باشگاه استقلال، که همین حالا پنجره نقل و انتقالاتی‌اش به دلیل مشکلات مالی بسته است و کلی تیم هر روز به مجموعه خود افزوده و تعهد مالی ایجاد می کند، برگزاری چنین مراسم و امضای چنان تفاهم نامه‌ای، چه سودی برای فوتبال و استقلال دارد؟
اصلا سودی دارد؟! شاید بگویند ما با بین‌المللی شدن مخالفیم. اما نباید فریب تاکتیک فرافکنی را خورد. مسئله اینجاست که قراردادهای خواهر خواندگی باشگاه‌های قبلی -از سپاهان و پرسپولیس تا همین استقلال- و تفاهم نامه ها برای ساخت ورزشگاه و برگزاری کمپ و اردو، به کجا رسید و چقدر ما را بین المللی کرد که حالا قدم تازه را برداشتید؟
راستش ما که از هر طرف به قضیه نگاه می‌کنیم، باز همه راه‌ها تنها به یک جواب می‌رسد و آن هم سود چنین اتفاقاتی فقط و فقط برای شخص علی تاجرنیا است، نه استقلال. درست مثل داستان جام زوری. بابت لیگ نیمه تمام. برگزاری چنین مراسمی، لااقل چند میلیارد تومان هزینه دارد -با هزینه بلیت و هتل مهمانان- و در نهایت، عکس‌هایش می‌ماند برای رزومه آقای همه کاره استقلال.