به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از ای‌پی، ماه‌ها پس از حمله مرگبار ایران، خانواده‌های سربازان برای کنار آمدن با این موضوع تلاش می‌کنند. برای میشل تیتجنز، درد فقدان اغلب در آغاز هر روز، زمانی که دوباره متوجه می‌شود بدون شوهرش با آن روبرو خواهد شد، شدیدتر می‌شود. او می‌گوید: «صبح‌ها که از خواب بیدار می‌شوم، همیشه کمی طول می‌کشد تا دوباره شروع کنم. چون دوباره آن را تجربه می‌کنم - اینکه او اینجا نیست و دیگر برنمی‌گردد.»
گروهبان نوح تیتجنز، سرباز ذخیره ارتش از بلویو، نبراسکا، برای سومین بار در تابستان ۲۰۲۵ به خاورمیانه اعزام شد. حتی قبل از رفتن او، همسرش پس از بمباران سایت‌های هسته‌ای ایران توسط ایالات متحده و اسرائیل، از انتقام احتمالی ایران احساس ناراحتی می‌کرد. شوهرش سعی کرد خطرات را به حداقل برساند تا خانواده‌اش نگران نشوند.
اما پس از روز ولنتاین، این گروهبان ۴۲ ساله دیگر آخر هفته‌ها با خانه تماس نمی‌گرفت و در عوض فقط از طریق پیامک با خانه ارتباط برقرار می‌کرد. میشل که بیش از دو دهه با او زندگی کرده، می‌گوید: «نوح می‌دانست وقتی با من صحبت می‌کند، نمی‌تواند چیزی را از صدایش پنهان کند.» شوهرش ساعاتی پس از حمله هوایی ایالات متحده و اسرائیل به ایران به مناسبت آغاز جنگ در ۲۸ فوریه، از طریق پیامک با او در ارتباط بود.
ایران تلافی می‌کند و پیامک‌ها متوقف می‌شوند
روز بعد، همزمان با حمله ایران به پایگاه‌های خاورمیانه که محل استقرار نیروهای آمریکایی بودند، نوح تیتجنز دیگر به پیام‌های همسرش پاسخ نداد. او با نگاه کردن به تلفنش می‌توانست بگوید که حتی آنها را نخوانده است. او خیلی زود فهمید که شوهرش یکی از شش سرباز آمریکایی است که با یک پهپاد ایرانی در شعیبه، یک بندر غیرنظامی و پالایشگاه نفت در کویت، در مرگبارترین حمله تاییدشده به نیروهای آمریکایی در عملیات خشم حماسی، کشته شده‌اند.
بیش از هفت ماه بعد، میشل تیتجنز و خانواده‌های سایر سربازان کشته یا زخمی هنوز در حال هضم واقعیت سوگ و پیامدهای مادام‌العمر جراحات خود هستند. چند نفر به خبرگزاری آسوشیتدپرس گفتند که از بی‌پاسخ ماندن سوالات مربوط به حمله اول مارس خشمگینند. ارتش از اظهار نظر در مورد گزارش آسوشیتدپرس در مورد حمله بندر شعیبه خودداری کرد و گفت که هنوز خانواده‌های کشته‌شدگان را در جریان نتیجه تحقیقات خود در مورد این حمله قرار نداده است.
وزارت جنگ آمریکا و پنتاگون نیز از اظهار نظر خودداری کرد. میشل تیتجنز به آسوشیتدپرس گفت: «همه ما واقعاً ناامید، ناراحت و عصبانی هستیم. ما هنوز منتظر پاسخ هستیم و هیچ پاسخی دریافت نمی‌کنیم.»
مادری اکنون پسرش را به تنهایی بزرگ می‌کند
پس از مرگ شوهرش، میشل تیتجنز پنج هفته مرخصی گرفت و سپس به کارش بازگشت، به این امید که کار تا حدودی حس عادی بودن را به او بازگرداند. اما هر روز یادآور شوهری است که به او در تدریس کلاس‌های هنرهای رزمی کمک می‌کرد و از ماهیگیری و تماشای انیمیشن ژاپنی با پسر ۱۳ ساله‌شان لذت می‌برد.
نوح قصد داشت پس از رسیدن به ۲۰ سال خدمت در ماه نوامبر از نیروی ذخیره ارتش بازنشسته شود. در عوض، پس از مرگش به درجه سرگروهبانی ارتقا یافت. میشل هنوز در حال کنار آمدن با مادر بودن به تنهایی است. او می‌گوید پسرش نمرات خوبی می‌گیرد و فوتبال بازی می‌کند، اما گاهی نگران است که او بیش از حد خودش را پنهان می‌کند. او می‌گوید: «هرگز فکر نمی‌کردم باید پسرم را به تنهایی بزرگ کنم.»
در ماه اوت، او مدالی را که پس از مرگ شوهرش اهدا شده بود، دریافت کرد. این زن بیوه می‌گوید: «وقتی ستاره برنزی او را به من دادند، ژنرال حتی نمی‌توانست به چشمانم نگاه کند. می‌دانی، بخش دیگر تو گم شده است.»
تینا مرزان داستان غم و اندوه خودش را دارد. او در ۱۷ سالگی با همسرش، استوار سوم رابرت مرزان، آشنا شد و او در سال ۱۹۹۱ در آلمان مستقر بود. می‌گوید: «ما از آن زمان تاکنون با هم بوده‌ایم.» مانند نوح تیتجنز، رابرت مرزان هم در میان کشته‌شدگان حمله پهپادی به بندر شعیبه بود.
بسیاری از تقریباً ۸۰ سرباز مستقر در بندر، از جمله مرزان و تیتجنز، از فرماندهی پشتیبانی اعزامی ۱۰۳ مستقر در آیووا بودند که در اوت ۲۰۲۵ به کویت اعزام شدند. همسرش می‌گوید رابرت ۵۴ ساله نزدیک به دو دهه در این واحد خدمت کرده بود.
او در این واحد به عنوان یک پدر دیده می‌شد و این زوج اغلب دیگران را برای کباب، شام و مهمانی‌های هالووین به خانه خود دعوت می‌کردند. بیوه رابرت مرزان می‌گوید که او همیشه ماموریت ارتش خود را در اولویت قرار می‌داد و حاضر بود در طول ۳۶ سال خدمت نظامی خود جان خود را فدا کند.
بنابراین وقتی شنید که دونالد ترامپ، رئیس جمهوری ایالات متحده، در ۴ سپتامبر، این درگیری را «سیب‌زمینی‌های کوچک» خواند، برایش سخت بود: «من فکر نمی‌کنم که کوچک جلوه دادن آن درست باشد. او باید محترمانه‌تر باشد.»
زوجی که پس از جراحت ویرانگر، دوباره یاد می‌گیرند با هم زندگی کنند
خانواده‌های مجروحان چالش‌های متفاوتی دارند. هالی هالبر مشتاق بود شوهرش با لشکر ۱۰۳ - دومین اعزام او در دو سال - از کویت بازگردد تا دیگر مجبور نباشد دو فرزند خردسالشان را به تنهایی در انکنی، آیووا بزرگ کند. وقتی شنید شوهرش، سرهنگ دوم تیم هالبر، در حمله پهپادی به بندر شعیبه زخمی شده، متوجه شد بازگشت او به خانه بسیار متفاوت خواهد بود.
یک مقام ارتش به هالی هالبر گفته بود که شوهر ۴۵ ساله‌اش آسیب جدی ندیده است. اما او بعداً با شنیدن اینکه شوهرش احتمالاً هرگز نمی‌تواند تحرک کامل دست غالب خود را بازیابد، ناامید شد. انفجار ساعد او را از چهار نقطه، از جمله آرنجش، خرد کرد.
او ماه‌ها را در مرکز پزشکی والتر رید در مریلند گذراند، جایی که می‌گوید مراقبت‌های عالی دریافت کرده و تا حدودی از دست و بازوی آسیب‌دیده‌اش استفاده می‌کند. او مجبور شده هفته‌ها منتظر بماند تا قرار ملاقات‌های بعدی را تنظیم کند و گفت که از اینکه نمی‌تواند تا پایان اکتبر درمان استرس پس از سانحه خود را از سر بگیرد، ناامید است.
تیم هالبر می‌گوید: «کاش مجبور نبودم اینقدر منتظر بمانم. همیشه خوب است که یک متخصص داشته باشی که بتوانی هر وقت لازم بود با او صحبت کنی.» بازگشت او به خانه چالش‌های جدیدی را نیز برای خانواده‌شان ایجاد کرده است: «این ممکن است سخت‌ترین بخش تاکنون باشد - تلاش برای اینکه دوباره بفهمیم، مثلاً، چه کسانی هستند.»
آنها یک دهه است ازدواج کرده‌اند. پس از اینکه هالی هالبر برای شوهر آینده‌اش، در حالی که در افغانستان مستقر بود، یک بسته غلات مورد علاقه‌اش، چکس میکس، فرستاد، با هم صمیمی شدند. وقتی هالی هم بعداً به ارتش پیوست، او را به خدمت گرفت. اما دو سال گذشته آنها بیشتر از هم جدا زندگی کرده‌اند و تیم هالبر به خارج از کشور اعزام شده است.
حالا که برگشته، سعی می‌کند در کارهای خانه کمک کند. اما اغلب برای کارهایی مانند تعویض باتری ماشین چمن‌زنی یا جابجایی اشیای سنگین به کمک همسرش نیاز دارد. هالی هالبر می‌گوید: «ما هر دو باید در حین فهمیدن این موضوع، از یکدیگر تشکر و قدردانی کنیم، چون این کار برای هر دوی ما سخت و طاقت‌فرسا خواهد بود.»