به گزارش خبرنگار ایلنا، فرخ طایراو، نماینده سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) امروز (دوشنبه ۱۱ آبان ۱۴۰۵) در مراسم گرامیداشت روز جهانی غذا ۲۰۲۶، بر ضرورت تقویت نوآوری و همکاری‌های مشترک برای ارتقای امنیت غذایی، توسعه کشاورزی پایدار و تقویت معیشت‌های تاب‌آور تأکید کرد.
فرخ طایراو، نماینده فائو در جمهوری اسلامی ایران، در سخنرانی خود تأکید کرد: نوآوری باید دانش علمی و تجربه‌های عملی را به راهکارهایی تبدیل کند که معیشت مردم را بهبود بخشند، نظام‌های غذایی را تقویت کنند و منابع طبیعی را برای نسل‌های آینده حفظ کنند.
وی گفت: کشاورزی جهان پیشرفت‌های چشمگیری داشته است. بر اساس داده‌های فائو، تولید غلات در سال ۲۰۲۴ به حدود ۳.۱ میلیارد تن رسید که ۲۷ درصد بیشتر از سال ۲۰۱۰ است. با این حال، چالش اصلی آن است که این دستاوردها به دسترسی پایدار همه خانوارها به غذای سالم، مغذی و مقرون‌به‌صرفه تبدیل شوند.
نماینده فائو با اشاره به اینکه امنیت غذایی فراتر از تولید غذاست، گفت: این مفهوم چهار بُعد اساسی شامل فراهم بودن غذا، دسترسی به آن، بهره‌مندی تغذیه‌ای و پایداری را در بر می‌گیرد؛ ابعادی که پایداری بلندمدت و مشارکت مؤثر مردم، آن‌ها را تقویت می‌کنند.
نوآوری برای پاسخ‌گویی به چالش‌های کشاورزی
طایراو بر اهمیت توسعه راهکارهای متناسب با شرایط محلی برای مقابله با کمبود آب، نوسانات اقلیمی، تخریب خاک و محدودیت اراضی قابل کشت تأکید کرد.
وی همچنین ضرورت تلفیق دانش سنتی کشاورزی کشور با علم، فناوری‌ها و رویکردهای نوین را برای پاسخ‌گویی به چالش‌های پیچیده زیست‌محیطی مورد توجه قرار داد.
نماینده فائو گفت: دانش و شیوه‌های سنتی، بنیان‌های ارزشمندی هستند. این دانش‌ها دربردارنده راهکارهای نوآورانه برای چالش‌های گذشته‌اند و تجربه مدیریت شرایط دشوار محیطی را ارائه می‌کنند. همان‌گونه که نیاکان ما نوآوری می‌کردند، باید با تکیه بر دانش بومی و در عین حال توسعه راهکارهای جدید برای مسائل نوظهور، به نوآوری ادامه دهیم.
وی خواستار توسعه نوآوری‌هایی شد که به تولیدکنندگان در افزایش بهره‌وری مصرف آب، حفاظت از اکوسیستم‌ها و تقویت تاب‌آوری از طریق بهبود سلامت خاک، ارتقای زمان‌بندی آبیاری، حسابداری دقیق منابع آب، سامانه‌های هشدار زودهنگام و بهره‌گیری عملی از پیش‌بینی‌های هواشناسی و اطلاعات ماهواره‌ای کمک می‌کنند.
فائو در حال بررسی و توسعه این رویکردها با همکاری دولت جمهوری اسلامی ایران، از جمله در حوضه آبریز دریاچه ارومیه است. این همکاری با هدف شناسایی و اجرای آزمایشی راهکارهای نوآورانه‌ای دنبال می‌شود که سامانه‌های آبیاری زیرسطحی را با ابزارها و کاربردهای کشاورزی هوشمند تلفیق می‌کنند. همچنین، ادغام این راهکارها با سنجش از دور، پیش‌بینی‌های دقیق و سامانه‌های اطلاعات دیجیتال، به‌منظور افزایش بهره‌وری آبیاری و حمایت از احیای پایدار حوضه آبریز دریاچه ارومیه در دستور کار قرار دارد.
وی گفت: همکاری‌های فائو با ایران مجموعه‌ای از ابتکارات را در بر می‌گیرد که با هدف تقویت تاب‌آوری اقلیمی، مدیریت پایدار منابع و افزایش بهره‌وری کشاورزی دنبال می‌شوند. این اقدامات شامل مدیریت تلفیقی آفات نخیلات، حفاظت از نژادهای بومی در معرض خطر دام، توسعه محصولات کشاورزی سازگار با اقلیم و غنی از مواد مغذی و مدیریت منابع آب کشاورزی در حوضه آبریز دریاچه ارومیه است.
طایراو با اشاره به نقش اساسی وزارت جهاد کشاورزی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، دانشگاه‌ها و مؤسسات پژوهشی، بر اهمیت پیوند دادن پژوهش‌های علمی با خدمات ترویج کشاورزی تأکید کرد.
وی خاطرنشان کرد: این نهادها نقش مهمی در کمک به تولیدکنندگان برای شناسایی راهکارهایی دارند که از نظر فنی متناسب با شرایط محلی، مقرون‌به‌صرفه و اثربخش باشند.
نماینده فائو همچنین بر اهمیت حمایت از جوامع آسیب‌دیده از بحران‌ها و تقویت ظرفیت آن‌ها برای بازگشت به شرایط پایدار تأکید کرد.
وی ادامه داد: فائو به‌تازگی پروژه جدیدی با عنوان «حمایت اضطراری برای احیای اولیه معیشت‌های شیلات و آبزی‌پروری در استان هرمزگان» را آغاز کرده است. هدف این پروژه حمایت از جوامع صیادی آسیب‌دیده از درگیری‌ها از طریق احیای ظرفیت‌های اساسی معیشتی و تقویت امنیت غذایی است. فعالیت‌های پیش‌بینی‌شده در این پروژه شامل ارزیابی نیازهای اولویت‌دار، تدوین اقدامات عملی برای آمادگی در شرایط اضطراری و تداوم خدمات، تقویت ظرفیت‌های محلی و تهیه اولویت‌های هزینه‌گذاری‌شده برای برنامه‌های احیا بر اساس ارزیابی‌های تخصصی است. انتظار می‌رود این طرح، شواهد و اطلاعات لازم برای هدایت اقدامات حمایتی، برنامه‌های عملی آمادگی و تداوم خدمات، ارتقای مهارت‌های محلی و ورودی‌های مورد نیاز برای برنامه‌ریزی اقدامات بعدی احیا را فراهم کند.
نماینده فائو خاطرنشان کرد: نوآوری در فرآیند احیا، مستلزم تلفیق ارزیابی‌های فنی، دانش جوامع محلی و آمادگی برای شرایط بحرانی است؛ رویکردی که با هدف تقویت تاب‌آوری و حمایت از جوامع در مسیر بازسازی بهتر دنبال می‌شود.